Einde van de training, begin van de vakantie

Het is 27 juni 06:00 in de morgen. De wekker is gegaan en we maken ons op voor de vakantie. De kinderen uit bed halen, de laatste spullen in de auto en even ontbijten. Dan begint de eerste dag van onze reis naar Bourg d’ Oisans. De eerste tussenstop is in Beaune (ongeveer 700km) zodat we de volgende dag krap 400km hoeven te rijden.

Uiteraard staat de eerste week in het teken van de Marmotte. Maar toch is het een afsluiting van, laten we zeggen, een jaar trainen. Het voelt best raar. Nu moet het gebeuren, nu moet je in vorm zijn, nu gaat het er om spannen. Leuk al die ritjes en wedstrijdjes waar je best leuk hebt gepresteerd, maar alles draaide toch om wat de komende week gaat gebeuren?

Vorig jaar, Luik-Bastenaken-Luik, naar de Ardennen om te trainen, trainingen om 06:00 in de ochtend in de stromende regen om met -5 graden op de fiets. We wisten precies waarvoor we het deden. De halve marathon van Egmond, elk jaar vaste prik, maar nu ook met Egmond-Pier-Egmond, de Run Bike Run van Hilversum, nog meer trainen, een week naar de Alpen, de kwart van Woerden, de halve van Nieuwkoop, de Trois Ballons. Allemaal niet belangrijk als het zaterdag maar goed gaat.

De reis gaat voorspoedig, geen spugende Noa en ook Luca verdraagt de reis uitstekend. We ontmoeten Dirk, Marianne en de kidz in het Hotel (Marc en Brechtje gaan tot Dijon en Ingeborg en Erik tot Nancy). We wandelen samen de stad even in en nuttigen een pizza met elkaar. De kinderen vinden het geweldig en de vakantie is echt begonnen!

De volgende dag nog even samen ontbijten en daar gaan we weer. We zien elkaar daar wel….. Onderweg wel een stuk drukker dan de eerste dag, maar we kunnen lekker doorrijden. Tussen Lyon en Grenoble komen we Marc en Brechtje tegen en we rijden het laatste stuk samen op. Op de camping is het echt thuiskomen. We zijn hier nu al een paar keer geweest (de laatste keer vijf jaar geleden) en het blijft een heerlijke plek.

Helaas zit de laatste serieuze trainingsweek (nog een extra prikkel volgens Chris, die erg goed uitkomt als je nog van alles voor je werk moet afmaken ;-)) er nog niet op. Er staat vandaag 2:30 lopen (zone 0) op het programma. De langste duurloop tot nu toe. Trouw als we zijn werken we deze natuurlijk keurig af. Drie keer het vertrouwde rondje om de camping-rivier en nog wat doorbreiden door Bourg d’ Oisans.

De volgende dag vertrekken we om 08:30 voor de laatste serieuze rit van 4 uur met meer dan zone 0 erin. We besluiten naar de Croix de Fer te rijden. Deze hebben we in de trainingsweek alhier niet kunnen doen omdat de col nog dicht was en we schatten in hier heen en terug toch wel 4 uur voor nodig te hebben. Het begin van de klim kennen Dirk en Ik al wel goed, want deze hebben we wel kunnen rijden (tot Rivier de Allemont). Dat is dan ook het zwaarste stuk (vind ik dan). Daarna volgt er een afdaling van 12% en nog een behoorlijk stijl stuk omhoog, maar daarna zwakt ie wel af en zit er af en toe een rustmoment of kleine afdaling in.

Na twee uur en 11 minuten sta ik boven. Het laatste stuk heb ik goed door kunnen trekken en ik ben dan ook behoorlijk tevreden. Toch de vorige dag nog lang gelopen en de reis hakt er ook wel in. Na 22 minuten kijk ik enigszins verbaast als ik Dirk zie komen gevolgd door Marc. Waar is Erik? Die heeft zijn dag niet roepen beide mannen en dat klopt ook wel want het duurt nog 10 minuten voordat hij bovenkomt. Misschien dan toch iets te veel van het goede die 2:30 lopen? Het zou kunnen, maar goed voor het gevoel is het natuurlijk niet. We dalen samen af en rijden nog even naar de Col de Glandon (nagenoeg dezelfde beklimming). Deze moeten we waarschijnlijk rijden zaterdag ipv de Croix de Fer. Het begin van deze afdaling is behoorlijk heftig, dus best goed om even te kijken (hè Dirk?).















