Kleding

Vandaag is de kleding besteld. Deze wordt beschikbaar gesteld door Van der Linden tweewielerspecialist. Ik heb een tekening gemaakt van het shirt en de broek zodat jullie kunnen zien hoe het er ongeveer uit gaat zien.

























Zoals je kunt zien zitten we redelijk vol, maar er is nog wel een klein beetje ruimte, dus wil je ons nog steunen., laat het dan even weten!


Barry

Woerden

Gisteren (tweede pinksterdag) was mijn eerst kwart triatlon van dit seizoen. Zoals jullie weten is het weer zomers op dit moment dus veel drinken van te voren (nee geen Bier, veeeel water). Zondag nog een ritje gedaan met Dirk en Erik van 2,5 uur en daarna even een half uurtje lopen. Voelt goed allemaal. De volgende ochtend even de spullen bij elkaar zoeken en Gert even ophalen om naar Woerden af te reizen.

Dat de vorm begint te komen kon ik vorige week in de Alpen al merken, het fietsen zit echt wel goed. Toch ga je twijfelen. Zit het zwemmen ook wel snor? In het zwembadje gaat het prima, maar een eerste wedstrijd is altijd weer even spannend. Ik wil echt goed het water uitkomen om met het fietsen dicht bij de eerste mannen te zitten.

Na het inschrijven treffen we wat mannen van de triatlon vereniging Huizen (hier ben ik lid sinds het instorten van het zwembad in Weesp). Maar we hebben toch weer in zwembad in Weesp? Nee, dat hebben we niet, we hebben een klotsbak met water met een loods eromheen gebouwd! Het is vandaag ook clubkampioenschap en dat geeft toch een extra dimensie aan deze wedstrijd. Mijn grootste concurrent; Robert Mijwaart ziet er strak uit en heeft veel progressie gemaakt met zwemmen.

Tijdens het wegzetten van de fietsen lopen we Rob Denekamp tegen het lijf. Ook zo’n ‘oude’ triatleet die dit seizoen de draad weer oppakt ;-). Vorige week heeft hij het erg goed gedaan in Breukelen en ik besluit stiekem lekker in zijn benen te gaan zwemmen (hij zwom vorige week 13:10 op de kilometer).

Het zwemmen loopt toch anders. Rob is als een speer weg en ik kom in de eerste groep. Ik heb Rob niet meer gezien. Achteraf bleek dat toch een goede keuze want Rob blaast zichzelf op en wij halen hem gaandeweg in (niet gezien overigens ;-)). Ik probeer weg te zwemmen uit de groep, maar dat is te veel, ik laat me lekker in de groep zakken en dat resulteert in een super zwemtijd: 13:39!!! Ik hoor iemand roepen dat ik 10e lig en als ik de wisselzone inkom is er nog niemand weg.

Ik verlies wel wat tijd op de eersten, maar ben toch als 10e/11e op de fiets. Normaal gesproken veranderd er dan nooit zoveel aan mijn positie. Dat is nu heel anders. Al snel rijd ik weer de top 10 binnen en na de eerste ronde lig ik 8e. De kopgroep is echter net te ver weg. Ik merk dat ik niet eens zoveel langzamer rijd. Het gat wordt steeds iets groter, maar het geeft me een super gevoel dat het minimaal is. Ik haal nog iemand in en als 7e storm ik de laatste ronde in. Nu zie ik dat Jan Blokland wel dichterbij komt, maar ik kan hem voorblijven. Bijna rijd ik verkeerd (vijfde rondje in), waardoor hij en nummer 8 mij inhalen vlak voor de wisselzone. Ik stop de klok net iets boven het uur en dat betekend 39,6 gemiddeld!!!!

Niets aan de hand, nu gaan we lopen en eens kijken of we nog kunnen opschuiven. De eerste ronde is Jan een letterlijk BLOK(land) aan mijn been. Het tempo is hoog en ik wordt gedwongen echt hard door te lopen. Langs de kant kennen een aantal mensen mij wel, maar ik ben zeker niet zo bekend als Jan dus dat hoor je dan te veel. De tweede ronde geef ik nog meer gas en raak ik hem langzaam kwijt.

