De laatste week
Het is inmiddels week 31, de vakantie zit erop en de eerste fietstrainingen in de polder met veel wind en regen is al weer afgewerkt. Tijd om terug te kijken naar de laatste week van ons Marmotte project.
Vrijdag 27 juni eindelijk vakantie en tijd om naar Frankrijk te gaan, na een voorspoedige reis kwamen we op zaterdag aan in Bourg d’Oisans. Gelukkig is het weer goed en iedereen heeft er zin in. Nog een weekje om de laatste puntjes op de i te zetten, goed uit te rusten en tegelijk vakantie te vieren.
We doen in deze week nog 2 maal de Col du Glandon en trappen in rustig tempo wat kleinere klimmetjes in de buurt. De camping staat aan de voet van Alpe d’Huez en dat betekent dat er dagelijks van 8 uur s’morgens tot 9 uur s’avonds wielrenners voorbijrazen. Het is verleidelijk om ook “de Alpe” op te rijden maar het staat niet op het schema dus we blijven beneden, alleen Marc blijkt de verleiding niet te kunnen weerstaan en besluit naar boven te rijden.
In de loop van de week neemt de spanning bij de meeste sterk toe, dagelijks worden de weerberichten besproken, helemaal nadat de donderdag bijna volledig verregend was. Ook verhalen van andere mensen op de camping die de Marmotte wel eens eerder hebben gereden zorgen niet voor ontspanning,
Zaterdag morgen om 5.30 gaat de wekker, eerst even naar buiten kijken, gelukkig het is droog en zonnig. Eerst maar even ontbijten en koffie drinken, Barry loopt ook al nerveus over de camping, hij en Erik starten een half uurtje eerder. (Starttijd is bepaald op volgorde voor inschrijving dom, dom, dom). We zijn beide wel nerveus dit is toch het moment waar we een jaar naartoe geleefd hebben. Na Erik en Barry succes te hebben gewenst is het tijd voor de laatste dingen, het fietsshirt volproppen met eten, banden op spanning brengen etc. Om 7 uur rijd ik met Marc naar de start die om 7.30 uur is.
We starten in een vak met ongeveer 2000 andere fietsers, je kijkt je ogen uit naar het enorme aantal dure fietsen om je heen en waant je bijna in een profpeloton. Dan gaat het van start over de provinciale weg naar de Col du Glandon. Vooral proberen door te rijden zonder te forceren, gelukkig had ik deze klim al 2 keer eerder gereden en rijd ik redelijk gemakkelijk naar de top, na 2.06 ben ik boven, iets langzamer dan gehoopt maar wel nog goed fit.
De bidons bijgevuld, jasje aangetrokken en afdalen maar. Ik ben begonnen aan mijn grootste probleem van fietsen in de bergen, het afdalen. De afdaling van du Glandon is berucht omdat daar in het verleden een aantal ernstige ongelukken zijn gebeurd. Ik daal dan ook heel langzaam en wordt aan alle kanten ingehaald, Marc haalt me halverwege de afdeling in, een korte groet en hij stort zich verder naar beneden, later kom ik hem nog even tegen als hij even is gestopt om zijn jasje uit te trekken maar helaas bleek de afdaling langer te zijn dan we beide dachten en ik verlies hem weer uit het oog.
In het dal kan er gelukkig weer tempo gemaakt worden en het lukt me van groepje tot groepje te rijden zonder dat ik teveel kopwerk hoef te doen. Als stayeren is toegestaan moet je er gebruik van maken. Een paar kilometer voor de Col du Telegraphe haal ik Marc weer bij en we beginnen praktisch gelijk aan de volgende klim.
Het klimmen gaat lekker al voel ik wel al dat ik een tijdje onderweg ben zodra ik iets te hard rijd moet ik dat een paar honderd meter verder weer bekopen. Toch gaat het redelijk, ik haal meer mensen in dan ik word ingehaald. Op te top weer even drinken en dan de korte en overzichtelijke afdaling op weg naar de Galibier.
De Galibier is toch wel de “angstgegner” van de tocht van maar liefst 2642 meter hoog, ruim boven de boomgrens, je vraagt je af wat een mens daar doet. Meteen het lichtste verzet geschakeld en dan maar naar boven tokkelen, ik kreeg gezelschap van een andere fietser die vergeten had zijn ketting te smeren waardoor ik de hele klim het gepiep van zijn ketting kon horen. Ongeveer 4 km voor de top op het zwaarste gedeelte, besluit ik kort te stoppen, toevallig is er net een waterpunt, het is hier rustiger dan op de top en even de spanning van mijn benen kan geen kwaad. De pauze helpt en na enige minuten ga ik met verse moed verder omhoog vol ontzag voor het enorme lint van fietsers dat zich naar boven werkt, iedere keer als je opkijkt zie je fietsers en je denkt; dat kan niet dat we met nog zo weinig kilometers te gaan nog zoveel meer omhoog moeten.
In de laatste kilometer voor de top zie ik Erik ineens voor me, hij baalt enorm, slechte benen en denkt zelfs aan opgeven, ik moedig hem aan, maar tempo inhouden is niet mogelijk, het is zo steil dat ik dan zal omvallen. We zijn bijna boven dus Erik haalt me zowel weer in, hij daalt veel sneller dan ik.
Op de top me kan ik me geestelijk voorbereiden op de laatste afdaling. Barry en Erik hadden verteld dat deze afdaling een stuk makkelijker was dan de Glandon omdat alles overzichtelijker is. Inderdaad is de weg een stuk overzichtelijker helaas geldt hetzelfde voor de afgronden waar je langs rijdt, het wordt tijd voor een pil tegen hoogtevrees.
In de afdaling begin ik voor het eerst serieus over mijn eindtijd na te denken, 8 uur en 45 minuten is de limiet voor goud dat kan ik vergeten, 9 uur 20 minuten is dacht ik op dat moment de limiet voor zilver. Als ik rond 7 uur 40 minuten bij de voet van de Alpe d’Huez kan zijn, is zilver mogelijk, inderdaad precies om 7.40 uur ben ik bij de voet van de laatste klim. Ik pak vlug een verse bidon aan van Marianne die daar met de kids en de andere vrouwen staan aan te moedigen en ik probeer volle bak naar boven te rijden.
Na een paar bochten kom ik Barry tegen, hij is op de weg terug zat ruim binnen de limiet voor goud, grote klasse. Hij roept me dat Erik een paar bochten voor me zit, dat is goed nieuws want dat betekent dat hij niet is afgestapt. Hoewel het conditioneel nog goed gaat beginnen er toch wel kleine kwaaltjes te ontstaan, de doorbloeding van mijn voeten is zo slecht door de druk op de pedalen dat ik even moet stoppen om weer gevoel in mijn tenen te krijgen, en ik heb wat last mijn kramp in mijn bovenbenen.
Halverwege reken ik uit dat ik ongeveer 6 minuten heb per kilometer om de tijd van 9.20 te halen. In de laatste kilometers haal ik Erik weer bij, die zie ik waarschijnlijk snel bij de finish. Het laatste stuk gaat door het dorp, daar is de weg niet meer zo steil, ik finish in 9.17 uur. Al gauw kom ik er achter dat de limiet voor zilver geen 9.20 maar 10.20 uur is.
Tevreden bel ik Marianne om mijn tijd te vertellen, het doel is bereikt. Erik komt kort achter me ook over de streep, samen halen we ons diploma ZILVER op en dalen we terug naar de camping.
Nu 3 weken later kijk ik tevreden terug. Had ik sneller kunnen rijden? Misschien wel, waarschijnlijk niet snel genoeg voor goud, en ondanks dat ik nergens in het rood heb hoeven rijden heb ik toch wel wat herstel nodig gehad. Buiten de tocht zelf die je door hele mooie plekken van Frankrijk brengt heb ik een fantastisch jaar achter de rug. 2 weekenden ATB-en in de Ardennen (waar de plassen water op de bospaden heel diep kunnen zijn) een trainingsweek in de Alpen waar de eerste Alpencols werden bedwongen. Heel veel samen sporten waarbij we elkaar als groep steeds hebben kunnen stimuleren om zowel in goede als slechte omstandigheden het beste boven te kunnen halen.
Ik wil dan ook iedereen in mijn omgeving bedanken die dit project heeft gesteund in welke vorm dan ook, en vooral mijn vrouw die iedere keer toch weer begrip had als ik weer moest trainen.
Nu maar eens heel lang nadenken over een nieuwe uitdaging.
Groetjes,
Dirk
maandag 28 juli 2008
woensdag 9 juli 2008
Balen? Of toch niet?
Op 27-6 was het dan zover. Na een drukke week met werk en een last-minute-fiets-reparatie vertrokken we (Ingeborg, Joep, Gijs en ik) met de families Van Hoek, Dooper en Schouten naar de Alpen voor hetgeen waar pappa zo hard voor getraind had. Na een voorspoedige reis kwamen we aan in ons luxueuze chalet voor de komende week. Meteen de loopschoenen aangetrokken voor een zone-0-wandeling van tweeënhalf uur. Dat ging erg lekker. De volgende dag een fietsrit van vier uur. We kozen voor het eerste deel van de Marmotte, te weten de Glandon. Om dan gelijk de Croix de Fer mee te pikken. Dat scheelt drie kilometer en we waren er toch. Ik rijd als een pannenkoek en maak me toch een beetje zorgen. De eerste klim is bij mij nooit briljant, maar toch….
Na een rustdag besluit ik op dinsdag het ritje van zondag nog een keer te doen en met Dirk rijd ik fluitend naar boven. Ik krijg er spontaan weer zin in. Na een looptraining die geen naam mag hebben en een tweetal fietsritjes de Ornon op in zondagmorgen-koffie-met-appelgebak-tempo, poets ik vrijdag mijn fiets en zet mijn spullen klaar.
Zaterdag is het dan eindelijk zover. Om zeven uur mogen Barry en ik aan de bak. Met een nogal hoge hartslag van de spanning kus ik Ingeborg gedag en rijd met Barry naar het dorp. Daar staan we een half uurtje en onder de tonen van de Chapel Maison Bleu (de plaatselijke Blauhuster Dakkapel) rijden we richting de Glandon. Het eerste stukje Glandon gaat aardig, maar na de eerste helft loopt mijn hartslag erg op. Als je dan nog heel hard fietst is dat nog tot daar aan toe, maar ook dat is niet het geval. Ik houd mezelf voor dat mijn eerste klim altijd pet is en duik de afdaling in. Die gaat lekker, maar in het stuk tussen de Glandon en Telegraph kan ik de groepen gewoonweg niet volgen. Op de Telegraph zelf gaat het licht uit en dat is echt te vroeg. Gezien mijn hoeveelheid training is dit ook niet te verklaren. Ik baal als een stekker en bel Ingeborg dat ik ermee kap. Hier heb ik niet voor getraind en besluit het voor gezien te houden.
Maar wat doe je dan? Je staat in het verkeerde dal en moet naar huis. Je kunt wachten op de bus van de organisatie en die zet je dan einde van de dag af bij de start. Of je worstelt nog de Galibier over, in de wetenschap dat je de vijftig kilometer afdaling van daarna ook wel zal overleven en je het snelst weer op de camping bent. Ik kies voor de optie Galibier en blijf daarmee op het parcours. De beklimming van de Galibier is echt een drama als je al gesloopt bent en dat ben ik op dat moment. Dirk haalt me aan het eind van de klim in (Hij is een half uur later gestart, dus goed bezig). Ik begin aan de afdaling en aangezien het een afdaling betreft, beginnen mijn hersenen te malen in plaats van mijn benen.
Allerlei gedachten gaan door mijn hoofd:
- Ik heb mezelf een jaar lang rotgetraind
- Ik kan niet volgende de week nog een poging doen
- Ik ben er nu toch, dus dan wil ik ook finishen.
- Ik vergeef het mezelf nooit als ik er 15 km voor de finish mee stop
- En al die mensen dan die mij gesponsord hebben…
- En iedereen die zo heeft meegeleefd
En al weet ik inmiddels dat het geen briljante tijd gaat worden, besluit ik dat opgeven geen optie is. Ik bel Ingeborg nog een keer, dat ze me maar een bidonnetje aan de voet van de Alp d’Huez mee moet geven. Verrot ben ik al, dus die laatste vijftien kilometer op mijn tanden bijten kunnen er wel bij. Ik daal beter dan Dirk en motiveer mezelf door hem zolang mogelijk achter me te houden (slaat nergens op, want Dirk reed door zijn late start eigenlijk een half uur voor me, maar je moet wat). Dat lukt tot drie bochten voor het einde. Door iedere keer vijf tot zes honderd meter te klimmen en dan een krap half minuutje stil te staan om te herstellen, bereik ik volledig gesloopt de finish in 9.56.
Ik bel Ingeborg en merk dat ik blij ben dat ik heb doorgezet. Samen met Dirk haal ik mijn diploma op en dat blijkt ook nog eens zilver te zijn. Weer een meevaller.
Waar het nu aan gelegen heeft blijft natuurlijk de vraag. Waren het zenuwen? Ik was wel nerveus, maar dat ben ik altijd voor een wedstrijd en ik ga daar alleen maar harder door. Heb ik toch iets onder de leden? Virusje? Of gewoon een totale off-day op het verkeerde moment. Ik weet het niet en eerlijk gezegd: je doet er ook niks meer aan.
Dus baal ik er nou echt van? Tuurlijk, ik heb het gevoel dat ik ergens in een dikke negen uur had moeten kunnen finishen en dat is niet gelukt.
Maar gefinished ben ik wel en ik ben nog altijd vier uur sneller dan de laatste. En, ik heb een jaar lang met drie vrienden naar hetzelfde doel toegewerkt. Ik heb LBL gereden, twee prachtige Ardense weekenden ge-atbt, Egmond-combi gedaan en een mooie Alpenweek gehad. Niet te vergeten, de dinsdagavonden rammend op de ATB in het donker rond de Gaasperplas, donderdagavonden lopend (weer die Gaasperplas) en de zaterdagochtend (meer nacht) om zes uur met Dirk voor de ochtendwandeling van dik twee uur. En een mooie gouden generale in de Trois Ballons.
Ik heb genoten van de support en sponsoring van iedereen in mijn omgeving. Daar wil ik ook iedereen enorm voor bedanken. Het was een mooi project en uit ervaring weet ik dat de mooiste projecten aan het einde wat uitdagingen kennen, maar toch een mooi resultaat opleveren. Zie hier een mooi voorbeeld. Het resultaat van dit project was een sportjaar dat er wezen mocht. Dat het sluitstuk iets minder was, ik maal er niet meer om.
Dit was mijn laatste post op deze blog, dus deze keer niet tot blogs,
Vakantiegroets, Erik.
Na een rustdag besluit ik op dinsdag het ritje van zondag nog een keer te doen en met Dirk rijd ik fluitend naar boven. Ik krijg er spontaan weer zin in. Na een looptraining die geen naam mag hebben en een tweetal fietsritjes de Ornon op in zondagmorgen-koffie-met-appelgebak-tempo, poets ik vrijdag mijn fiets en zet mijn spullen klaar.