De afdaling is leuk (zeker de tussenklim van 12% die we weer omhoog moeten) en samen keren we terug bij de camping. Helaas moet ik nog 30 minuten door omdat ik zo slim was om snel naar boven te rijden dus ga ik nog maar een stukje de Alpe d’ Huez op. Al met al een lekker training die mij goed bevalt.

Het is inmiddels maandag als ik dit schrijf en we hebben vandaag een rustdag gehad. Heerlijk! Morgen staat er nog 3 uur op het programma (zone 0) en woensdag zwemmen (1 uur) en lopen (30 minuten). Dan donderdag weer 30 minuten lopen en vrijdag nog een uurtje fietsen en dan….. dan…. dan….

Barry

Vertrek

Morgen is het dan zover! We vertrekken naar Frankrijk! Vandaag nog de laatste loodjes; werken, inpakken, fiets schoonmaken, etc. Om 07:00 willen we (mijn gezin en Ik) wegrijden. De rest gaat ook (sommige willen al om 05:00 rijden ;-)) morgen.

Hoe is het weer nu in de Alpen? De laatste weken was het wel spannend want het kwik wilde nog niet echt stijgen. Ook is de Galibier pas begin juni open gegaan. Er schijnt nog steeds sneeuw te liggen.















De vooruitzichten zijn dus goed. De benen ook, dus laat maar komen.

We proberen jullie uiteraard op de hoogte te houden via deze website, dus blijf lezen zou ik zeggen.

Tot over drie weken!

Barry

De Outfit

De outfit voor ons avontuur is binnen. Zie hier het resultaat:

Trois Ballons; de laatste test

Vrijdag reed ik met Erik naar Frankrijk voor de laatste echte test. We wilden graag voor de Marmotte nog een keer een Cyclo rijden met wat lekkere hoogtemeters. De Trois Ballons leek ons hiervoor zeer geschikt. Je kon de 205 of 105 km rijden. Maar zo'n drie weken voor het echte werk leek ons 105 wel genoeg. Er zitten drie cols in en in totaal 2300 hoogtemeters. Zeg maar ongeveer de helft van de Marmotte.

Afgelopen vrijdag was natuurlijk ook de wedstrijd Frankrijk - Nederland en het is best grappig om dat mee te maken in het land waartegen Oranje op dat moment speelt. We zijn eerst even een pastaatje gaan eten en onderweg terug naar het Hotel hoorde we de radio galmen: "Butt, butt, buuuuuutt!!!" Shit, 1-0 voor de fransen dachten wij, wat een enthousiasme. Tot we de stadionspeaker "die Niederlande" hoorde zeggen. Huh, waarom was die commentator dan zo aan het schreeuwen? Op de hotelkamer kwam de bevestiging: 1-0 voor Nederland inderdaad.

Erik wilde nog een kopje koffie en ging dat halen bij de Kebab shop aan de overkant. Hij bleef erg lang weg dus ik dacht dat ie was afgeslacht door boze Franse supporters. Niets bleek minder waar. Hij kon zijn koffie niet meenemen (geen bekertjes) en kreeg van een Turks feest aan de overkant taart aangeboden.

Het werd billen knijpen, maar de counter was superieur en de rest is geschiedenis! Om 23:00 gingen we slapen. Dat ging wonderbaarlijk goed op die Bonzai bedjes (zie bericht Erik).

Om 05:15 ging de wekker, maar ik was al wakker. Ik voel me erg goed ondanks een kleine verkoudheid en de benen zijn soepel. We pakken de spullen en rijden om 06:00 weg. Het is wel koud zeg. De auto geeft 8 graden aan. Onderweg eten we onze broodjes met jam en stroop en om 06:30 arriveren we in Champagney. De auto zijn we snel kwijt en de fietsen worden geprepareerd. Nu de kledingkeuze: Hoe warm/koud wordt het straks? We kiezen voor armstukken en Erik neemt er nog kniestukken bij. Daaroverheen doen we ons lange fietsshirt. Deze kan makkelijk in de achterzak en voor nu is het lekker warm.