De broer van Rob (Peter Denekamp) roept dat ik vlak achter nummer vijf zit. Dat is niet tegen dovenmansoren, nog een tandje erbij! Na 2,5 ronde lig ik inderdaad 5e. Marcel van der Plas en Jan Mijwaart staan op een superpunt om steeds te koelen met water. Echt heerlijk (bedankt mannen). Maar langzaam begint er een blaar te vormen op mijn rechtervoet. Het is weer de eerste keer zonder sokken en dat blijft lastig ;-).

Zo snel als ik 5e lag, lig ik ook weer 6e. Wouter Kegge komt voorbij als een komeet. Oke, ik kan best lopen (ik liep 36:13) maar dit is supersnel! De laatste ronde moet ik een beetje naar voren lopen om de blaar te ontzien, maar het gaat nog hard genoeg. Een tijd onder de 1:55 moet kunnen. Mijn laatste deelname in Woerden (2004) ging zeker minder snel (2:00:18)

Uiteindelijk haal ik de finish in 1:52:13. Wat een tijd! Ik ben supertevreden en clubkampioen!!! Robert verloor te veel tijd met zwemmen en nog iets met lopen en kwam ook in een supertijd van 1:55 binnen!

Nog een paar weken door met het ligstuur (1 juni doe ik Nieuwkoop) en daarna nog een maand tot de Marmotte.

Barry


Item op triathlonweb
Website Woerden

Lanzarote !

Verschil moet er wezen. Terwijl de heren Dooper en van Hoek zich tussen de besneeuwde toppen nog afbeulden, reed ik met Marc terug naar Weesp. Vervolgens stapte ik een paar uur na thuiskomst in de auto naar Schiphol voor een weekje Lanzarote. Zonder fiets wel te verstaan. Dus dat was ontwennen van regen, sneeuw en mijn fiets. Op maandag hadden ze me na de lange rit nog van mijn fiets moeten bikken, dus een weekje vol zon, daar zag ik wel naar uit.

Naast lekker luieren, zwemmen met Joep en Gijs en bijkomen van ruim 16 uur training in vier dagen, heb ik vier looptrainingen afgewerkt. Chris had een mooi schema samengesteld om op de loopschoenen de conditie te onderhouden. Daarnaast heb ik me bezighouden met allerhande sportieve activiteiten zoals poolbiljarten, het oud-canarisch-buggy-duwen (bergop) en buggy-trekken (de berg weer af). En op de koop toe: eindelijk bruine benen !

Zo'n fietsvrije week maakt wel weer gretig. Morgen nog een lange looptraining in zone 0. Zaterdag weer een uur op de fiets en zondag maar liefst vier. Ik kan niet wachten. En zeker niet nu zomerweer niet alleen tot Lanzarote beperkt is.

Tot blogs, Erik.

Laatste dag in de alpen

Het is zaterdag 2 mei en ik zit weer aan mijn eigen keukentafel. De trainingsweek is dus voorbij. Dirk en ik hebben een goede terugreis gehad zonder oponthoud! Dat is in de zomer wel eens anders ;-)

De vrijdag begon mooi zoals gelukkig de meeste dagen. Een strak blauwe lucht en net boven 0 graden. Ja, ’s nachts wordt het nog lekker koud in Allemont, maar dat is ook wel lekker natuurlijk want dan slaap je goed. Na een stevig ontbijt even de fietsen nakijken en dan de tassen in de auto. We moeten voor tien uur van de kamer af, maar we kunnen straks nog wel lekker douchen en omkleden in het Hotel.

De dag staat in het teken van een verbetering van ons PR op de Alpe d’ Huez. Niet geheel volgens het schema van Chris, maar soms moet je ook even kunnen afwijken. Vandaag dus geen zone 0, maar volle bak omhoog. Dirk heeft 1 uur en 12 minuten staan (begin van de week) en ik 57 minuten en 50 seconden (jaren gelden). We rijden rustig naar Bourg d’ Osians en in gedachten beklimmen we de eerste bochten.

Rustig beginnen, het steilste gedeelte zit onderin. Niet meteen opblazen, maar proberen aan te zetten in de bochten die minder stijl zijn en daar de winst pakken. Het voelt goed, ik kom makkelijk de eerste bochten door en mijn benen lopen niet vol. Ik heb toch de dag ervoor 6,5 uur gefietst dus het zou best kunnen dat de benen gaan protesteren. Niets van dat alles, in La Garde schakel ik op en ik kan prima doortrekken.