Zaterdag is het dan eindelijk zover. Om zeven uur mogen Barry en ik aan de bak. Met een nogal hoge hartslag van de spanning kus ik Ingeborg gedag en rijd met Barry naar het dorp. Daar staan we een half uurtje en onder de tonen van de Chapel Maison Bleu (de plaatselijke Blauhuster Dakkapel) rijden we richting de Glandon. Het eerste stukje Glandon gaat aardig, maar na de eerste helft loopt mijn hartslag erg op. Als je dan nog heel hard fietst is dat nog tot daar aan toe, maar ook dat is niet het geval. Ik houd mezelf voor dat mijn eerste klim altijd pet is en duik de afdaling in. Die gaat lekker, maar in het stuk tussen de Glandon en Telegraph kan ik de groepen gewoonweg niet volgen. Op de Telegraph zelf gaat het licht uit en dat is echt te vroeg. Gezien mijn hoeveelheid training is dit ook niet te verklaren. Ik baal als een stekker en bel Ingeborg dat ik ermee kap. Hier heb ik niet voor getraind en besluit het voor gezien te houden.
Maar wat doe je dan? Je staat in het verkeerde dal en moet naar huis. Je kunt wachten op de bus van de organisatie en die zet je dan einde van de dag af bij de start. Of je worstelt nog de Galibier over, in de wetenschap dat je de vijftig kilometer afdaling van daarna ook wel zal overleven en je het snelst weer op de camping bent. Ik kies voor de optie Galibier en blijf daarmee op het parcours. De beklimming van de Galibier is echt een drama als je al gesloopt bent en dat ben ik op dat moment. Dirk haalt me aan het eind van de klim in (Hij is een half uur later gestart, dus goed bezig). Ik begin aan de afdaling en aangezien het een afdaling betreft, beginnen mijn hersenen te malen in plaats van mijn benen.
Allerlei gedachten gaan door mijn hoofd:
- Ik heb mezelf een jaar lang rotgetraind
- Ik kan niet volgende de week nog een poging doen
- Ik ben er nu toch, dus dan wil ik ook finishen.
- Ik vergeef het mezelf nooit als ik er 15 km voor de finish mee stop
- En al die mensen dan die mij gesponsord hebben…
- En iedereen die zo heeft meegeleefd
En al weet ik inmiddels dat het geen briljante tijd gaat worden, besluit ik dat opgeven geen optie is. Ik bel Ingeborg nog een keer, dat ze me maar een bidonnetje aan de voet van de Alp d’Huez mee moet geven. Verrot ben ik al, dus die laatste vijftien kilometer op mijn tanden bijten kunnen er wel bij. Ik daal beter dan Dirk en motiveer mezelf door hem zolang mogelijk achter me te houden (slaat nergens op, want Dirk reed door zijn late start eigenlijk een half uur voor me, maar je moet wat). Dat lukt tot drie bochten voor het einde. Door iedere keer vijf tot zes honderd meter te klimmen en dan een krap half minuutje stil te staan om te herstellen, bereik ik volledig gesloopt de finish in 9.56.
Ik bel Ingeborg en merk dat ik blij ben dat ik heb doorgezet. Samen met Dirk haal ik mijn diploma op en dat blijkt ook nog eens zilver te zijn. Weer een meevaller.
Waar het nu aan gelegen heeft blijft natuurlijk de vraag. Waren het zenuwen? Ik was wel nerveus, maar dat ben ik altijd voor een wedstrijd en ik ga daar alleen maar harder door. Heb ik toch iets onder de leden? Virusje? Of gewoon een totale off-day op het verkeerde moment. Ik weet het niet en eerlijk gezegd: je doet er ook niks meer aan.
Dus baal ik er nou echt van? Tuurlijk, ik heb het gevoel dat ik ergens in een dikke negen uur had moeten kunnen finishen en dat is niet gelukt.
Maar gefinished ben ik wel en ik ben nog altijd vier uur sneller dan de laatste. En, ik heb een jaar lang met drie vrienden naar hetzelfde doel toegewerkt. Ik heb LBL gereden, twee prachtige Ardense weekenden ge-atbt, Egmond-combi gedaan en een mooie Alpenweek gehad. Niet te vergeten, de dinsdagavonden rammend op de ATB in het donker rond de Gaasperplas, donderdagavonden lopend (weer die Gaasperplas) en de zaterdagochtend (meer nacht) om zes uur met Dirk voor de ochtendwandeling van dik twee uur. En een mooie gouden generale in de Trois Ballons.
Ik heb genoten van de support en sponsoring van iedereen in mijn omgeving. Daar wil ik ook iedereen enorm voor bedanken. Het was een mooi project en uit ervaring weet ik dat de mooiste projecten aan het einde wat uitdagingen kennen, maar toch een mooi resultaat opleveren. Zie hier een mooi voorbeeld. Het resultaat van dit project was een sportjaar dat er wezen mocht. Dat het sluitstuk iets minder was, ik maal er niet meer om.
Dit was mijn laatste post op deze blog, dus deze keer niet tot blogs,
Vakantiegroets, Erik.
dinsdag 8 juli 2008
Race day!
Uiteraard begon het allemaal vrijdag al, of eigenlijk donderdag. Ach wat, de hele week toch wel wat zenuwen. Het lijkt me ook wel vrij logisch dat je zenuwachtig bent als je een jaar aan het trainen bent voor die ene dag. Toch wel vreemd dat alles afhangt van 1 dag, op die dag moet het gebeuren. Als je ziek bent heb je pech, als het slecht weer is heb je pech, als….. Je moet er ook niet te veel bij nadenken, maar het spookt toch door je hoofd. In ieder geval is weeronline deze dagen meerdere keren per dag geraadpleegd. Ik moet zeggen dat het er eerst niet echt goed uitzag, de verwachting was toch wat regen en ook zelfs onweer. Later die week werd het onweer in de avond en kans op een bui overdag. Nou ja, we zien wel.
Donderdag zijn we naar de top van de Alpe d’ Huez gereden om de startnummers op te halen. Het is een regenachtige dag (toch geen voorbode hoop ik?) maar toch besluiten velen om op de fiets naar boven te rijden. Ik kan me zelf niet voorstellen dat je dat doet, zeker niet met dit slechte weer. Bovenop is het nat en koud en afdalen is ook geen pretje. Blijkbaar willen sommige mensen graag ziek worden twee dagen voor de grote dag.
Het is aardig druk bij de inschrijving, maar we zijn redelijk snel aan de beurt. Nu blijkt dat er drie verschillende startgroepen zijn en dat Marc en Dirk om 07:30 pas starten en Erik en Ik al om 07:00. Wel jammer natuurlijk, maar het is niet anders, kunnen zij wel lekker uitslapen ;-). We kijken nog even rond op een soort markt met allerlei fiets (aanverwante) artikelen. Leuke shirtjes, wielen, helmen, sportvoeding, complete fietsen en ga zo maar door. We besluiten weer naar beneden te gaan voordat we overgaan tot de aanschaf van een nieuw frame twee dagen voor de start.
Aangezien het de verjaardag van Marianne is, hebben we die avond een bbq (lekker uitgekozen met onweer en regen). Marianne is 40(-1) geworden al wil ze het zelf niet echt weten. Het vlees smaakte lekker (ook met toevoeging van regenwater) en de pasta salades mogen er ook wezen. Al met al een bonte avond.
Op vrijdag staat er een uurtje fietsen (zone 0) op het programma en we kiezen er voor om de Col de Ornon op te rijden. Deze is niet erg stijl en we tikken lekker soepel omhoog. Halverwege worden we ingehaald door het Veltec team en we rijden een stukje samen op. Een oude bekende, Michel Snel, rijdt in dit team en we wisselen nog wat laatste tips uit (zij aan ons). Ze besluiten dat er nog even een prikkel gegeven moet worden en ik een paar tikken zijn ze weg. Wij rijden nog door tot 45 minuten en besluiten dan lekker af te dalen en terug naar de camping te fietsen.
De rest van de dag laat zich omschrijven als stilte voor de storm. Iedereen (behalve Marc) is zenuwachtig en we maken ons toch wel wat zorgen over het weer. Er staat nu ook ineens regen voorspeld voor de ochtend en daar hebben we uiteraard weinig zij in. Het is al niet prettig om meteen een nat pak te halen, maar ook de gedachten aan afdalen met natte wegen is niet erg aanlokkelijk. Dan maar naar het zwembad. Het is namelijk heerlijk weer en je kunt je dan ook niet voorstellen dat het de volgende dag slecht weer zal zijn. We zwemmen en spelen de rest van de middag met de kinderen in het bad.
’s Avonds lekker pasta ‘stapelen’ en dan nog even zitten. Vroeg naar bed toe gaan heeft toch geen zin, dus eerst maar alles klaarleggen voor de ochtend. Erik en Ik hebben afgesproken om om 5 uur op te staan (2 uur voor de start eten) en dan ben je natuurlijk nog niet zo wakker. Even kijken of alles in het shirt past, extra bandje mee, hoeveel gelletjes? He, ik kan ook een zakje voeding kwijt op mijn buis. Ja, we rommelen lekker door. Dan om 22:15 toch maar lekker gaan slapen, nou ja lekker. Ik ben geloof ik nog zes keer naar de wc geweest. Lekker veel water gedronken, maar voor de blaas is het niet zo handig.
Het is 04:50 als de wekker gaat, maar ik ben al wakker. Hop eruit, ik voel me prima. He, het ziet er best helder uit buiten, ik kan de sterren zien! Snel kijken op weeronline. Gaaf! Er staat nu overwegend zonnig voor de ochtend en in de middag pas half bewolkt en geen regen. Snel even aan Martine vertellen, maar die is nog erg slaperig. Dan maar aan de witte broodjes met honing en jam. Toch wel veel hoor 8 boterhammen zo vroeg in de ochtend. Ik krijg ze weg met hangen en wurgen.
Ik zie licht bij Erik en ga hem het goede nieuws over het weer vertellen. Hij is er ook erg blij mee. Langzaam wordt iedereen wakker en nu ook worden de eerste foto’s gemaakt. Best leuk, maar met al die drukte ga je ook dingen vergeten. Heb je je wel ingesmeerd Barry? Oh shit, helemaal vergeten! Snel nog even doen. Kunnen we dan nu weg? Ja, we hebben alles! He Barry, moet jij geen chip om roept Dirk! Oh, nee! Ik vergeet alles ineens, dit gaat niet goed komen. Gelukkig zijn er nog mensen die nadenken, dus nu kunnen we echt vertrekken.
Richting het dorp zien we pas echt hoe druk het eigenlijk is. Wat een mensen en wat een fietsen uiteraard. We worden gewezen naar ons startvak en daar is het al een drukte van jewelste. We staan ergens middenin het vak (zien we uiteraard later) en je merkt dat iedereen gespannen is. Tevens vragen wij ons af waarom er toch altijd weer mensen zijn die overal tussendoor naar voren willen. Kijk, als je echt goed was, dan stond je bij de eerste 400 in een apart startvak. Als je dan toch zo nodig helemaal vooraan wilt staan dan moet je om 3 uur opstaan of in je slaapzak bij de start gaan liggen. Maar goed, het zal mij een zorg zijn en je zult zien dat deze mannen of vrouwen er op de eerste col al af moeten.
Dan horen we een geluid wat voor een startschot moet doorgaan en het peloton komt in beweging. Daar gaan we dan, nog even een laatste aanmoediging voor Erik en we zijn weg. Zoals besproken rijden we het eerste stuk samen op en het tempo zit er goed in. De weg loopt iets naar beneden en dat is te merken, de teller loopt op naar 40 a 50 km per uur. Uiteraard zijn er weer mannen die nog harder moeten, maar het is nog lang dus niet te gek doen lijkt mij. Toch raken we elkaar kwijt al voor Allemont, maar we moeten toch alleen dus wat maakt het ook uit.
De eerste beklimming is de Glandon en wat loopt ie heerlijk zeg! Ik zit meteen in een lekker tempo en de hartslag is goed. Zoals besproken met Chris bovenin zone 2 of onderin zone 3. Anders dan in de Trois Ballons haal ik veel minder mensen in. Uiteraard passeer ik wel het een en ander en ook wordt ik zelf wel eens ingehaald, maar het is met veel minder. Het rijdt lekker. Goede groepjes en het gekke is achteraf dat je ze telkens weer terugziet, tot op de Alpe d’ Huez aan toe. In 1 uur en 48 minuten sta ik boven. Dat is best rap vind ik zelf want in de laatste serieuze training deed ik er nog 2 uur over. Snel water bijtanken (het is nog niet zo druk) en de afdaling in. De Glandon is een vervelende afdaling, hier zijn ook al vaker ongelukken gebeurd, dus goed opletten! Het gaat prima en ik doe voorzichtig aan. Op de helft besluit ik even te stoppen voor een plaspauze, wel lekker die peptiplus, maar je moet er wel veel van plassen (twee bidons in twee uur leeg!). Ik wacht even op een goede groep en besluit hier achteraan te dalen zodat ik lekker in die groep meekan richting de Telegraphe.
Het is een lang stuk (vlak met wind tegen) daar naartoe dus was het advies (van meerdere mensen) om daar lekker in een groep te gaan zitten, dat lukte dus prima. Af en toe even de kop overgenomen en dan weer lekker naar achteren. Onderaan de Telegraphe staat een watertap waar ik mijn bidons weer aanvul. Dan de tweede col van de dag.
Dit is de minst steile klim en dat is ook te merken, ik kan makkelijk omhoog op de 23 en het kost nauwelijks moeite. Op ongeveer de helft staat men spontaan flessen uit te delen wat ook goed uitkomt, want dan hoef ik bovenop niet te wachten. Na ongeveer 4 uur rijden sta ik op de top. Meteen daal ik verder en maak ik me op voor het ‘hoofdgerecht’, De Galibier! Ik zie hem al opdoemen en o, wat is dat ding toch hoog. Snel nog even goed eten en drinken en daar gaat het alweer omhoog. Het eerste stuk is echt steil. Je merkt het niet echt, maar op een soort van terrassen loopt het verschrikkelijk omhoog. Ineens merk ik een soort rilling in mijn lichaam. He, wat is dat? Vreemd, maar ik voel dat er iets niet helemaal goed gaat. Ik besluit me er niet te veel aan te storen en ik klim door.
Al snel merk ik dat ik de soepele tred van eerder kwijt ben. Het wordt meer werken en hoe hoger je komt hoe heter de zon brandt (eerst zeuren over regen nu is het weer niet goed), maar ook merk je dat er minder zuurstof in de lucht zit. Nog 8 kilometer, een minder stijl stuk, ik kom wat bij, maar wat moet ik nog ver. Nog 5 kilometer, een heel stijl stuk, ik rijd nu 8,5 km/u en ik weet nu zeker dat ik suiker te kort heb, maar wat kan ik doen? Ik heb geen cola hier, wel een mars, maar die kan ik nu niet eten, dan moet ik stoppen en dat wil ik niet want dan ben ik het ritme (welk) kwijt!