We staan lekker vooraan in ons vak (achter de 205km), maar aangezien we aansluiten staan we ergens middenin. Dat is prima want we willen toch niet te hard van start. Uiteraard vertrekken we 10 minuten later (Franse slag) en we worden aan alle kanten voorbij gereden. De mannen (en vrouwen) vliegen er werkelijk in en rijden zeker meteen 35 a 40 in het uur. Wij peddelen lekker naar de eerste klim, maar toch raak ik Erik al snel kwijt. Ik kijk nog even achterom maar ik zie hem echt niet.

Dan begint het echte klimmen. Alle mannen en vrouwen die mij net zeer voortvarend zijn voorbij gereden (zo lijkt het tenminste) staan ongeveer stil. Ik kan dus echt klimmen gaat er door mij heen. Ik haal echt alleen maar mensen in en het tempo ligt erg hoog. Aangezien het erg smal is en nog flink druk vergt het wel wat stuur- en roepwerk, maar het gaat prima. Dan speelt er toch wel door je hoofd: "Ga ik niet te snel". De hartslag zegt van niet dus fiets ik gewoon door. Naar mate ik boven kom haal ik steeds minder mensen in en beginnen er ook mannen aan te sluiten. Ik kom in een "groepje" en bovenop gekomen wordt het echt minder druk. Ik moet echt even plassen (veel gedronken) en daarna daal ik af...

Vrij snel na de eerste klim splitst het parcours zich. Nu merk ik dat we wel in de minderheid zijn met onze 105km. De meesten gaan rechtdoor voor de 205km. Gelukkig zit ik in een groep van een man of 15 en gezamenlijk rijden we naar de 2e klim (Ballon d' Alsace). Het klimmen gaat ook hier zeer voortvarend. Ik rijd weg bij de groep en halverwege de klim sluit er weer drie man aan. Samen komen we boven. Na de afdaling geeft de teller een gemiddelde aan van 27km, dus dat gaat prima. Voor goud moet je ongeveer 21km rijden dus geen vuiltje aan de lucht. Na de afdaling zitten we al op ruim 70km en ik vraag me af of het nog echt zwaar gaat worden.

De groep blijft/komt weer bij elkaar, maar ik moet nog even goed in de beugels omdat ik weer moet plassen. Grrrr! Gelukkig kan ik tijdens een korte afdaling weer aansluiten en het is nog 15km tot de laatste klim. Ik wordt gewaarschuwd dat dat een echte kuitenbijter is (stuk van 20% en gemiddeld meer dan 10%). Na ruim 100km is het dan zover, nog vijf te gaan en we staan onderaan La planche des Belles Files.

Meteen begint het strak omhoog te lopen en ik fiets samen met de drie sterkste klimmers omhoog. Bij het 20% stuk moet ik ze helaas laten gaan. De motor raakt nu toch wel wat leger en ik zie ze daarna langzaam weglopen. Het gaat maar door, elke km geeft 11,5% - 10,7% - 10,5%, etc. Gelukkig is het laatste stuk 7,5% en hier kom ik weer goed op gang. Ik haal de finish in 3 uur en 57 minuten!!! Meer dan een uur onder de limiet voor goud! Wauw!!!

Ook Erik rijdt goud (4 uur en 26 minuten). Beiden zijn we meer dan tevreden en we zien de Marmotte dan ook met goed vertrouwen tegemoet!

Barry

Dat geeft de burger moed.......

Dit oubollige spreekwoord is wel van toepassing op de Elzas-expeditie die Barry en ik gisteren en vandaag ondernomen hebben. Gisteren om 11.00 vertrokken Barry en ik naar de Franse Elzas om de Trois Ballons te fietsen. Omdat 3 weken voor de Marmotte 200 km wel erg overdreven is, kozen we voor de 104 km over een drietal cols. Na een autorit van ruim 7 uur startnummers even opgehaald en meteen door naar het Bonsai-hotel in Belfort. Bonsai=kleine boompjes, Bonsai-hotel=kleine bedjes. Maar goed, na een snelle spaghetti in de stad konden we op de kamer voetbal kijken, dus meer hadden we niet nodig.

Om 5.15 ging de wekker en vertrokken we naar de start. Het is een graadje of negen dus tamelijk koud. Na wat wikken en wegen hadden we de juiste outfit gekozen. We zagen er in ieder geval gelikt uit in onze speciale Warchild-shirts en broeken die door Wouter van der Linden beschikbaar zijn gesteld. Daar gaat het niet meer aan liggen. Wouter bedankt!