Het is nog redelijk vroeg dus echt druk is het nog niet op de beroemde berg, maar de eerste fietsers komen in beeld. Het is toch wel lekker om naar iemand toe te fietsen. Een voor een haal ik fietsers in en ik kom langzaam richting Huez. Donderdag klom ik vanuit Huez in 15 minuten naar de top, nu rijd ik op ongeveer 40 minuten Huez binnen. Snel rekenen…. 55 minuten moet kunnen!!!

De laatste 5 bochten, nu echt aanzetten. Eerst nog het steile stuk naar bocht drie en daarna vol aan heb ik mezelf beloofd. Het lukt ook nog, ik haal nog drie fietsers in en eentje probeert mij te volgen. Dit geeft mij net het extra stukje motivatie om nog harder door te trekken. De laatste bocht, nu alles uit de kast en vol naar boven. Ik kijk op mijn klok en zie net de 56 minuten passeren, nog een klein recht stukje en dan….. 56:35!!!

Wat een gave tijd. Ik ben erg blij, maar ook helemaal af! De lucht is koud en ik hoest de longen uit mijn lijf. Nu even op Dirk wachten, ik hoop dat hij ook goed gaat, lang zal het niet duren. He, telefoon…. Het is Dirk! Shit, zou er wat zijn?

Dirk heeft een lekke band gereden en zijn buitenband is ook kapot! Dat is echt balen. Hij zat in bocht 9 en had echt het idee dik onder de 1 uur en 10 minuten te gaan finishen. Jammer hoor. Ik daal snel af naar het Hotel om met de auto Dirk en fiets van de berg te pikken.

We nemen afscheid van iedereen in het Hotel en rijden naar huis. Dirk baalt van deze beklimming, maar houdt wel een heel goed gevoel over aan deze trainingsweek, net als ik overigens!

In totaal heb ik 24,5 uur op de fiets gezeten, 565km afgelegd en ruim 13.265 hoogtemeters gemaakt. Het is een geweldige week en het geeft veel vertrouwen voor ‘La Marmotte’!

Barry

Dag van de waarheid

Vandaag staat de langste training op het programma, voor Dirk 5 uur en voor mij 6,5 uur. Op het schema staat: ‘volhouden….’ dus dat is een simpele opdracht. Zo simpel als het klinkt is het natuurlijk niet. Gelukkig belooft het wel een mooie dag te worden. Was het gisteren nog nat en koud, vandaag zegt het weerbericht 18 graden en zon. Als we om half acht uit het raam kijken zien we een strak blauwe lucht, dus het begin is goed.

Eerst maar eens ontbijten. Normaal eten we al veel, maar vandaag is het echt stapelen. Gelukkig worden we niet per broodje afgerekend ;-). Aangezien het gisteren rot weer was moeten eerst de fietsen schoongemaakt worden. Altijd een ‘leuk’ klusje. Ik probeer Dirk nog te bewegen om mijn fiets schoon te maken, maar gek genoeg wil hij dat niet. Als alles schoon is trekken we snel de wielerkleding aan. Ik besluit arm- en beenstukken mee te nemen en dat blijkt geen slechte keuze. In het zonnetje is het lekker, maar in de schaduw is het nog best fris.

We rijden eerst naar Rivier d’ Allemont. Dit is de weg naar de Croix de la Fer. Helaas is deze nog dicht, maar we kunnen zo’n 10km klimmen. Ik moet zeggen, het is een behoorlijke klim, er zitten pittige stukjes in van 10 a 11 %! Vlak na het dorp staat het bord route Baree. Einde. Even op Dirk wachten en dan met de armstukken aan naar beneden. Nu merk ik wel dat het nog vroeg (dus koud) is.