Nog 2 km, 2450 meter hoog, ik trek het bijna niet meer, ik begin naar beneden te kijken of Erik zie, hij moet me gaan inhalen ik ga nu echt langzaam. Hij is niet te zien, wel gaan ze me aan alle kanten voorbij, ik haal zelf niemand meer in. Nog 1km, een Nederlander haalt me in en roept: ‘Wat kan een kilometer lang zijn he?’. Ik beaam het en slak verder. Ik kijk omhoog en ik zie mensen staan, ik ben er dus bijna! Kom op, nog even en dan kun je even stoppen. 115km, 5 uur en 34 minuten, 2600+ meter en helemaal kapot. Ik ben boven!
Ze hebben hier alleen water dus dat vul ik snel bij. Geen cola, wel andere zoetigheid, maar dat vertrouw ik niet, dus neem ik mijn eigen mars. Dat werkt een beetje, ik stond echt te trillen en zag dingen dubbel, maar het trekt enigszins weg. Dan maar afdalen naar de Lauteret en daar een cola halen. Het afdalen gaat niet echt lekker, ik moet echt oppassen nu, want de concentratie is moeilijk te houden. Gelukkig is de Lauteret een soort satelliet berg van de Galibier en ben ik al snel op de ‘top’. Ik loop een willekeurig café binnen en bestel een cola. A emporter? Nee, gewoon snel en niet te koud! Gelukkig krijgen ze hier meer fietsers over de vloer en ze snappen het. Ik ga even zitten en doe mijn schoenen uit. Ik merk dat ik een soort kramp heb onder met name mijn linkervoet. Het lijkt wel of daar geen bloed stroomt en als ik mijn schoen losmaak gaat het weer een stuk beter. De cola werkt trouwens erg goed want ik voel mijn lichaam helemaal bijtrekken.
Op stappen dan maar weer! Ik heb geen idee hoe ik er op dat moment voor sta (kan ik nog goud halen of haal ik de finish niet eens). Gelukkig heb ik nu ruim 50 kilometer die met name afdaalt tot aan de Alpe d’ Huez. Ik rijdt niet hard voor mijn gevoel, af en toe haal ik eens iemand in, soms komen er een paar voorbij, niemand kijkt 100% fris, dus dat geeft mij ook wel weer moed. Vlak voor het meer bij de afslag naar Les Deux Alpes pik ik weer aan bij een groepje, mijn lichaam herstelt zich, na wat extra gels en behoorlijk wat water. Als het iets bergop gaat moet ik ze wel laten gaan, maar dat vind ik niet erg, ik heb toch wind mee en deze weg ken ik goed en daalt toch het grootste gedeelte nog door.
Na de zoveelste tunnel kom ik bij de afslag. Zoals besproken stop ik hier om te bellen naar Martine, het is dan nog ongeveer een half uur rijden naar de camping (en dus de voet van de laatste col). Ik ben dan 6 uur en 26 minuten onderweg. Ik merk dat ik erg emotioneel ben want de tranen komen op zetten. Ik ben dus toch nog behoorlijk leeg. Ik meld dat alles goed gaat en dat ik eraan kom, zet maar cola klaar (Martine heeft een tasje met water tot binnenbandjes). Ik sluit weer aan bij een groep en kan deze nu goed houden, ook in de wetenschap dat het laatste stuk weer vlak is en je een groep goed kan gebruiken.
Na 6 uur en 48 minuten sta ik voor de camping. Ik besef meteen dat ik nog 2 uur heb om goud te rijden en krijg hier enorm vertrouwen van. De kinderen staan echt geweldig te roepen: ‘ Hup papa, hup papa, hup papa!!!’. Ik drink mijn cola, neem twee marsen mee en wissel de laatste bidon. Nu hoor ik dat Erik het heel zwaar heeft, hij heeft twee keer overgegeven en wilde eigenlijk stoppen, Ingeborg heeft op hem in zitten praten en nu is hij toch weer onderweg. Ik vind het lullig, maar moet nu wel door, van Dirk en Marc hebben ze nog niets gehoord. De kinderen allebei een dikke kus en daar ga ik dan, nog een krappe twee uur voor de Alpe, dat moet toch lukken?
Het tempo is niet erg hoog, ik rijd ongeveer 9 km/u omhoog. Uiteraard is het eerste stuk het steilst. Als ik maar in La Garde ben, dan heb ik het ergste gehad. Op de weg staat van alles geschreven, na bocht 18 staat: ‘ De triple maar…?’, nou die stond al een tijdje. De 27 zit erop en ik maal lekker rustig door. Ik haal een bekende in die ik ook al op de Glandon, de Telegraphe en de Galibier heb gezien en we wisselen wat woorden. Ik hoor hem later roepen: ‘He mister War Child, ook een slokje cola?’. Hij heeft een blikje gekregen, maar ik houd het nu even bij water.
Bij bocht 11 besluit ik weer even te stoppen, ik rijd nu 39 minuten en ik ben ongeveer op de helft, de ‘kramp’ onder mijn linkervoet is niet te harden. Ik doe mijn schoen nog even uit en het lost weer op, hup weer verder dan maar. Nog 10 bochten en dan 2km naar de finish. Het lukt niet meer om het tempo te verhogen, dat hoeft ook niet want ik weet het nu zeker, goud ga ik halen! Ik moet nog 8km en ik heb nog meer dan een uur, ik moet nog 7km en ik heb nog meer dan uur, ik moet nog 6, nog 5 en nu zit ik zit op 7 uur en 44 minuten. Ik kan nu ook gaan lopen (als ik 5 per uur haal ;-)). De laatste bochten, ze staan weer foto’s te nemen. Ze stonden op elke col en ik denk dat als ik ze terug zie, dat ik zal schrikken van de aftakeling. ‘Even lachen…’ roepen ze maar weer, ik doe mijn best. Nog twee bochten en dan ben ik boven. Er staat behoorlijk wat publiek en dat helpt natuurlijk enorm, de mensen zijn allemaal erg enthousiast en klappen en roepen je naar boven. Nog 1 bocht, hoe vaak heb ik dit al gereden? Ik weet dat ik door moet, onder de tunnel door, dan naar rechts, nog een klein stukje klimmen, de rotonde over en dan……
Ik zie de finish! Ik ben er! Ik ben zo blij, moe, trots, op, gaar en weet ik veel wat! Ik trek mijn shirt recht (alsof ik de winnaar ben) en kom over de streep. Wauw! Ik heb het gehaald en wat een tijd! 8 uur 13 minuten en 57 seconden. Ik heb de Alpe d’ Huez beklommen in 1 uur en 23 minuten, dat is nog best aardig. Wat zal het! Ik bel meteen naar beneden, ik ben er! Ik moet weer huilen, ik ben zo blij! Als tweede bel ik Chris, ik zie dat hij nog geen 2 minuten geleden een SMS heeft gestuurd, het lijkt wel of hij het wist! Hij is ook erg trots en ik ben allemaal maar blij!
Ik hoor van Martine dat Erik wel is begonnen aan de laatste klim, hij is dus toch doorgegaan en dat vind ik grote klasse. Wat een karakter. Dirk is ook net voorbij en Marc is onderweg naar de laatste col. Gelukkig is iedereen dus nog in de race en zonder brokken onderweg. Ik zeg dat ik ga afdalen en Erik nog wat zal aanmoedigen, ik daal voorzichtig af en net na bocht 11 kom ik hem tegen, hij fietst, maar dat is ook wel zo’n beetje alles. Ik roep nog van alles, maar ik merk dat het niet echt aankomt. Een bocht later zie ik Dirk, hij is een half uur later gestart dus heeft Erik behoorlijk ingehaald. Ik roep dat Erik vlak voor hem zit en hij zit er redelijk fris uit. Kom op Dirk!
Ik weet niet dat Marc dan aan de beklimming is begonnen dus die mis ik net voor de eerste bocht, jammer! Nu is het afwachten en hopen dat het goed gaat, zeg de laatste twee uur.
Het weerzien met Martine, Noa en Luca is emotioneel en de rest is ook erg blij, maar wel nog zenuwachtig voor de eigen mannen natuurlijk. Uit eindelijk bereikt iedereen de finish en kan de champagne open! Wat een belevenis. Doen we het nog een keer? Wie zal het zeggen, maar dit neemt niemand ons meer af!
De tijden en klassering (voor zover bekend):
Barry 8:13:57 1008ste 387ste (categorie)
Dirk 9:17:03 2234ste 780ste
Erik 9:56:07 2472ste 845ste
Marc 10:38:00 3916ste 1371ste
Barry
Donderdag zijn we naar de top van de Alpe d’ Huez gereden om de startnummers op te halen. Het is een regenachtige dag (toch geen voorbode hoop ik?) maar toch besluiten velen om op de fiets naar boven te rijden. Ik kan me zelf niet voorstellen dat je dat doet, zeker niet met dit slechte weer. Bovenop is het nat en koud en afdalen is ook geen pretje. Blijkbaar willen sommige mensen graag ziek worden twee dagen voor de grote dag.
Het is aardig druk bij de inschrijving, maar we zijn redelijk snel aan de beurt. Nu blijkt dat er drie verschillende startgroepen zijn en dat Marc en Dirk om 07:30 pas starten en Erik en Ik al om 07:00. Wel jammer natuurlijk, maar het is niet anders, kunnen zij wel lekker uitslapen ;-). We kijken nog even rond op een soort markt met allerlei fiets (aanverwante) artikelen. Leuke shirtjes, wielen, helmen, sportvoeding, complete fietsen en ga zo maar door. We besluiten weer naar beneden te gaan voordat we overgaan tot de aanschaf van een nieuw frame twee dagen voor de start.
Aangezien het de verjaardag van Marianne is, hebben we die avond een bbq (lekker uitgekozen met onweer en regen). Marianne is 40(-1) geworden al wil ze het zelf niet echt weten. Het vlees smaakte lekker (ook met toevoeging van regenwater) en de pasta salades mogen er ook wezen. Al met al een bonte avond.
Op vrijdag staat er een uurtje fietsen (zone 0) op het programma en we kiezen er voor om de Col de Ornon op te rijden. Deze is niet erg stijl en we tikken lekker soepel omhoog. Halverwege worden we ingehaald door het Veltec team en we rijden een stukje samen op. Een oude bekende, Michel Snel, rijdt in dit team en we wisselen nog wat laatste tips uit (zij aan ons). Ze besluiten dat er nog even een prikkel gegeven moet worden en ik een paar tikken zijn ze weg. Wij rijden nog door tot 45 minuten en besluiten dan lekker af te dalen en terug naar de camping te fietsen.
De rest van de dag laat zich omschrijven als stilte voor de storm. Iedereen (behalve Marc) is zenuwachtig en we maken ons toch wel wat zorgen over het weer. Er staat nu ook ineens regen voorspeld voor de ochtend en daar hebben we uiteraard weinig zij in. Het is al niet prettig om meteen een nat pak te halen, maar ook de gedachten aan afdalen met natte wegen is niet erg aanlokkelijk. Dan maar naar het zwembad. Het is namelijk heerlijk weer en je kunt je dan ook niet voorstellen dat het de volgende dag slecht weer zal zijn. We zwemmen en spelen de rest van de middag met de kinderen in het bad.
’s Avonds lekker pasta ‘stapelen’ en dan nog even zitten. Vroeg naar bed toe gaan heeft toch geen zin, dus eerst maar alles klaarleggen voor de ochtend. Erik en Ik hebben afgesproken om om 5 uur op te staan (2 uur voor de start eten) en dan ben je natuurlijk nog niet zo wakker. Even kijken of alles in het shirt past, extra bandje mee, hoeveel gelletjes? He, ik kan ook een zakje voeding kwijt op mijn buis. Ja, we rommelen lekker door. Dan om 22:15 toch maar lekker gaan slapen, nou ja lekker. Ik ben geloof ik nog zes keer naar de wc geweest. Lekker veel water gedronken, maar voor de blaas is het niet zo handig.
Het is 04:50 als de wekker gaat, maar ik ben al wakker. Hop eruit, ik voel me prima. He, het ziet er best helder uit buiten, ik kan de sterren zien! Snel kijken op weeronline. Gaaf! Er staat nu overwegend zonnig voor de ochtend en in de middag pas half bewolkt en geen regen. Snel even aan Martine vertellen, maar die is nog erg slaperig. Dan maar aan de witte broodjes met honing en jam. Toch wel veel hoor 8 boterhammen zo vroeg in de ochtend. Ik krijg ze weg met hangen en wurgen.
Ik zie licht bij Erik en ga hem het goede nieuws over het weer vertellen. Hij is er ook erg blij mee. Langzaam wordt iedereen wakker en nu ook worden de eerste foto’s gemaakt. Best leuk, maar met al die drukte ga je ook dingen vergeten. Heb je je wel ingesmeerd Barry? Oh shit, helemaal vergeten! Snel nog even doen. Kunnen we dan nu weg? Ja, we hebben alles! He Barry, moet jij geen chip om roept Dirk! Oh, nee! Ik vergeet alles ineens, dit gaat niet goed komen. Gelukkig zijn er nog mensen die nadenken, dus nu kunnen we echt vertrekken.
Richting het dorp zien we pas echt hoe druk het eigenlijk is. Wat een mensen en wat een fietsen uiteraard. We worden gewezen naar ons startvak en daar is het al een drukte van jewelste. We staan ergens middenin het vak (zien we uiteraard later) en je merkt dat iedereen gespannen is. Tevens vragen wij ons af waarom er toch altijd weer mensen zijn die overal tussendoor naar voren willen. Kijk, als je echt goed was, dan stond je bij de eerste 400 in een apart startvak. Als je dan toch zo nodig helemaal vooraan wilt staan dan moet je om 3 uur opstaan of in je slaapzak bij de start gaan liggen. Maar goed, het zal mij een zorg zijn en je zult zien dat deze mannen of vrouwen er op de eerste col al af moeten.
Dan horen we een geluid wat voor een startschot moet doorgaan en het peloton komt in beweging. Daar gaan we dan, nog even een laatste aanmoediging voor Erik en we zijn weg. Zoals besproken rijden we het eerste stuk samen op en het tempo zit er goed in. De weg loopt iets naar beneden en dat is te merken, de teller loopt op naar 40 a 50 km per uur. Uiteraard zijn er weer mannen die nog harder moeten, maar het is nog lang dus niet te gek doen lijkt mij. Toch raken we elkaar kwijt al voor Allemont, maar we moeten toch alleen dus wat maakt het ook uit.