De start was om 7.15 en aangezien we toch echt in Frankrijk waren en alles dus met de Franse slag gaat, begon de meute om 7.25 een keer te bewegen. Veel renners knallen met 40 per uur naar de eerste klim, Barry en ik peddelen de eerstr 10 km even rustig warm. Ik laat Barry gaan (het is ook druk) en begin aan de eerste klim (Ballon de Servance). Ik rijd het eerste stuk wel aardig maar na een paar kilometer rij ik als een pannekoek. Ik had nog de gedachte goud te halen (als ik goede benen had) maar die laat ik maar varen. In de wetenschap dat de volgende klim beter loopt, fiets ik een beetje balend naar boven en besluit er het beste van te maken.

Na een wat linke afdeling, begin ik aan de Ballon d'Alsace. Dat is een klim naar mijn hart. Redelijk lang, niet te steil, en mooi regelmatig. Ik merk dat ik herstel en rijd soepel (85 omwentelingen per minuut) naar boven. Daarna een mooie afdeling, gevolgd door een tussenstuk waar ik in een goede groep zit waar ik lekker in mee kan. Met een man of 15 gaan we richting de laatste klim.

De laatste klim naar La Planche de Belles Filles is een op papier een moordenaar. Een dikke vijf kilometer van gemiddeld dik 10 procent met een stuk 20 procent. En dat na 100 kilometer fietsen! Ik begin aan de klim en het groepje dunt gelijk lekker uit. De meeste heren schieten acuut in de parkeerstand. Ik kijk op mijn horloge en realiseer me dat goud nog kan dus ik trek nog even door. Ik moet er flink voor werken maar merk dat nog flink kracht in zit. Ik zie een renner van links naar recht slingerend rijden om minder steil te hoeven rijden en rij er naar toe. Erop en erover, volgende patient graag. De laatste twee kilometer tot de finish heeft de organisatie voor een gezellig muziekje gezorgd en op het ritme sprint ik over de finish. Ik blijk er 4.26 over gedaan te hebben en heb dus makkelijk goud (half uur over). Dat had ik niet meer verwacht maar het voelt wel lekker.

Aan de finish zie ik Barry. Die heeft op de eerste klim gruwelijk huisgehouden en is daarna stevig doorgeknald. Hij kon mee in een goed groepje en blijkt 3.57 te hebben gereden! Een wereldprestatie.

Het feit dat ik fris over finish kwam, na een beroerde eerste klim goed kon herstellen en de laatste klim lekker door kon gaan, geeft een goed gevoel voor de Marmotte. Ook Barry ging met goed gevoel terug naar Nederland.

Kortom, de Golden Boys hebben vandaag weer wat moed opgedaan.........

Tot blogs, Erik.

Nieuwkoop

Gisteren was het dan zover. De eerste serieuze triatlontest. Het Nederlands kampioenschap halve triatlon in Nieuwkoop. Tegenwoordig is de afstand 2OD (oftewel 2 x olympisch). 3km zwemmen, 81km fietsen en 20km lopen.

Tot nu toe is de voorbereiding erg goed geweest. De triatlon in Woerden ging goed en het fietsen gaat erg makkelijk. Zeker na de trainingsweek in de Alpen. Ik merk nu dat ik echt tempohardheid heb en ik kan makkelijk een uur in zone 2 trainen.

Voor het eerst ook even gas terug in de training: vrijdag niets en zaterdag alleen een half uurtje loslopen. Ik heb wel wat last van een spier in mijn bovenrug, maar dat mag geen naam hebben.

Zondagochtend belt Gert (Admiraal) om 07:00 dat hij niet meegaat. Hij heeft een fikse kaakontsteking en leeft al de hele nacht op paracetamol. Zijn kaak is helemaal opgezet. Minder! Dus vertrek ik alleen om 07:45 richting Nieuwkoop. Ik merk wel dat ik zenuwachtig ben. Het is toch een NK en er zullen veel goede atleten meedoen.

Tijdens het aanmelden kom ik veel oude en nieuwe bekenden tegen en het is weer erg gezellig. Even de fiets prepareren en omkleden en dan melden voor de briefing. Daarna op de fiets naar de zwemstart. Daar kom ik ook Koen Spoorenberg tegen. De laatste tijd mailen we veel en in de wedstrijden die hij al heeft gedaan zie je dat we aan elkaar gewaagd zijn. Uiteraard fietst hij nog steeds als een beest en het lijkt me erg leuk om vandaag met elkaar de ‘strijd’ aan te gaan. De fietsplekken zijn niet genummerd dus besluiten we naast elkaar te gaan staan. Nog even de laatste handelingen en dan naar het lekker schone (not!) water van de Nieuwkoopse plassen.

