Dag van de waarheid

Vandaag staat de langste training op het programma, voor Dirk 5 uur en voor mij 6,5 uur. Op het schema staat: ‘volhouden….’ dus dat is een simpele opdracht. Zo simpel als het klinkt is het natuurlijk niet. Gelukkig belooft het wel een mooie dag te worden. Was het gisteren nog nat en koud, vandaag zegt het weerbericht 18 graden en zon. Als we om half acht uit het raam kijken zien we een strak blauwe lucht, dus het begin is goed.

Eerst maar eens ontbijten. Normaal eten we al veel, maar vandaag is het echt stapelen. Gelukkig worden we niet per broodje afgerekend ;-). Aangezien het gisteren rot weer was moeten eerst de fietsen schoongemaakt worden. Altijd een ‘leuk’ klusje. Ik probeer Dirk nog te bewegen om mijn fiets schoon te maken, maar gek genoeg wil hij dat niet. Als alles schoon is trekken we snel de wielerkleding aan. Ik besluit arm- en beenstukken mee te nemen en dat blijkt geen slechte keuze. In het zonnetje is het lekker, maar in de schaduw is het nog best fris.

We rijden eerst naar Rivier d’ Allemont. Dit is de weg naar de Croix de la Fer. Helaas is deze nog dicht, maar we kunnen zo’n 10km klimmen. Ik moet zeggen, het is een behoorlijke klim, er zitten pittige stukjes in van 10 a 11 %! Vlak na het dorp staat het bord route Baree. Einde. Even op Dirk wachten en dan met de armstukken aan naar beneden. Nu merk ik wel dat het nog vroeg (dus koud) is.

We klimmen meteen door naar Villard Reculas. Dit blijft toch een zeer mooie klim. Het zonnetje komt en verdwijnt per bocht maar het voelt erg lekker. Vanuit Reculas door naar Huez. Dirk gaat vanuit hier naar beneden (tot La Garde) en ik klim door naar de Col. Nog 5 bochten naar de top. Je kunt wel merken dat het drukker wordt, ik kom aardig wat fietsers tegen nu. Op de top neem ik mijn eerste Mars van vandaag, erg lekker. Snel even plassen (waarom gaat dan altijd de telefoon?). Het is Dirk….. ‘ben je al in La Garde…?’. Ik rijd best lekker omhoog Dirk maar zo snel gaat het nu ook weer niet! Dirk heeft het een beetje zwaar en besluit meteen door te dalen terug naar het Hotel en daar door te breien. Wel jammer natuurlijk, want nu moet ik alleen door.

In de afdaling haal ik Dirk nog in. Even snel wat uitwisselen, succes en doe voorzichtig! Ik besluit richting Le Freney de arm- en beenstukken aan te houden. De klim ligt redelijk in de schaduw en het is eigenlijk beste lekker zo. De klim loopt naar 1329 meter. Ik probeer rustig door te klimmen. Ik rijd pas 2,5 uur en moet er dus nog 4. Ik merk wel dat ik hier al een tijdje ben want de hartslag blijft mooi laag.

De afdaling is weer lekker naar Le Freney, mooie brede weg en lekker rustig. Nu begint het pas echt natuurlijk. Ik zit nu op drie uur en nu komt de laatste klim. 30km naar La Bérarde. Eerst even een SMS naar huis sturen dat ik aan de laatste klim begin. Ik krijg een antwoord met een succeskus van mijn drie schatten, dat moet toch helpen?

Het is een mooie klim. 1000 meter stijgen in 30km naar 1713 meter kan nooit zwaar zijn, toch? Fout! Het loopt langzaam omhoog, dan een beetje vlak en dan…. Hop 10% omhoog! Dat was niet de afspraak! De klim gaat door…. Langzaam klimmen, vlak, hop 10% omhoog. Aan het einde van het ‘rechte’ stuk ligt een camping, hier gaat het met haarspelden echt goed omhoog. De weg is echt slecht, voor het stijgen maakt dat niet uit, maar straks wel oppassen voor het dalen!

Nu kom ik op een heel smal pad. Ik krijg de indruk dat ik hier al eerder ben geweest (met de auto dan). Later blijkt dat te kloppen (bevestiging van Martine). De weg is nog steeds niet best en klimt weer behoorlijk door. Bij het plaatsje voor Bérarde (op bijna 1600meter) gaat het ineens naar beneden. Wat krijgen we nu dan? Arrghhhh….

Ik daal tot 1520 meter en moet er dus weer 100 omhoog klimmen. Dat gaat redelijk geleidelijk en na bijna 2 uur klimmen bereik ik na 4 uur en 57 minuten La Bérarde. Even een SMS naar huis, een foto en Dirk bellen dat ik terug ga. Dirk weet me te vertellen dat hij toch de vijf uur heeft vol gemaakt. Grote klasse!

De afdaling is lang en mooi (het slechte wegdek daargelaten). Op de heenweg kwam ik langs Hotel Au Bon Accuil, ja Erik, daar ligt de Col de La Nostalgie!!!!!! Die moet je natuurlijk nemen. Dat doe ik dus ook, ik breek bijna in tweeën van die 50meter klim, maar goed, hij hoort er gewoon bij! Dus Erik…. Je hebt nog wat in te halen.

De verdere afdaling is natuurlijk wat saai, langs de ‘grote weg’ via Bourg D’Oissons terug naar Allemont. Ik sla af en zie 6 uur en 10 minuten op de klok. Nee toch? Dan moet ik alsnog breien!!

Ik rijd na de eerste brug naar rechts en pak nog een stuk van de beklimming naar Villard Reculas. Op 6 uur en 25 minuten vind ik het mooi! Ik zie dat ik 3515 hoogtemeters, wauw! Dat is gaaf! Nog vijf minuten afdalen en ik zit op 6 uur en 30 minuten, 145km, 22,3km gem. en hoogtemeters zoals vermeld. Dat geeft echt goede moed voor La Marmotte!

Nu snel een cola en aan de pasta. Morgen nog één dag om het PR op de Alpe aan te scherpen en dan terug naar huis!

Barry