De eerste beklimming is de Glandon en wat loopt ie heerlijk zeg! Ik zit meteen in een lekker tempo en de hartslag is goed. Zoals besproken met Chris bovenin zone 2 of onderin zone 3. Anders dan in de Trois Ballons haal ik veel minder mensen in. Uiteraard passeer ik wel het een en ander en ook wordt ik zelf wel eens ingehaald, maar het is met veel minder. Het rijdt lekker. Goede groepjes en het gekke is achteraf dat je ze telkens weer terugziet, tot op de Alpe d’ Huez aan toe. In 1 uur en 48 minuten sta ik boven. Dat is best rap vind ik zelf want in de laatste serieuze training deed ik er nog 2 uur over. Snel water bijtanken (het is nog niet zo druk) en de afdaling in. De Glandon is een vervelende afdaling, hier zijn ook al vaker ongelukken gebeurd, dus goed opletten! Het gaat prima en ik doe voorzichtig aan. Op de helft besluit ik even te stoppen voor een plaspauze, wel lekker die peptiplus, maar je moet er wel veel van plassen (twee bidons in twee uur leeg!). Ik wacht even op een goede groep en besluit hier achteraan te dalen zodat ik lekker in die groep meekan richting de Telegraphe. Het is een lang stuk (vlak met wind tegen) daar naartoe dus was het advies (van meerdere mensen) om daar lekker in een groep te gaan zitten, dat lukte dus prima. Af en toe even de kop overgenomen en dan weer lekker naar achteren. Onderaan de Telegraphe staat een watertap waar ik mijn bidons weer aanvul. Dan de tweede col van de dag.
Dit is de minst steile klim en dat is ook te merken, ik kan makkelijk omhoog op de 23 en het kost nauwelijks moeite. Op ongeveer de helft staat men spontaan flessen uit te delen wat ook goed uitkomt, want dan hoef ik bovenop niet te wachten. Na ongeveer 4 uur rijden sta ik op de top. Meteen daal ik verder en maak ik me op voor het ‘hoofdgerecht’, De Galibier! Ik zie hem al opdoemen en o, wat is dat ding toch hoog. Snel nog even goed eten en drinken en daar gaat het alweer omhoog. Het eerste stuk is echt steil. Je merkt het niet echt, maar op een soort van terrassen loopt het verschrikkelijk omhoog. Ineens merk ik een soort rilling in mijn lichaam. He, wat is dat? Vreemd, maar ik voel dat er iets niet helemaal goed gaat. Ik besluit me er niet te veel aan te storen en ik klim door.
Al snel merk ik dat ik de soepele tred van eerder kwijt ben. Het wordt meer werken en hoe hoger je komt hoe heter de zon brandt (eerst zeuren over regen nu is het weer niet goed), maar ook merk je dat er minder zuurstof in de lucht zit. Nog 8 kilometer, een minder stijl stuk, ik kom wat bij, maar wat moet ik nog ver. Nog 5 kilometer, een heel stijl stuk, ik rijd nu 8,5 km/u en ik weet nu zeker dat ik suiker te kort heb, maar wat kan ik doen? Ik heb geen cola hier, wel een mars, maar die kan ik nu niet eten, dan moet ik stoppen en dat wil ik niet want dan ben ik het ritme (welk) kwijt! Nog 2 km, 2450 meter hoog, ik trek het bijna niet meer, ik begin naar beneden te kijken of Erik zie, hij moet me gaan inhalen ik ga nu echt langzaam. Hij is niet te zien, wel gaan ze me aan alle kanten voorbij, ik haal zelf niemand meer in. Nog 1km, een Nederlander haalt me in en roept: ‘Wat kan een kilometer lang zijn he?’. Ik beaam het en slak verder. Ik kijk omhoog en ik zie mensen staan, ik ben er dus bijna! Kom op, nog even en dan kun je even stoppen. 115km, 5 uur en 34 minuten, 2600+ meter en helemaal kapot. Ik ben boven!
Ze hebben hier alleen water dus dat vul ik snel bij. Geen cola, wel andere zoetigheid, maar dat vertrouw ik niet, dus neem ik mijn eigen mars. Dat werkt een beetje, ik stond echt te trillen en zag dingen dubbel, maar het trekt enigszins weg. Dan maar afdalen naar de Lauteret en daar een cola halen. Het afdalen gaat niet echt lekker, ik moet echt oppassen nu, want de concentratie is moeilijk te houden. Gelukkig is de Lauteret een soort satelliet berg van de Galibier en ben ik al snel op de ‘top’. Ik loop een willekeurig café binnen en bestel een cola. A emporter? Nee, gewoon snel en niet te koud! Gelukkig krijgen ze hier meer fietsers over de vloer en ze snappen het. Ik ga even zitten en doe mijn schoenen uit. Ik merk dat ik een soort kramp heb onder met name mijn linkervoet. Het lijkt wel of daar geen bloed stroomt en als ik mijn schoen losmaak gaat het weer een stuk beter. De cola werkt trouwens erg goed want ik voel mijn lichaam helemaal bijtrekken.
Op stappen dan maar weer! Ik heb geen idee hoe ik er op dat moment voor sta (kan ik nog goud halen of haal ik de finish niet eens). Gelukkig heb ik nu ruim 50 kilometer die met name afdaalt tot aan de Alpe d’ Huez. Ik rijdt niet hard voor mijn gevoel, af en toe haal ik eens iemand in, soms komen er een paar voorbij, niemand kijkt 100% fris, dus dat geeft mij ook wel weer moed. Vlak voor het meer bij de afslag naar Les Deux Alpes pik ik weer aan bij een groepje, mijn lichaam herstelt zich, na wat extra gels en behoorlijk wat water. Als het iets bergop gaat moet ik ze wel laten gaan, maar dat vind ik niet erg, ik heb toch wind mee en deze weg ken ik goed en daalt toch het grootste gedeelte nog door. Na de zoveelste tunnel kom ik bij de afslag. Zoals besproken stop ik hier om te bellen naar Martine, het is dan nog ongeveer een half uur rijden naar de camping (en dus de voet van de laatste col). Ik ben dan 6 uur en 26 minuten onderweg. Ik merk dat ik erg emotioneel ben want de tranen komen op zetten. Ik ben dus toch nog behoorlijk leeg. Ik meld dat alles goed gaat en dat ik eraan kom, zet maar cola klaar (Martine heeft een tasje met water tot binnenbandjes). Ik sluit weer aan bij een groep en kan deze nu goed houden, ook in de wetenschap dat het laatste stuk weer vlak is en je een groep goed kan gebruiken.
Na 6 uur en 48 minuten sta ik voor de camping. Ik besef meteen dat ik nog 2 uur heb om goud te rijden en krijg hier enorm vertrouwen van. De kinderen staan echt geweldig te roepen: ‘ Hup papa, hup papa, hup papa!!!’. Ik drink mijn cola, neem twee marsen mee en wissel de laatste bidon. Nu hoor ik dat Erik het heel zwaar heeft, hij heeft twee keer overgegeven en wilde eigenlijk stoppen, Ingeborg heeft op hem in zitten praten en nu is hij toch weer onderweg. Ik vind het lullig, maar moet nu wel door, van Dirk en Marc hebben ze nog niets gehoord. De kinderen allebei een dikke kus en daar ga ik dan, nog een krappe twee uur voor de Alpe, dat moet toch lukken? Het tempo is niet erg hoog, ik rijd ongeveer 9 km/u omhoog. Uiteraard is het eerste stuk het steilst. Als ik maar in La Garde ben, dan heb ik het ergste gehad. Op de weg staat van alles geschreven, na bocht 18 staat: ‘ De triple maar…?’, nou die stond al een tijdje. De 27 zit erop en ik maal lekker rustig door. Ik haal een bekende in die ik ook al op de Glandon, de Telegraphe en de Galibier heb gezien en we wisselen wat woorden. Ik hoor hem later roepen: ‘He mister War Child, ook een slokje cola?’. Hij heeft een blikje gekregen, maar ik houd het nu even bij water.
Bij bocht 11 besluit ik weer even te stoppen, ik rijd nu 39 minuten en ik ben ongeveer op de helft, de ‘kramp’ onder mijn linkervoet is niet te harden. Ik doe mijn schoen nog even uit en het lost weer op, hup weer verder dan maar. Nog 10 bochten en dan 2km naar de finish. Het lukt niet meer om het tempo te verhogen, dat hoeft ook niet want ik weet het nu zeker, goud ga ik halen! Ik moet nog 8km en ik heb nog meer dan een uur, ik moet nog 7km en ik heb nog meer dan uur, ik moet nog 6, nog 5 en nu zit ik zit op 7 uur en 44 minuten. Ik kan nu ook gaan lopen (als ik 5 per uur haal ;-)). De laatste bochten, ze staan weer foto’s te nemen. Ze stonden op elke col en ik denk dat als ik ze terug zie, dat ik zal schrikken van de aftakeling. ‘Even lachen…’ roepen ze maar weer, ik doe mijn best. Nog twee bochten en dan ben ik boven. Er staat behoorlijk wat publiek en dat helpt natuurlijk enorm, de mensen zijn allemaal erg enthousiast en klappen en roepen je naar boven. Nog 1 bocht, hoe vaak heb ik dit al gereden? Ik weet dat ik door moet, onder de tunnel door, dan naar rechts, nog een klein stukje klimmen, de rotonde over en dan……
Ik zie de finish! Ik ben er! Ik ben zo blij, moe, trots, op, gaar en weet ik veel wat! Ik trek mijn shirt recht (alsof ik de winnaar ben) en kom over de streep. Wauw! Ik heb het gehaald en wat een tijd! 8 uur 13 minuten en 57 seconden. Ik heb de Alpe d’ Huez beklommen in 1 uur en 23 minuten, dat is nog best aardig. Wat zal het! Ik bel meteen naar beneden, ik ben er! Ik moet weer huilen, ik ben zo blij! Als tweede bel ik Chris, ik zie dat hij nog geen 2 minuten geleden een SMS heeft gestuurd, het lijkt wel of hij het wist! Hij is ook erg trots en ik ben allemaal maar blij!
Ik hoor van Martine dat Erik wel is begonnen aan de laatste klim, hij is dus toch doorgegaan en dat vind ik grote klasse. Wat een karakter. Dirk is ook net voorbij en Marc is onderweg naar de laatste col. Gelukkig is iedereen dus nog in de race en zonder brokken onderweg. Ik zeg dat ik ga afdalen en Erik nog wat zal aanmoedigen, ik daal voorzichtig af en net na bocht 11 kom ik hem tegen, hij fietst, maar dat is ook wel zo’n beetje alles. Ik roep nog van alles, maar ik merk dat het niet echt aankomt. Een bocht later zie ik Dirk, hij is een half uur later gestart dus heeft Erik behoorlijk ingehaald. Ik roep dat Erik vlak voor hem zit en hij zit er redelijk fris uit. Kom op Dirk!Ik weet niet dat Marc dan aan de beklimming is begonnen dus die mis ik net voor de eerste bocht, jammer! Nu is het afwachten en hopen dat het goed gaat, zeg de laatste twee uur.
Het weerzien met Martine, Noa en Luca is emotioneel en de rest is ook erg blij, maar wel nog zenuwachtig voor de eigen mannen natuurlijk. Uit eindelijk bereikt iedereen de finish en kan de champagne open! Wat een belevenis. Doen we het nog een keer? Wie zal het zeggen, maar dit neemt niemand ons meer af!
De tijden en klassering (voor zover bekend):
Barry 8:13:57 1008ste 387ste (categorie)
Dirk 9:17:03 2234ste 780ste
Erik 9:56:07 2472ste 845ste
Marc 10:38:00 3916ste 1371ste
Barry
maandag 30 juni 2008
Einde van de training, begin van de vakantie
Het is 27 juni 06:00 in de morgen. De wekker is gegaan en we maken ons op voor de vakantie. De kinderen uit bed halen, de laatste spullen in de auto en even ontbijten. Dan begint de eerste dag van onze reis naar Bourg d’ Oisans. De eerste tussenstop is in Beaune (ongeveer 700km) zodat we de volgende dag krap 400km hoeven te rijden.
Uiteraard staat de eerste week in het teken van de Marmotte. Maar toch is het een afsluiting van, laten we zeggen, een jaar trainen. Het voelt best raar. Nu moet het gebeuren, nu moet je in vorm zijn, nu gaat het er om spannen. Leuk al die ritjes en wedstrijdjes waar je best leuk hebt gepresteerd, maar alles draaide toch om wat de komende week gaat gebeuren?
Vorig jaar, Luik-Bastenaken-Luik, naar de Ardennen om te trainen, trainingen om 06:00 in de ochtend in de stromende regen om met -5 graden op de fiets. We wisten precies waarvoor we het deden. De halve marathon van Egmond, elk jaar vaste prik, maar nu ook met Egmond-Pier-Egmond, de Run Bike Run van Hilversum, nog meer trainen, een week naar de Alpen, de kwart van Woerden, de halve van Nieuwkoop, de Trois Ballons. Allemaal niet belangrijk als het zaterdag maar goed gaat.
De reis gaat voorspoedig, geen spugende Noa en ook Luca verdraagt de reis uitstekend. We ontmoeten Dirk, Marianne en de kidz in het Hotel (Marc en Brechtje gaan tot Dijon en Ingeborg en Erik tot Nancy). We wandelen samen de stad even in en nuttigen een pizza met elkaar. De kinderen vinden het geweldig en de vakantie is echt begonnen!
De volgende dag nog even samen ontbijten en daar gaan we weer. We zien elkaar daar wel….. Onderweg wel een stuk drukker dan de eerste dag, maar we kunnen lekker doorrijden. Tussen Lyon en Grenoble komen we Marc en Brechtje tegen en we rijden het laatste stuk samen op. Op de camping is het echt thuiskomen. We zijn hier nu al een paar keer geweest (de laatste keer vijf jaar geleden) en het blijft een heerlijke plek.
Helaas zit de laatste serieuze trainingsweek (nog een extra prikkel volgens Chris, die erg goed uitkomt als je nog van alles voor je werk moet afmaken ;-)) er nog niet op. Er staat vandaag 2:30 lopen (zone 0) op het programma. De langste duurloop tot nu toe. Trouw als we zijn werken we deze natuurlijk keurig af. Drie keer het vertrouwde rondje om de camping-rivier en nog wat doorbreiden door Bourg d’ Oisans.
De volgende dag vertrekken we om 08:30 voor de laatste serieuze rit van 4 uur met meer dan zone 0 erin. We besluiten naar de Croix de Fer te rijden. Deze hebben we in de trainingsweek alhier niet kunnen doen omdat de col nog dicht was en we schatten in hier heen en terug toch wel 4 uur voor nodig te hebben. Het begin van de klim kennen Dirk en Ik al wel goed, want deze hebben we wel kunnen rijden (tot Rivier de Allemont). Dat is dan ook het zwaarste stuk (vind ik dan). Daarna volgt er een afdaling van 12% en nog een behoorlijk stijl stuk omhoog, maar daarna zwakt ie wel af en zit er af en toe een rustmoment of kleine afdaling in.