Het water is 18 graden en dat is best koud. Even wennen dus. Ik vind een mooi plekje net achter de kleppers (blauwe badmutsen) en tussen de topvrouwen in. Het startschot valt wat onverwacht en ik kan nog net mijn horloge aanklikken. Wat een geweld! Je ziet ook echt helemaal niets door het troebele water en ik krijg een paar slokken modder binnen. Hmmm, lekker.

Al snel krijg ik een lekkere slag en ik merk dat ik sterk ben. De eerste ronde leg ik af in een krappe 20 minuten dus ik lig lekker op schema. In de tweede ronde kom ik een beetje geïsoleerd te liggen want een paar man blijkt toch iets te hard van stapel te zijn gelopen tijdens de eerste ronde. Voor me zie ik de ‘tweede’ groep (denk ik) en ik probeer daar naar toe te zwemmen. Dat lukt aardig. Ik haal de ‘afvallers’ van deze groep in en ik kan heel goed doorhalen. Met 40 minuten en 18 seconden sta ik op de kant! Wauw, dat is 13 minuten en 26 seconden per km. Snel naar de fiets en dan 81km in zone 3 (zoals afgesproken).

De eerste ronde kom ik goed door, in het begin krijg ik de hartslag niet echt omlaag, maar na 20km gaat dat prima. Ik haal Ingrid van Lubek (de latere nummer 1 bij de dames) in en we wisselen wat woorden. Daarna een groep van zes en uiteraard haken er vier aan. Ik vnd het prima en ik haal lekker door. De tweede ronde gaat ook goed. Het gekke is dat ik geregeld iemand inhaal, maar dat ik zelf ook word ingehaald. Ik blijf dus ergens in de top 30 hangen. De derde ronde gaat ook goed. Ik neem goed mijn voeding en voel me nog prima. Op de helft van de derde ronde zie ik weer een groep aansluiten (een man of acht). Ik besluit dat ik het wel prima vind zo en laat me wat terugzakken in de groep. Na een tijdje komt Koen voorbij. Hij roept: “Ik zie je zo wel tijdens het lopen…” en ik lach. Het is nog 7km dus dat zit wel snor (er vanuitgaande dat ik nog goed kan lopen na 81km flink doorfietsen). Dan komt er een jury motor voorbij en uiteraard krijg IK een stop and go! Lekker is dat. Rijd je meer dan 70km alleen met allerlei mannen achter je aan en dan krijg je dit! Ik accepteer het gelaten en zit snel weer op de fiets. Ik kom binnen in 2 uur en 11 minuten en rijdt 38km gemiddeld.

Snel wisselen en lekker lopen. Het zijn vier ronden van vijf kilometer en ik loop nog goed. De eerste ronde gaat in 19:45 en zoals besproken pak ik mijn eerste gelletje. Even twee bekertjes water en weer door. Inmiddels ben ik Koen weer voorbij en hij roept dat ik nog verder naar voren kan. Dat lukt ook want al snel loop ik 22ste. De tweede ronde gaat in 20:35 en het voelt nog goed. Dan zie ik Geertje (tante van Martine) staan en even later Karel (oom) met de fiets. Erg leuk dat ze gekomen zijn en de aanmoedigingen heb ik inmiddels wel nodig. Het zonnetje komt door en het wordt een stuk warmer. Het gaat moeilijker en de derde ronde gaat in 21:12. Toch houd ik goed tempo en het is nu nog maar een ronde. Aangezien ik mijn O3 pak met NED en mijn naam erop aan heb krijg ik veel aanmoedigingen. Dat helpt altijd natuurlijk. In het begin van de laatste ronde wordt ik twee ik ingehaald. Ik lig weer 24ste. Aan het einde van de laatste ronde pers ik er nog een keer alles uit en uiteindelijk loop ik die in 21:40 en ik wordt 23ste overal. 19e in mijn categorie!! 4 uur 16 minuten en 4 seconden. Erg gaaf!

Zeer tevreden kan ik even uithijgen. Dat heb ik wel nodig want dit was wel zwaar!!!!

Nu het ligstuur er weer af en op naar de Trois Ballons (met Erik) op 14 juni.

Uitslagen