We klimmen meteen door naar Villard Reculas. Dit blijft toch een zeer mooie klim. Het zonnetje komt en verdwijnt per bocht maar het voelt erg lekker. Vanuit Reculas door naar Huez. Dirk gaat vanuit hier naar beneden (tot La Garde) en ik klim door naar de Col. Nog 5 bochten naar de top. Je kunt wel merken dat het drukker wordt, ik kom aardig wat fietsers tegen nu. Op de top neem ik mijn eerste Mars van vandaag, erg lekker. Snel even plassen (waarom gaat dan altijd de telefoon?). Het is Dirk….. ‘ben je al in La Garde…?’. Ik rijd best lekker omhoog Dirk maar zo snel gaat het nu ook weer niet! Dirk heeft het een beetje zwaar en besluit meteen door te dalen terug naar het Hotel en daar door te breien. Wel jammer natuurlijk, want nu moet ik alleen door.

In de afdaling haal ik Dirk nog in. Even snel wat uitwisselen, succes en doe voorzichtig! Ik besluit richting Le Freney de arm- en beenstukken aan te houden. De klim ligt redelijk in de schaduw en het is eigenlijk beste lekker zo. De klim loopt naar 1329 meter. Ik probeer rustig door te klimmen. Ik rijd pas 2,5 uur en moet er dus nog 4. Ik merk wel dat ik hier al een tijdje ben want de hartslag blijft mooi laag.

De afdaling is weer lekker naar Le Freney, mooie brede weg en lekker rustig. Nu begint het pas echt natuurlijk. Ik zit nu op drie uur en nu komt de laatste klim. 30km naar La Bérarde. Eerst even een SMS naar huis sturen dat ik aan de laatste klim begin. Ik krijg een antwoord met een succeskus van mijn drie schatten, dat moet toch helpen?

Het is een mooie klim. 1000 meter stijgen in 30km naar 1713 meter kan nooit zwaar zijn, toch? Fout! Het loopt langzaam omhoog, dan een beetje vlak en dan…. Hop 10% omhoog! Dat was niet de afspraak! De klim gaat door…. Langzaam klimmen, vlak, hop 10% omhoog. Aan het einde van het ‘rechte’ stuk ligt een camping, hier gaat het met haarspelden echt goed omhoog. De weg is echt slecht, voor het stijgen maakt dat niet uit, maar straks wel oppassen voor het dalen!

Nu kom ik op een heel smal pad. Ik krijg de indruk dat ik hier al eerder ben geweest (met de auto dan). Later blijkt dat te kloppen (bevestiging van Martine). De weg is nog steeds niet best en klimt weer behoorlijk door. Bij het plaatsje voor Bérarde (op bijna 1600meter) gaat het ineens naar beneden. Wat krijgen we nu dan? Arrghhhh….

Ik daal tot 1520 meter en moet er dus weer 100 omhoog klimmen. Dat gaat redelijk geleidelijk en na bijna 2 uur klimmen bereik ik na 4 uur en 57 minuten La Bérarde. Even een SMS naar huis, een foto en Dirk bellen dat ik terug ga. Dirk weet me te vertellen dat hij toch de vijf uur heeft vol gemaakt. Grote klasse!

De afdaling is lang en mooi (het slechte wegdek daargelaten). Op de heenweg kwam ik langs Hotel Au Bon Accuil, ja Erik, daar ligt de Col de La Nostalgie!!!!!! Die moet je natuurlijk nemen. Dat doe ik dus ook, ik breek bijna in tweeën van die 50meter klim, maar goed, hij hoort er gewoon bij! Dus Erik…. Je hebt nog wat in te halen.

De verdere afdaling is natuurlijk wat saai, langs de ‘grote weg’ via Bourg D’Oissons terug naar Allemont. Ik sla af en zie 6 uur en 10 minuten op de klok. Nee toch? Dan moet ik alsnog breien!!

Ik rijd na de eerste brug naar rechts en pak nog een stuk van de beklimming naar Villard Reculas. Op 6 uur en 25 minuten vind ik het mooi! Ik zie dat ik 3515 hoogtemeters, wauw! Dat is gaaf! Nog vijf minuten afdalen en ik zit op 6 uur en 30 minuten, 145km, 22,3km gem. en hoogtemeters zoals vermeld. Dat geeft echt goede moed voor La Marmotte!

Nu snel een cola en aan de pasta. Morgen nog één dag om het PR op de Alpe aan te scherpen en dan terug naar huis!

Barry