Na twee uur en 11 minuten sta ik boven. Het laatste stuk heb ik goed door kunnen trekken en ik ben dan ook behoorlijk tevreden. Toch de vorige dag nog lang gelopen en de reis hakt er ook wel in. Na 22 minuten kijk ik enigszins verbaast als ik Dirk zie komen gevolgd door Marc. Waar is Erik? Die heeft zijn dag niet roepen beide mannen en dat klopt ook wel want het duurt nog 10 minuten voordat hij bovenkomt. Misschien dan toch iets te veel van het goede die 2:30 lopen? Het zou kunnen, maar goed voor het gevoel is het natuurlijk niet. We dalen samen af en rijden nog even naar de Col de Glandon (nagenoeg dezelfde beklimming). Deze moeten we waarschijnlijk rijden zaterdag ipv de Croix de Fer. Het begin van deze afdaling is behoorlijk heftig, dus best goed om even te kijken (hè Dirk?).
De afdaling is leuk (zeker de tussenklim van 12% die we weer omhoog moeten) en samen keren we terug bij de camping. Helaas moet ik nog 30 minuten door omdat ik zo slim was om snel naar boven te rijden dus ga ik nog maar een stukje de Alpe d’ Huez op. Al met al een lekker training die mij goed bevalt.
Het is inmiddels maandag als ik dit schrijf en we hebben vandaag een rustdag gehad. Heerlijk! Morgen staat er nog 3 uur op het programma (zone 0) en woensdag zwemmen (1 uur) en lopen (30 minuten). Dan donderdag weer 30 minuten lopen en vrijdag nog een uurtje fietsen en dan….. dan…. dan….
Barry
Uiteraard staat de eerste week in het teken van de Marmotte. Maar toch is het een afsluiting van, laten we zeggen, een jaar trainen. Het voelt best raar. Nu moet het gebeuren, nu moet je in vorm zijn, nu gaat het er om spannen. Leuk al die ritjes en wedstrijdjes waar je best leuk hebt gepresteerd, maar alles draaide toch om wat de komende week gaat gebeuren?
Vorig jaar, Luik-Bastenaken-Luik, naar de Ardennen om te trainen, trainingen om 06:00 in de ochtend in de stromende regen om met -5 graden op de fiets. We wisten precies waarvoor we het deden. De halve marathon van Egmond, elk jaar vaste prik, maar nu ook met Egmond-Pier-Egmond, de Run Bike Run van Hilversum, nog meer trainen, een week naar de Alpen, de kwart van Woerden, de halve van Nieuwkoop, de Trois Ballons. Allemaal niet belangrijk als het zaterdag maar goed gaat.
De reis gaat voorspoedig, geen spugende Noa en ook Luca verdraagt de reis uitstekend. We ontmoeten Dirk, Marianne en de kidz in het Hotel (Marc en Brechtje gaan tot Dijon en Ingeborg en Erik tot Nancy). We wandelen samen de stad even in en nuttigen een pizza met elkaar. De kinderen vinden het geweldig en de vakantie is echt begonnen!
De volgende dag nog even samen ontbijten en daar gaan we weer. We zien elkaar daar wel….. Onderweg wel een stuk drukker dan de eerste dag, maar we kunnen lekker doorrijden. Tussen Lyon en Grenoble komen we Marc en Brechtje tegen en we rijden het laatste stuk samen op. Op de camping is het echt thuiskomen. We zijn hier nu al een paar keer geweest (de laatste keer vijf jaar geleden) en het blijft een heerlijke plek.
Helaas zit de laatste serieuze trainingsweek (nog een extra prikkel volgens Chris, die erg goed uitkomt als je nog van alles voor je werk moet afmaken ;-)) er nog niet op. Er staat vandaag 2:30 lopen (zone 0) op het programma. De langste duurloop tot nu toe. Trouw als we zijn werken we deze natuurlijk keurig af. Drie keer het vertrouwde rondje om de camping-rivier en nog wat doorbreiden door Bourg d’ Oisans.
De volgende dag vertrekken we om 08:30 voor de laatste serieuze rit van 4 uur met meer dan zone 0 erin. We besluiten naar de Croix de Fer te rijden. Deze hebben we in de trainingsweek alhier niet kunnen doen omdat de col nog dicht was en we schatten in hier heen en terug toch wel 4 uur voor nodig te hebben. Het begin van de klim kennen Dirk en Ik al wel goed, want deze hebben we wel kunnen rijden (tot Rivier de Allemont). Dat is dan ook het zwaarste stuk (vind ik dan). Daarna volgt er een afdaling van 12% en nog een behoorlijk stijl stuk omhoog, maar daarna zwakt ie wel af en zit er af en toe een rustmoment of kleine afdaling in.
Na twee uur en 11 minuten sta ik boven. Het laatste stuk heb ik goed door kunnen trekken en ik ben dan ook behoorlijk tevreden. Toch de vorige dag nog lang gelopen en de reis hakt er ook wel in. Na 22 minuten kijk ik enigszins verbaast als ik Dirk zie komen gevolgd door Marc. Waar is Erik? Die heeft zijn dag niet roepen beide mannen en dat klopt ook wel want het duurt nog 10 minuten voordat hij bovenkomt. Misschien dan toch iets te veel van het goede die 2:30 lopen? Het zou kunnen, maar goed voor het gevoel is het natuurlijk niet. We dalen samen af en rijden nog even naar de Col de Glandon (nagenoeg dezelfde beklimming). Deze moeten we waarschijnlijk rijden zaterdag ipv de Croix de Fer. Het begin van deze afdaling is behoorlijk heftig, dus best goed om even te kijken (hè Dirk?).
De afdaling is leuk (zeker de tussenklim van 12% die we weer omhoog moeten) en samen keren we terug bij de camping. Helaas moet ik nog 30 minuten door omdat ik zo slim was om snel naar boven te rijden dus ga ik nog maar een stukje de Alpe d’ Huez op. Al met al een lekker training die mij goed bevalt.
Het is inmiddels maandag als ik dit schrijf en we hebben vandaag een rustdag gehad. Heerlijk! Morgen staat er nog 3 uur op het programma (zone 0) en woensdag zwemmen (1 uur) en lopen (30 minuten). Dan donderdag weer 30 minuten lopen en vrijdag nog een uurtje fietsen en dan….. dan…. dan….
Barry
donderdag 26 juni 2008
Vertrek
Morgen is het dan zover! We vertrekken naar Frankrijk! Vandaag nog de laatste loodjes; werken, inpakken, fiets schoonmaken, etc. Om 07:00 willen we (mijn gezin en Ik) wegrijden. De rest gaat ook (sommige willen al om 05:00 rijden ;-)) morgen.
Hoe is het weer nu in de Alpen? De laatste weken was het wel spannend want het kwik wilde nog niet echt stijgen. Ook is de Galibier pas begin juni open gegaan. Er schijnt nog steeds sneeuw te liggen.
De vooruitzichten zijn dus goed. De benen ook, dus laat maar komen.
We proberen jullie uiteraard op de hoogte te houden via deze website, dus blijf lezen zou ik zeggen.
Tot over drie weken!
Barry
Hoe is het weer nu in de Alpen? De laatste weken was het wel spannend want het kwik wilde nog niet echt stijgen. Ook is de Galibier pas begin juni open gegaan. Er schijnt nog steeds sneeuw te liggen.
De vooruitzichten zijn dus goed. De benen ook, dus laat maar komen.
We proberen jullie uiteraard op de hoogte te houden via deze website, dus blijf lezen zou ik zeggen.
Tot over drie weken!
Barry
zaterdag 21 juni 2008
zondag 15 juni 2008
Trois Ballons; de laatste test
Vrijdag reed ik met Erik naar Frankrijk voor de laatste echte test. We wilden graag voor de Marmotte nog een keer een Cyclo rijden met wat lekkere hoogtemeters. De Trois Ballons leek ons hiervoor zeer geschikt. Je kon de 205 of 105 km rijden. Maar zo'n drie weken voor het echte werk leek ons 105 wel genoeg. Er zitten drie cols in en in totaal 2300 hoogtemeters. Zeg maar ongeveer de helft van de Marmotte.
Afgelopen vrijdag was natuurlijk ook de wedstrijd Frankrijk - Nederland en het is best grappig om dat mee te maken in het land waartegen Oranje op dat moment speelt. We zijn eerst even een pastaatje gaan eten en onderweg terug naar het Hotel hoorde we de radio galmen: "Butt, butt, buuuuuutt!!!" Shit, 1-0 voor de fransen dachten wij, wat een enthousiasme. Tot we de stadionspeaker "die Niederlande" hoorde zeggen. Huh, waarom was die commentator dan zo aan het schreeuwen? Op de hotelkamer kwam de bevestiging: 1-0 voor Nederland inderdaad.
Erik wilde nog een kopje koffie en ging dat halen bij de Kebab shop aan de overkant. Hij bleef erg lang weg dus ik dacht dat ie was afgeslacht door boze Franse supporters. Niets bleek minder waar. Hij kon zijn koffie niet meenemen (geen bekertjes) en kreeg van een Turks feest aan de overkant taart aangeboden.
Het werd billen knijpen, maar de counter was superieur en de rest is geschiedenis! Om 23:00 gingen we slapen. Dat ging wonderbaarlijk goed op die Bonzai bedjes (zie bericht Erik).
Om 05:15 ging de wekker, maar ik was al wakker. Ik voel me erg goed ondanks een kleine verkoudheid en de benen zijn soepel. We pakken de spullen en rijden om 06:00 weg. Het is wel koud zeg. De auto geeft 8 graden aan. Onderweg eten we onze broodjes met jam en stroop en om 06:30 arriveren we in Champagney. De auto zijn we snel kwijt en de fietsen worden geprepareerd. Nu de kledingkeuze: Hoe warm/koud wordt het straks? We kiezen voor armstukken en Erik neemt er nog kniestukken bij. Daaroverheen doen we ons lange fietsshirt. Deze kan makkelijk in de achterzak en voor nu is het lekker warm.
We staan lekker vooraan in ons vak (achter de 205km), maar aangezien we aansluiten staan we ergens middenin. Dat is prima want we willen toch niet te hard van start. Uiteraard vertrekken we 10 minuten later (Franse slag) en we worden aan alle kanten voorbij gereden. De mannen (en vrouwen) vliegen er werkelijk in en rijden zeker meteen 35 a 40 in het uur. Wij peddelen lekker naar de eerste klim, maar toch raak ik Erik al snel kwijt. Ik kijk nog even achterom maar ik zie hem echt niet.
Dan begint het echte klimmen. Alle mannen en vrouwen die mij net zeer voortvarend zijn voorbij gereden (zo lijkt het tenminste) staan ongeveer stil. Ik kan dus echt klimmen gaat er door mij heen. Ik haal echt alleen maar mensen in en het tempo ligt erg hoog. Aangezien het erg smal is en nog flink druk vergt het wel wat stuur- en roepwerk, maar het gaat prima. Dan speelt er toch wel door je hoofd: "Ga ik niet te snel". De hartslag zegt van niet dus fiets ik gewoon door. Naar mate ik boven kom haal ik steeds minder mensen in en beginnen er ook mannen aan te sluiten. Ik kom in een "groepje" en bovenop gekomen wordt het echt minder druk. Ik moet echt even plassen (veel gedronken) en daarna daal ik af...Vrij snel na de eerste klim splitst het parcours zich. Nu merk ik dat we wel in de minderheid zijn met onze 105km. De meesten gaan rechtdoor voor de 205km. Gelukkig zit ik in een groep van een man of 15 en gezamenlijk rijden we naar de 2e klim (Ballon d' Alsace). Het klimmen gaat ook hier zeer voortvarend. Ik rijd weg bij de groep en halverwege de klim sluit er weer drie man aan. Samen komen we boven. Na de afdaling geeft de teller een gemiddelde aan van 27km, dus dat gaat prima. Voor goud moet je ongeveer 21km rijden dus geen vuiltje aan de lucht. Na de afdaling zitten we al op ruim 70km en ik vraag me af of het nog echt zwaar gaat worden.
De groep blijft/komt weer bij elkaar, maar ik moet nog even goed in de beugels omdat ik weer moet plassen. Grrrr! Gelukkig kan ik tijdens een korte afdaling weer aansluiten en het is nog 15km tot de laatste klim. Ik wordt gewaarschuwd dat dat een echte kuitenbijter is (stuk van 20% en gemiddeld meer dan 10%). Na ruim 100km is het dan zover, nog vijf te gaan en we staan onderaan La planche des Belles Files.
Meteen begint het strak omhoog te lopen en ik fiets samen met de drie sterkste klimmers omhoog. Bij het 20% stuk moet ik ze helaas laten gaan. De motor raakt nu toch wel wat leger en ik zie ze daarna langzaam weglopen. Het gaat maar door, elke km geeft 11,5% - 10,7% - 10,5%, etc. Gelukkig is het laatste stuk 7,5% en hier kom ik weer goed op gang. Ik haal de finish in 3 uur en 57 minuten!!! Meer dan een uur onder de limiet voor goud! Wauw!!!Ook Erik rijdt goud (4 uur en 26 minuten). Beiden zijn we meer dan tevreden en we zien de Marmotte dan ook met goed vertrouwen tegemoet!
Barry
zaterdag 14 juni 2008
Dat geeft de burger moed.......
Dit oubollige spreekwoord is wel van toepassing op de Elzas-expeditie die Barry en ik gisteren en vandaag ondernomen hebben. Gisteren om 11.00 vertrokken Barry en ik naar de Franse Elzas om de Trois Ballons te fietsen. Omdat 3 weken voor de Marmotte 200 km wel erg overdreven is, kozen we voor de 104 km over een drietal cols. Na een autorit van ruim 7 uur startnummers even opgehaald en meteen door naar het Bonsai-hotel in Belfort. Bonsai=kleine boompjes, Bonsai-hotel=kleine bedjes. Maar goed, na een snelle spaghetti in de stad konden we op de kamer voetbal kijken, dus meer hadden we niet nodig.
Om 5.15 ging de wekker en vertrokken we naar de start. Het is een graadje of negen dus tamelijk koud. Na wat wikken en wegen hadden we de juiste outfit gekozen. We zagen er in ieder geval gelikt uit in onze speciale Warchild-shirts en broeken die door Wouter van der Linden beschikbaar zijn gesteld. Daar gaat het niet meer aan liggen. Wouter bedankt!
De start was om 7.15 en aangezien we toch echt in Frankrijk waren en alles dus met de Franse slag gaat, begon de meute om 7.25 een keer te bewegen. Veel renners knallen met 40 per uur naar de eerste klim, Barry en ik peddelen de eerstr 10 km even rustig warm. Ik laat Barry gaan (het is ook druk) en begin aan de eerste klim (Ballon de Servance). Ik rijd het eerste stuk wel aardig maar na een paar kilometer rij ik als een pannekoek. Ik had nog de gedachte goud te halen (als ik goede benen had) maar die laat ik maar varen. In de wetenschap dat de volgende klim beter loopt, fiets ik een beetje balend naar boven en besluit er het beste van te maken.
Na een wat linke afdeling, begin ik aan de Ballon d'Alsace. Dat is een klim naar mijn hart. Redelijk lang, niet te steil, en mooi regelmatig. Ik merk dat ik herstel en rijd soepel (85 omwentelingen per minuut) naar boven. Daarna een mooie afdeling, gevolgd door een tussenstuk waar ik in een goede groep zit waar ik lekker in mee kan. Met een man of 15 gaan we richting de laatste klim.
De laatste klim naar La Planche de Belles Filles is een op papier een moordenaar. Een dikke vijf kilometer van gemiddeld dik 10 procent met een stuk 20 procent. En dat na 100 kilometer fietsen! Ik begin aan de klim en het groepje dunt gelijk lekker uit. De meeste heren schieten acuut in de parkeerstand. Ik kijk op mijn horloge en realiseer me dat goud nog kan dus ik trek nog even door. Ik moet er flink voor werken maar merk dat nog flink kracht in zit. Ik zie een renner van links naar recht slingerend rijden om minder steil te hoeven rijden en rij er naar toe. Erop en erover, volgende patient graag. De laatste twee kilometer tot de finish heeft de organisatie voor een gezellig muziekje gezorgd en op het ritme sprint ik over de finish. Ik blijk er 4.26 over gedaan te hebben en heb dus makkelijk goud (half uur over). Dat had ik niet meer verwacht maar het voelt wel lekker.
Aan de finish zie ik Barry. Die heeft op de eerste klim gruwelijk huisgehouden en is daarna stevig doorgeknald. Hij kon mee in een goed groepje en blijkt 3.57 te hebben gereden! Een wereldprestatie.
Het feit dat ik fris over finish kwam, na een beroerde eerste klim goed kon herstellen en de laatste klim lekker door kon gaan, geeft een goed gevoel voor de Marmotte. Ook Barry ging met goed gevoel terug naar Nederland.
Kortom, de Golden Boys hebben vandaag weer wat moed opgedaan.........
Tot blogs, Erik.
Om 5.15 ging de wekker en vertrokken we naar de start. Het is een graadje of negen dus tamelijk koud. Na wat wikken en wegen hadden we de juiste outfit gekozen. We zagen er in ieder geval gelikt uit in onze speciale Warchild-shirts en broeken die door Wouter van der Linden beschikbaar zijn gesteld. Daar gaat het niet meer aan liggen. Wouter bedankt!
De start was om 7.15 en aangezien we toch echt in Frankrijk waren en alles dus met de Franse slag gaat, begon de meute om 7.25 een keer te bewegen. Veel renners knallen met 40 per uur naar de eerste klim, Barry en ik peddelen de eerstr 10 km even rustig warm. Ik laat Barry gaan (het is ook druk) en begin aan de eerste klim (Ballon de Servance). Ik rijd het eerste stuk wel aardig maar na een paar kilometer rij ik als een pannekoek. Ik had nog de gedachte goud te halen (als ik goede benen had) maar die laat ik maar varen. In de wetenschap dat de volgende klim beter loopt, fiets ik een beetje balend naar boven en besluit er het beste van te maken.
Na een wat linke afdeling, begin ik aan de Ballon d'Alsace. Dat is een klim naar mijn hart. Redelijk lang, niet te steil, en mooi regelmatig. Ik merk dat ik herstel en rijd soepel (85 omwentelingen per minuut) naar boven. Daarna een mooie afdeling, gevolgd door een tussenstuk waar ik in een goede groep zit waar ik lekker in mee kan. Met een man of 15 gaan we richting de laatste klim.
De laatste klim naar La Planche de Belles Filles is een op papier een moordenaar. Een dikke vijf kilometer van gemiddeld dik 10 procent met een stuk 20 procent. En dat na 100 kilometer fietsen! Ik begin aan de klim en het groepje dunt gelijk lekker uit. De meeste heren schieten acuut in de parkeerstand. Ik kijk op mijn horloge en realiseer me dat goud nog kan dus ik trek nog even door. Ik moet er flink voor werken maar merk dat nog flink kracht in zit. Ik zie een renner van links naar recht slingerend rijden om minder steil te hoeven rijden en rij er naar toe. Erop en erover, volgende patient graag. De laatste twee kilometer tot de finish heeft de organisatie voor een gezellig muziekje gezorgd en op het ritme sprint ik over de finish. Ik blijk er 4.26 over gedaan te hebben en heb dus makkelijk goud (half uur over). Dat had ik niet meer verwacht maar het voelt wel lekker.
Aan de finish zie ik Barry. Die heeft op de eerste klim gruwelijk huisgehouden en is daarna stevig doorgeknald. Hij kon mee in een goed groepje en blijkt 3.57 te hebben gereden! Een wereldprestatie.
Het feit dat ik fris over finish kwam, na een beroerde eerste klim goed kon herstellen en de laatste klim lekker door kon gaan, geeft een goed gevoel voor de Marmotte. Ook Barry ging met goed gevoel terug naar Nederland.
Kortom, de Golden Boys hebben vandaag weer wat moed opgedaan.........
Tot blogs, Erik.
maandag 2 juni 2008
Nieuwkoop
Gisteren was het dan zover. De eerste serieuze triatlontest. Het Nederlands kampioenschap halve triatlon in Nieuwkoop. Tegenwoordig is de afstand 2OD (oftewel 2 x olympisch). 3km zwemmen, 81km fietsen en 20km lopen.
Tot nu toe is de voorbereiding erg goed geweest. De triatlon in Woerden ging goed en het fietsen gaat erg makkelijk. Zeker na de trainingsweek in de Alpen. Ik merk nu dat ik echt tempohardheid heb en ik kan makkelijk een uur in zone 2 trainen.
Voor het eerst ook even gas terug in de training: vrijdag niets en zaterdag alleen een half uurtje loslopen. Ik heb wel wat last van een spier in mijn bovenrug, maar dat mag geen naam hebben.
Zondagochtend belt Gert (Admiraal) om 07:00 dat hij niet meegaat. Hij heeft een fikse kaakontsteking en leeft al de hele nacht op paracetamol. Zijn kaak is helemaal opgezet. Minder! Dus vertrek ik alleen om 07:45 richting Nieuwkoop. Ik merk wel dat ik zenuwachtig ben. Het is toch een NK en er zullen veel goede atleten meedoen.
Tijdens het aanmelden kom ik veel oude en nieuwe bekenden tegen en het is weer erg gezellig. Even de fiets prepareren en omkleden en dan melden voor de briefing. Daarna op de fiets naar de zwemstart. Daar kom ik ook Koen Spoorenberg tegen. De laatste tijd mailen we veel en in de wedstrijden die hij al heeft gedaan zie je dat we aan elkaar gewaagd zijn. Uiteraard fietst hij nog steeds als een beest en het lijkt me erg leuk om vandaag met elkaar de ‘strijd’ aan te gaan. De fietsplekken zijn niet genummerd dus besluiten we naast elkaar te gaan staan. Nog even de laatste handelingen en dan naar het lekker schone (not!) water van de Nieuwkoopse plassen.
Het water is 18 graden en dat is best koud. Even wennen dus. Ik vind een mooi plekje net achter de kleppers (blauwe badmutsen) en tussen de topvrouwen in. Het startschot valt wat onverwacht en ik kan nog net mijn horloge aanklikken. Wat een geweld! Je ziet ook echt helemaal niets door het troebele water en ik krijg een paar slokken modder binnen. Hmmm, lekker.
Al snel krijg ik een lekkere slag en ik merk dat ik sterk ben. De eerste ronde leg ik af in een krappe 20 minuten dus ik lig lekker op schema. In de tweede ronde kom ik een beetje geïsoleerd te liggen want een paar man blijkt toch iets te hard van stapel te zijn gelopen tijdens de eerste ronde. Voor me zie ik de ‘tweede’ groep (denk ik) en ik probeer daar naar toe te zwemmen. Dat lukt aardig. Ik haal de ‘afvallers’ van deze groep in en ik kan heel goed doorhalen. Met 40 minuten en 18 seconden sta ik op de kant! Wauw, dat is 13 minuten en 26 seconden per km. Snel naar de fiets en dan 81km in zone 3 (zoals afgesproken).
De eerste ronde kom ik goed door, in het begin krijg ik de hartslag niet echt omlaag, maar na 20km gaat dat prima. Ik haal Ingrid van Lubek (de latere nummer 1 bij de dames) in en we wisselen wat woorden. Daarna een groep van zes en uiteraard haken er vier aan. Ik vnd het prima en ik haal lekker door. De tweede ronde gaat ook goed. Het gekke is dat ik geregeld iemand inhaal, maar dat ik zelf ook word ingehaald. Ik blijf dus ergens in de top 30 hangen. De derde ronde gaat ook goed. Ik neem goed mijn voeding en voel me nog prima. Op de helft van de derde ronde zie ik weer een groep aansluiten (een man of acht). Ik besluit dat ik het wel prima vind zo en laat me wat terugzakken in de groep. Na een tijdje komt Koen voorbij. Hij roept: “Ik zie je zo wel tijdens het lopen…” en ik lach. Het is nog 7km dus dat zit wel snor (er vanuitgaande dat ik nog goed kan lopen na 81km flink doorfietsen). Dan komt er een jury motor voorbij en uiteraard krijg IK een stop and go! Lekker is dat. Rijd je meer dan 70km alleen met allerlei mannen achter je aan en dan krijg je dit! Ik accepteer het gelaten en zit snel weer op de fiets. Ik kom binnen in 2 uur en 11 minuten en rijdt 38km gemiddeld.
Snel wisselen en lekker lopen. Het zijn vier ronden van vijf kilometer en ik loop nog goed. De eerste ronde gaat in 19:45 en zoals besproken pak ik mijn eerste gelletje. Even twee bekertjes water en weer door. Inmiddels ben ik Koen weer voorbij en hij roept dat ik nog verder naar voren kan. Dat lukt ook want al snel loop ik 22ste. De tweede ronde gaat in 20:35 en het voelt nog goed. Dan zie ik Geertje (tante van Martine) staan en even later Karel (oom) met de fiets. Erg leuk dat ze gekomen zijn en de aanmoedigingen heb ik inmiddels wel nodig. Het zonnetje komt door en het wordt een stuk warmer. Het gaat moeilijker en de derde ronde gaat in 21:12. Toch houd ik goed tempo en het is nu nog maar een ronde. Aangezien ik mijn O3 pak met NED en mijn naam erop aan heb krijg ik veel aanmoedigingen. Dat helpt altijd natuurlijk. In het begin van de laatste ronde wordt ik twee ik ingehaald. Ik lig weer 24ste. Aan het einde van de laatste ronde pers ik er nog een keer alles uit en uiteindelijk loop ik die in 21:40 en ik wordt 23ste overal. 19e in mijn categorie!! 4 uur 16 minuten en 4 seconden. Erg gaaf!
Zeer tevreden kan ik even uithijgen. Dat heb ik wel nodig want dit was wel zwaar!!!!
Nu het ligstuur er weer af en op naar de Trois Ballons (met Erik) op 14 juni.
Uitslagen
Tot nu toe is de voorbereiding erg goed geweest. De triatlon in Woerden ging goed en het fietsen gaat erg makkelijk. Zeker na de trainingsweek in de Alpen. Ik merk nu dat ik echt tempohardheid heb en ik kan makkelijk een uur in zone 2 trainen.
Voor het eerst ook even gas terug in de training: vrijdag niets en zaterdag alleen een half uurtje loslopen. Ik heb wel wat last van een spier in mijn bovenrug, maar dat mag geen naam hebben.
Zondagochtend belt Gert (Admiraal) om 07:00 dat hij niet meegaat. Hij heeft een fikse kaakontsteking en leeft al de hele nacht op paracetamol. Zijn kaak is helemaal opgezet. Minder! Dus vertrek ik alleen om 07:45 richting Nieuwkoop. Ik merk wel dat ik zenuwachtig ben. Het is toch een NK en er zullen veel goede atleten meedoen.
Tijdens het aanmelden kom ik veel oude en nieuwe bekenden tegen en het is weer erg gezellig. Even de fiets prepareren en omkleden en dan melden voor de briefing. Daarna op de fiets naar de zwemstart. Daar kom ik ook Koen Spoorenberg tegen. De laatste tijd mailen we veel en in de wedstrijden die hij al heeft gedaan zie je dat we aan elkaar gewaagd zijn. Uiteraard fietst hij nog steeds als een beest en het lijkt me erg leuk om vandaag met elkaar de ‘strijd’ aan te gaan. De fietsplekken zijn niet genummerd dus besluiten we naast elkaar te gaan staan. Nog even de laatste handelingen en dan naar het lekker schone (not!) water van de Nieuwkoopse plassen.
Het water is 18 graden en dat is best koud. Even wennen dus. Ik vind een mooi plekje net achter de kleppers (blauwe badmutsen) en tussen de topvrouwen in. Het startschot valt wat onverwacht en ik kan nog net mijn horloge aanklikken. Wat een geweld! Je ziet ook echt helemaal niets door het troebele water en ik krijg een paar slokken modder binnen. Hmmm, lekker.
Al snel krijg ik een lekkere slag en ik merk dat ik sterk ben. De eerste ronde leg ik af in een krappe 20 minuten dus ik lig lekker op schema. In de tweede ronde kom ik een beetje geïsoleerd te liggen want een paar man blijkt toch iets te hard van stapel te zijn gelopen tijdens de eerste ronde. Voor me zie ik de ‘tweede’ groep (denk ik) en ik probeer daar naar toe te zwemmen. Dat lukt aardig. Ik haal de ‘afvallers’ van deze groep in en ik kan heel goed doorhalen. Met 40 minuten en 18 seconden sta ik op de kant! Wauw, dat is 13 minuten en 26 seconden per km. Snel naar de fiets en dan 81km in zone 3 (zoals afgesproken).
De eerste ronde kom ik goed door, in het begin krijg ik de hartslag niet echt omlaag, maar na 20km gaat dat prima. Ik haal Ingrid van Lubek (de latere nummer 1 bij de dames) in en we wisselen wat woorden. Daarna een groep van zes en uiteraard haken er vier aan. Ik vnd het prima en ik haal lekker door. De tweede ronde gaat ook goed. Het gekke is dat ik geregeld iemand inhaal, maar dat ik zelf ook word ingehaald. Ik blijf dus ergens in de top 30 hangen. De derde ronde gaat ook goed. Ik neem goed mijn voeding en voel me nog prima. Op de helft van de derde ronde zie ik weer een groep aansluiten (een man of acht). Ik besluit dat ik het wel prima vind zo en laat me wat terugzakken in de groep. Na een tijdje komt Koen voorbij. Hij roept: “Ik zie je zo wel tijdens het lopen…” en ik lach. Het is nog 7km dus dat zit wel snor (er vanuitgaande dat ik nog goed kan lopen na 81km flink doorfietsen). Dan komt er een jury motor voorbij en uiteraard krijg IK een stop and go! Lekker is dat. Rijd je meer dan 70km alleen met allerlei mannen achter je aan en dan krijg je dit! Ik accepteer het gelaten en zit snel weer op de fiets. Ik kom binnen in 2 uur en 11 minuten en rijdt 38km gemiddeld.
Snel wisselen en lekker lopen. Het zijn vier ronden van vijf kilometer en ik loop nog goed. De eerste ronde gaat in 19:45 en zoals besproken pak ik mijn eerste gelletje. Even twee bekertjes water en weer door. Inmiddels ben ik Koen weer voorbij en hij roept dat ik nog verder naar voren kan. Dat lukt ook want al snel loop ik 22ste. De tweede ronde gaat in 20:35 en het voelt nog goed. Dan zie ik Geertje (tante van Martine) staan en even later Karel (oom) met de fiets. Erg leuk dat ze gekomen zijn en de aanmoedigingen heb ik inmiddels wel nodig. Het zonnetje komt door en het wordt een stuk warmer. Het gaat moeilijker en de derde ronde gaat in 21:12. Toch houd ik goed tempo en het is nu nog maar een ronde. Aangezien ik mijn O3 pak met NED en mijn naam erop aan heb krijg ik veel aanmoedigingen. Dat helpt altijd natuurlijk. In het begin van de laatste ronde wordt ik twee ik ingehaald. Ik lig weer 24ste. Aan het einde van de laatste ronde pers ik er nog een keer alles uit en uiteindelijk loop ik die in 21:40 en ik wordt 23ste overal. 19e in mijn categorie!! 4 uur 16 minuten en 4 seconden. Erg gaaf!
Zeer tevreden kan ik even uithijgen. Dat heb ik wel nodig want dit was wel zwaar!!!!
Nu het ligstuur er weer af en op naar de Trois Ballons (met Erik) op 14 juni.
Uitslagen
vrijdag 23 mei 2008
Kleding
Vandaag is de kleding besteld. Deze wordt beschikbaar gesteld door Van der Linden tweewielerspecialist. Ik heb een tekening gemaakt van het shirt en de broek zodat jullie kunnen zien hoe het er ongeveer uit gaat zien.
Zoals je kunt zien zitten we redelijk vol, maar er is nog wel een klein beetje ruimte, dus wil je ons nog steunen., laat het dan even weten!
Barry
Zoals je kunt zien zitten we redelijk vol, maar er is nog wel een klein beetje ruimte, dus wil je ons nog steunen., laat het dan even weten!
Barry
dinsdag 13 mei 2008
Woerden
Gisteren (tweede pinksterdag) was mijn eerst kwart triatlon van dit seizoen. Zoals jullie weten is het weer zomers op dit moment dus veel drinken van te voren (nee geen Bier, veeeel water). Zondag nog een ritje gedaan met Dirk en Erik van 2,5 uur en daarna even een half uurtje lopen. Voelt goed allemaal. De volgende ochtend even de spullen bij elkaar zoeken en Gert even ophalen om naar Woerden af te reizen.
Dat de vorm begint te komen kon ik vorige week in de Alpen al merken, het fietsen zit echt wel goed. Toch ga je twijfelen. Zit het zwemmen ook wel snor? In het zwembadje gaat het prima, maar een eerste wedstrijd is altijd weer even spannend. Ik wil echt goed het water uitkomen om met het fietsen dicht bij de eerste mannen te zitten.
Na het inschrijven treffen we wat mannen van de triatlon vereniging Huizen (hier ben ik lid sinds het instorten van het zwembad in Weesp). Maar we hebben toch weer in zwembad in Weesp? Nee, dat hebben we niet, we hebben een klotsbak met water met een loods eromheen gebouwd! Het is vandaag ook clubkampioenschap en dat geeft toch een extra dimensie aan deze wedstrijd. Mijn grootste concurrent; Robert Mijwaart ziet er strak uit en heeft veel progressie gemaakt met zwemmen.
Tijdens het wegzetten van de fietsen lopen we Rob Denekamp tegen het lijf. Ook zo’n ‘oude’ triatleet die dit seizoen de draad weer oppakt ;-). Vorige week heeft hij het erg goed gedaan in Breukelen en ik besluit stiekem lekker in zijn benen te gaan zwemmen (hij zwom vorige week 13:10 op de kilometer).
Het zwemmen loopt toch anders. Rob is als een speer weg en ik kom in de eerste groep. Ik heb Rob niet meer gezien. Achteraf bleek dat toch een goede keuze want Rob blaast zichzelf op en wij halen hem gaandeweg in (niet gezien overigens ;-)). Ik probeer weg te zwemmen uit de groep, maar dat is te veel, ik laat me lekker in de groep zakken en dat resulteert in een super zwemtijd: 13:39!!! Ik hoor iemand roepen dat ik 10e lig en als ik de wisselzone inkom is er nog niemand weg.
Ik verlies wel wat tijd op de eersten, maar ben toch als 10e/11e op de fiets. Normaal gesproken veranderd er dan nooit zoveel aan mijn positie. Dat is nu heel anders. Al snel rijd ik weer de top 10 binnen en na de eerste ronde lig ik 8e. De kopgroep is echter net te ver weg. Ik merk dat ik niet eens zoveel langzamer rijd. Het gat wordt steeds iets groter, maar het geeft me een super gevoel dat het minimaal is. Ik haal nog iemand in en als 7e storm ik de laatste ronde in. Nu zie ik dat Jan Blokland wel dichterbij komt, maar ik kan hem voorblijven. Bijna rijd ik verkeerd (vijfde rondje in), waardoor hij en nummer 8 mij inhalen vlak voor de wisselzone. Ik stop de klok net iets boven het uur en dat betekend 39,6 gemiddeld!!!!
Niets aan de hand, nu gaan we lopen en eens kijken of we nog kunnen opschuiven. De eerste ronde is Jan een letterlijk BLOK(land) aan mijn been. Het tempo is hoog en ik wordt gedwongen echt hard door te lopen. Langs de kant kennen een aantal mensen mij wel, maar ik ben zeker niet zo bekend als Jan dus dat hoor je dan te veel. De tweede ronde geef ik nog meer gas en raak ik hem langzaam kwijt.
De broer van Rob (Peter Denekamp) roept dat ik vlak achter nummer vijf zit. Dat is niet tegen dovenmansoren, nog een tandje erbij! Na 2,5 ronde lig ik inderdaad 5e. Marcel van der Plas en Jan Mijwaart staan op een superpunt om steeds te koelen met water. Echt heerlijk (bedankt mannen). Maar langzaam begint er een blaar te vormen op mijn rechtervoet. Het is weer de eerste keer zonder sokken en dat blijft lastig ;-).
Zo snel als ik 5e lag, lig ik ook weer 6e. Wouter Kegge komt voorbij als een komeet. Oke, ik kan best lopen (ik liep 36:13) maar dit is supersnel! De laatste ronde moet ik een beetje naar voren lopen om de blaar te ontzien, maar het gaat nog hard genoeg. Een tijd onder de 1:55 moet kunnen. Mijn laatste deelname in Woerden (2004) ging zeker minder snel (2:00:18)
Uiteindelijk haal ik de finish in 1:52:13. Wat een tijd! Ik ben supertevreden en clubkampioen!!! Robert verloor te veel tijd met zwemmen en nog iets met lopen en kwam ook in een supertijd van 1:55 binnen!
Nog een paar weken door met het ligstuur (1 juni doe ik Nieuwkoop) en daarna nog een maand tot de Marmotte.
Barry
Item op triathlonweb
Website Woerden
Dat de vorm begint te komen kon ik vorige week in de Alpen al merken, het fietsen zit echt wel goed. Toch ga je twijfelen. Zit het zwemmen ook wel snor? In het zwembadje gaat het prima, maar een eerste wedstrijd is altijd weer even spannend. Ik wil echt goed het water uitkomen om met het fietsen dicht bij de eerste mannen te zitten.
Na het inschrijven treffen we wat mannen van de triatlon vereniging Huizen (hier ben ik lid sinds het instorten van het zwembad in Weesp). Maar we hebben toch weer in zwembad in Weesp? Nee, dat hebben we niet, we hebben een klotsbak met water met een loods eromheen gebouwd! Het is vandaag ook clubkampioenschap en dat geeft toch een extra dimensie aan deze wedstrijd. Mijn grootste concurrent; Robert Mijwaart ziet er strak uit en heeft veel progressie gemaakt met zwemmen.
Tijdens het wegzetten van de fietsen lopen we Rob Denekamp tegen het lijf. Ook zo’n ‘oude’ triatleet die dit seizoen de draad weer oppakt ;-). Vorige week heeft hij het erg goed gedaan in Breukelen en ik besluit stiekem lekker in zijn benen te gaan zwemmen (hij zwom vorige week 13:10 op de kilometer).
Het zwemmen loopt toch anders. Rob is als een speer weg en ik kom in de eerste groep. Ik heb Rob niet meer gezien. Achteraf bleek dat toch een goede keuze want Rob blaast zichzelf op en wij halen hem gaandeweg in (niet gezien overigens ;-)). Ik probeer weg te zwemmen uit de groep, maar dat is te veel, ik laat me lekker in de groep zakken en dat resulteert in een super zwemtijd: 13:39!!! Ik hoor iemand roepen dat ik 10e lig en als ik de wisselzone inkom is er nog niemand weg.
Ik verlies wel wat tijd op de eersten, maar ben toch als 10e/11e op de fiets. Normaal gesproken veranderd er dan nooit zoveel aan mijn positie. Dat is nu heel anders. Al snel rijd ik weer de top 10 binnen en na de eerste ronde lig ik 8e. De kopgroep is echter net te ver weg. Ik merk dat ik niet eens zoveel langzamer rijd. Het gat wordt steeds iets groter, maar het geeft me een super gevoel dat het minimaal is. Ik haal nog iemand in en als 7e storm ik de laatste ronde in. Nu zie ik dat Jan Blokland wel dichterbij komt, maar ik kan hem voorblijven. Bijna rijd ik verkeerd (vijfde rondje in), waardoor hij en nummer 8 mij inhalen vlak voor de wisselzone. Ik stop de klok net iets boven het uur en dat betekend 39,6 gemiddeld!!!!
Niets aan de hand, nu gaan we lopen en eens kijken of we nog kunnen opschuiven. De eerste ronde is Jan een letterlijk BLOK(land) aan mijn been. Het tempo is hoog en ik wordt gedwongen echt hard door te lopen. Langs de kant kennen een aantal mensen mij wel, maar ik ben zeker niet zo bekend als Jan dus dat hoor je dan te veel. De tweede ronde geef ik nog meer gas en raak ik hem langzaam kwijt.
De broer van Rob (Peter Denekamp) roept dat ik vlak achter nummer vijf zit. Dat is niet tegen dovenmansoren, nog een tandje erbij! Na 2,5 ronde lig ik inderdaad 5e. Marcel van der Plas en Jan Mijwaart staan op een superpunt om steeds te koelen met water. Echt heerlijk (bedankt mannen). Maar langzaam begint er een blaar te vormen op mijn rechtervoet. Het is weer de eerste keer zonder sokken en dat blijft lastig ;-).
Zo snel als ik 5e lag, lig ik ook weer 6e. Wouter Kegge komt voorbij als een komeet. Oke, ik kan best lopen (ik liep 36:13) maar dit is supersnel! De laatste ronde moet ik een beetje naar voren lopen om de blaar te ontzien, maar het gaat nog hard genoeg. Een tijd onder de 1:55 moet kunnen. Mijn laatste deelname in Woerden (2004) ging zeker minder snel (2:00:18)
Uiteindelijk haal ik de finish in 1:52:13. Wat een tijd! Ik ben supertevreden en clubkampioen!!! Robert verloor te veel tijd met zwemmen en nog iets met lopen en kwam ook in een supertijd van 1:55 binnen!
Nog een paar weken door met het ligstuur (1 juni doe ik Nieuwkoop) en daarna nog een maand tot de Marmotte.
Barry
Item op triathlonweb
Website Woerden
donderdag 8 mei 2008
Lanzarote !
Verschil moet er wezen. Terwijl de heren Dooper en van Hoek zich tussen de besneeuwde toppen nog afbeulden, reed ik met Marc terug naar Weesp. Vervolgens stapte ik een paar uur na thuiskomst in de auto naar Schiphol voor een weekje Lanzarote. Zonder fiets wel te verstaan. Dus dat was ontwennen van regen, sneeuw en mijn fiets. Op maandag hadden ze me na de lange rit nog van mijn fiets moeten bikken, dus een weekje vol zon, daar zag ik wel naar uit.
Naast lekker luieren, zwemmen met Joep en Gijs en bijkomen van ruim 16 uur training in vier dagen, heb ik vier looptrainingen afgewerkt. Chris had een mooi schema samengesteld om op de loopschoenen de conditie te onderhouden. Daarnaast heb ik me bezighouden met allerhande sportieve activiteiten zoals poolbiljarten, het oud-canarisch-buggy-duwen (bergop) en buggy-trekken (de berg weer af). En op de koop toe: eindelijk bruine benen !
Zo'n fietsvrije week maakt wel weer gretig. Morgen nog een lange looptraining in zone 0. Zaterdag weer een uur op de fiets en zondag maar liefst vier. Ik kan niet wachten. En zeker niet nu zomerweer niet alleen tot Lanzarote beperkt is.
Tot blogs, Erik.
Naast lekker luieren, zwemmen met Joep en Gijs en bijkomen van ruim 16 uur training in vier dagen, heb ik vier looptrainingen afgewerkt. Chris had een mooi schema samengesteld om op de loopschoenen de conditie te onderhouden. Daarnaast heb ik me bezighouden met allerhande sportieve activiteiten zoals poolbiljarten, het oud-canarisch-buggy-duwen (bergop) en buggy-trekken (de berg weer af). En op de koop toe: eindelijk bruine benen !
Zo'n fietsvrije week maakt wel weer gretig. Morgen nog een lange looptraining in zone 0. Zaterdag weer een uur op de fiets en zondag maar liefst vier. Ik kan niet wachten. En zeker niet nu zomerweer niet alleen tot Lanzarote beperkt is.
Tot blogs, Erik.
zaterdag 3 mei 2008
Laatste dag in de alpen
Het is zaterdag 2 mei en ik zit weer aan mijn eigen keukentafel. De trainingsweek is dus voorbij. Dirk en ik hebben een goede terugreis gehad zonder oponthoud! Dat is in de zomer wel eens anders ;-)
De vrijdag begon mooi zoals gelukkig de meeste dagen. Een strak blauwe lucht en net boven 0 graden. Ja, ’s nachts wordt het nog lekker koud in Allemont, maar dat is ook wel lekker natuurlijk want dan slaap je goed. Na een stevig ontbijt even de fietsen nakijken en dan de tassen in de auto. We moeten voor tien uur van de kamer af, maar we kunnen straks nog wel lekker douchen en omkleden in het Hotel.
De dag staat in het teken van een verbetering van ons PR op de Alpe d’ Huez. Niet geheel volgens het schema van Chris, maar soms moet je ook even kunnen afwijken. Vandaag dus geen zone 0, maar volle bak omhoog. Dirk heeft 1 uur en 12 minuten staan (begin van de week) en ik 57 minuten en 50 seconden (jaren gelden). We rijden rustig naar Bourg d’ Osians en in gedachten beklimmen we de eerste bochten.
Rustig beginnen, het steilste gedeelte zit onderin. Niet meteen opblazen, maar proberen aan te zetten in de bochten die minder stijl zijn en daar de winst pakken. Het voelt goed, ik kom makkelijk de eerste bochten door en mijn benen lopen niet vol. Ik heb toch de dag ervoor 6,5 uur gefietst dus het zou best kunnen dat de benen gaan protesteren. Niets van dat alles, in La Garde schakel ik op en ik kan prima doortrekken.
Het is nog redelijk vroeg dus echt druk is het nog niet op de beroemde berg, maar de eerste fietsers komen in beeld. Het is toch wel lekker om naar iemand toe te fietsen. Een voor een haal ik fietsers in en ik kom langzaam richting Huez. Donderdag klom ik vanuit Huez in 15 minuten naar de top, nu rijd ik op ongeveer 40 minuten Huez binnen. Snel rekenen…. 55 minuten moet kunnen!!!
De laatste 5 bochten, nu echt aanzetten. Eerst nog het steile stuk naar bocht drie en daarna vol aan heb ik mezelf beloofd. Het lukt ook nog, ik haal nog drie fietsers in en eentje probeert mij te volgen. Dit geeft mij net het extra stukje motivatie om nog harder door te trekken. De laatste bocht, nu alles uit de kast en vol naar boven. Ik kijk op mijn klok en zie net de 56 minuten passeren, nog een klein recht stukje en dan….. 56:35!!!
Wat een gave tijd. Ik ben erg blij, maar ook helemaal af! De lucht is koud en ik hoest de longen uit mijn lijf. Nu even op Dirk wachten, ik hoop dat hij ook goed gaat, lang zal het niet duren. He, telefoon…. Het is Dirk! Shit, zou er wat zijn?
Dirk heeft een lekke band gereden en zijn buitenband is ook kapot! Dat is echt balen. Hij zat in bocht 9 en had echt het idee dik onder de 1 uur en 10 minuten te gaan finishen. Jammer hoor. Ik daal snel af naar het Hotel om met de auto Dirk en fiets van de berg te pikken.
We nemen afscheid van iedereen in het Hotel en rijden naar huis. Dirk baalt van deze beklimming, maar houdt wel een heel goed gevoel over aan deze trainingsweek, net als ik overigens!
In totaal heb ik 24,5 uur op de fiets gezeten, 565km afgelegd en ruim 13.265 hoogtemeters gemaakt. Het is een geweldige week en het geeft veel vertrouwen voor ‘La Marmotte’!
Barry
De vrijdag begon mooi zoals gelukkig de meeste dagen. Een strak blauwe lucht en net boven 0 graden. Ja, ’s nachts wordt het nog lekker koud in Allemont, maar dat is ook wel lekker natuurlijk want dan slaap je goed. Na een stevig ontbijt even de fietsen nakijken en dan de tassen in de auto. We moeten voor tien uur van de kamer af, maar we kunnen straks nog wel lekker douchen en omkleden in het Hotel.
De dag staat in het teken van een verbetering van ons PR op de Alpe d’ Huez. Niet geheel volgens het schema van Chris, maar soms moet je ook even kunnen afwijken. Vandaag dus geen zone 0, maar volle bak omhoog. Dirk heeft 1 uur en 12 minuten staan (begin van de week) en ik 57 minuten en 50 seconden (jaren gelden). We rijden rustig naar Bourg d’ Osians en in gedachten beklimmen we de eerste bochten.Rustig beginnen, het steilste gedeelte zit onderin. Niet meteen opblazen, maar proberen aan te zetten in de bochten die minder stijl zijn en daar de winst pakken. Het voelt goed, ik kom makkelijk de eerste bochten door en mijn benen lopen niet vol. Ik heb toch de dag ervoor 6,5 uur gefietst dus het zou best kunnen dat de benen gaan protesteren. Niets van dat alles, in La Garde schakel ik op en ik kan prima doortrekken.
Het is nog redelijk vroeg dus echt druk is het nog niet op de beroemde berg, maar de eerste fietsers komen in beeld. Het is toch wel lekker om naar iemand toe te fietsen. Een voor een haal ik fietsers in en ik kom langzaam richting Huez. Donderdag klom ik vanuit Huez in 15 minuten naar de top, nu rijd ik op ongeveer 40 minuten Huez binnen. Snel rekenen…. 55 minuten moet kunnen!!!
De laatste 5 bochten, nu echt aanzetten. Eerst nog het steile stuk naar bocht drie en daarna vol aan heb ik mezelf beloofd. Het lukt ook nog, ik haal nog drie fietsers in en eentje probeert mij te volgen. Dit geeft mij net het extra stukje motivatie om nog harder door te trekken. De laatste bocht, nu alles uit de kast en vol naar boven. Ik kijk op mijn klok en zie net de 56 minuten passeren, nog een klein recht stukje en dan….. 56:35!!!
Wat een gave tijd. Ik ben erg blij, maar ook helemaal af! De lucht is koud en ik hoest de longen uit mijn lijf. Nu even op Dirk wachten, ik hoop dat hij ook goed gaat, lang zal het niet duren. He, telefoon…. Het is Dirk! Shit, zou er wat zijn?
Dirk heeft een lekke band gereden en zijn buitenband is ook kapot! Dat is echt balen. Hij zat in bocht 9 en had echt het idee dik onder de 1 uur en 10 minuten te gaan finishen. Jammer hoor. Ik daal snel af naar het Hotel om met de auto Dirk en fiets van de berg te pikken.
We nemen afscheid van iedereen in het Hotel en rijden naar huis. Dirk baalt van deze beklimming, maar houdt wel een heel goed gevoel over aan deze trainingsweek, net als ik overigens!
In totaal heb ik 24,5 uur op de fiets gezeten, 565km afgelegd en ruim 13.265 hoogtemeters gemaakt. Het is een geweldige week en het geeft veel vertrouwen voor ‘La Marmotte’!
Barry
donderdag 1 mei 2008
Dag van de waarheid
Vandaag staat de langste training op het programma, voor Dirk 5 uur en voor mij 6,5 uur. Op het schema staat: ‘volhouden….’ dus dat is een simpele opdracht. Zo simpel als het klinkt is het natuurlijk niet. Gelukkig belooft het wel een mooie dag te worden. Was het gisteren nog nat en koud, vandaag zegt het weerbericht 18 graden en zon. Als we om half acht uit het raam kijken zien we een strak blauwe lucht, dus het begin is goed.
Eerst maar eens ontbijten. Normaal eten we al veel, maar vandaag is het echt stapelen. Gelukkig worden we niet per broodje afgerekend ;-). Aangezien het gisteren rot weer was moeten eerst de fietsen schoongemaakt worden. Altijd een ‘leuk’ klusje. Ik probeer Dirk nog te bewegen om mijn fiets schoon te maken, maar gek genoeg wil hij dat niet. Als alles schoon is trekken we snel de wielerkleding aan. Ik besluit arm- en beenstukken mee te nemen en dat blijkt geen slechte keuze. In het zonnetje is het lekker, maar in de schaduw is het nog best fris.
We rijden eerst naar Rivier d’ Allemont. Dit is de weg naar de Croix de la Fer. Helaas is deze nog dicht, maar we kunnen zo’n 10km klimmen. Ik moet zeggen, het is een behoorlijke klim, er zitten pittige stukjes in van 10 a 11 %! Vlak na het dorp staat het bord route Baree. Einde. Even op Dirk wachten en dan met de armstukken aan naar beneden. Nu merk ik wel dat het nog vroeg (dus koud) is.
We klimmen meteen door naar Villard Reculas. Dit blijft toch een zeer mooie klim. Het zonnetje komt en verdwijnt per bocht maar het voelt erg lekker. Vanuit Reculas door naar Huez. Dirk gaat vanuit hier naar beneden (tot La Garde) en ik klim door naar de Col. Nog 5 bochten naar de top. Je kunt wel merken dat het drukker wordt, ik kom aardig wat fietsers tegen nu. Op de top neem ik mijn eerste Mars van vandaag, erg lekker. Snel even plassen (waarom gaat dan altijd de telefoon?). Het is Dirk….. ‘ben je al in La Garde…?’. Ik rijd best lekker omhoog Dirk maar zo snel gaat het nu ook weer niet! Dirk heeft het een beetje zwaar en besluit meteen door te dalen terug naar het Hotel en daar door te breien. Wel jammer natuurlijk, want nu moet ik alleen door.
In de afdaling haal ik Dirk nog in. Even snel wat uitwisselen, succes en doe voorzichtig! Ik besluit richting Le Freney de arm- en beenstukken aan te houden. De klim ligt redelijk in de schaduw en het is eigenlijk beste lekker zo. De klim loopt naar 1329 meter. Ik probeer rustig door te klimmen. Ik rijd pas 2,5 uur en moet er dus nog 4. Ik merk wel dat ik hier al een tijdje ben want de hartslag blijft mooi laag.
De afdaling is weer lekker naar Le Freney, mooie brede weg en lekker rustig. Nu begint het pas echt natuurlijk. Ik zit nu op drie uur en nu komt de laatste klim. 30km naar La Bérarde. Eerst even een SMS naar huis sturen dat ik aan de laatste klim begin. Ik krijg een antwoord met een succeskus van mijn drie schatten, dat moet toch helpen?
Het is een mooie klim. 1000 meter stijgen in 30km naar 1713 meter kan nooit zwaar zijn, toch? Fout! Het loopt langzaam omhoog, dan een beetje vlak en dan…. Hop 10% omhoog! Dat was niet de afspraak! De klim gaat door…. Langzaam klimmen, vlak, hop 10% omhoog. Aan het einde van het ‘rechte’ stuk ligt een camping, hier gaat het met haarspelden echt goed omhoog. De weg is echt slecht, voor het stijgen maakt dat niet uit, maar straks wel oppassen voor het dalen!
Nu kom ik op een heel smal pad. Ik krijg de indruk dat ik hier al eerder ben geweest (met de auto dan). Later blijkt dat te kloppen (bevestiging van Martine). De weg is nog steeds niet best en klimt weer behoorlijk door. Bij het plaatsje voor Bérarde (op bijna 1600meter) gaat het ineens naar beneden. Wat krijgen we nu dan? Arrghhhh….
Ik daal tot 1520 meter en moet er dus weer 100 omhoog klimmen. Dat gaat redelijk geleidelijk en na bijna 2 uur klimmen bereik ik na 4 uur en 57 minuten La Bérarde. Even een SMS naar huis, een foto en Dirk bellen dat ik terug ga. Dirk weet me te vertellen dat hij toch de vijf uur heeft vol gemaakt. Grote klasse!
De afdaling is lang en mooi (het slechte wegdek daargelaten). Op de heenweg kwam ik langs Hotel Au Bon Accuil, ja Erik, daar ligt de Col de La Nostalgie!!!!!! Die moet je natuurlijk nemen. Dat doe ik dus ook, ik breek bijna in tweeën van die 50meter klim, maar goed, hij hoort er gewoon bij! Dus Erik…. Je hebt nog wat in te halen.
Eerst maar eens ontbijten. Normaal eten we al veel, maar vandaag is het echt stapelen. Gelukkig worden we niet per broodje afgerekend ;-). Aangezien het gisteren rot weer was moeten eerst de fietsen schoongemaakt worden. Altijd een ‘leuk’ klusje. Ik probeer Dirk nog te bewegen om mijn fiets schoon te maken, maar gek genoeg wil hij dat niet. Als alles schoon is trekken we snel de wielerkleding aan. Ik besluit arm- en beenstukken mee te nemen en dat blijkt geen slechte keuze. In het zonnetje is het lekker, maar in de schaduw is het nog best fris.
We rijden eerst naar Rivier d’ Allemont. Dit is de weg naar de Croix de la Fer. Helaas is deze nog dicht, maar we kunnen zo’n 10km klimmen. Ik moet zeggen, het is een behoorlijke klim, er zitten pittige stukjes in van 10 a 11 %! Vlak na het dorp staat het bord route Baree. Einde. Even op Dirk wachten en dan met de armstukken aan naar beneden. Nu merk ik wel dat het nog vroeg (dus koud) is. We klimmen meteen door naar Villard Reculas. Dit blijft toch een zeer mooie klim. Het zonnetje komt en verdwijnt per bocht maar het voelt erg lekker. Vanuit Reculas door naar Huez. Dirk gaat vanuit hier naar beneden (tot La Garde) en ik klim door naar de Col. Nog 5 bochten naar de top. Je kunt wel merken dat het drukker wordt, ik kom aardig wat fietsers tegen nu. Op de top neem ik mijn eerste Mars van vandaag, erg lekker. Snel even plassen (waarom gaat dan altijd de telefoon?). Het is Dirk….. ‘ben je al in La Garde…?’. Ik rijd best lekker omhoog Dirk maar zo snel gaat het nu ook weer niet! Dirk heeft het een beetje zwaar en besluit meteen door te dalen terug naar het Hotel en daar door te breien. Wel jammer natuurlijk, want nu moet ik alleen door.
In de afdaling haal ik Dirk nog in. Even snel wat uitwisselen, succes en doe voorzichtig! Ik besluit richting Le Freney de arm- en beenstukken aan te houden. De klim ligt redelijk in de schaduw en het is eigenlijk beste lekker zo. De klim loopt naar 1329 meter. Ik probeer rustig door te klimmen. Ik rijd pas 2,5 uur en moet er dus nog 4. Ik merk wel dat ik hier al een tijdje ben want de hartslag blijft mooi laag.
De afdaling is weer lekker naar Le Freney, mooie brede weg en lekker rustig. Nu begint het pas echt natuurlijk. Ik zit nu op drie uur en nu komt de laatste klim. 30km naar La Bérarde. Eerst even een SMS naar huis sturen dat ik aan de laatste klim begin. Ik krijg een antwoord met een succeskus van mijn drie schatten, dat moet toch helpen?
Het is een mooie klim. 1000 meter stijgen in 30km naar 1713 meter kan nooit zwaar zijn, toch? Fout! Het loopt langzaam omhoog, dan een beetje vlak en dan…. Hop 10% omhoog! Dat was niet de afspraak! De klim gaat door…. Langzaam klimmen, vlak, hop 10% omhoog. Aan het einde van het ‘rechte’ stuk ligt een camping, hier gaat het met haarspelden echt goed omhoog. De weg is echt slecht, voor het stijgen maakt dat niet uit, maar straks wel oppassen voor het dalen!Nu kom ik op een heel smal pad. Ik krijg de indruk dat ik hier al eerder ben geweest (met de auto dan). Later blijkt dat te kloppen (bevestiging van Martine). De weg is nog steeds niet best en klimt weer behoorlijk door. Bij het plaatsje voor Bérarde (op bijna 1600meter) gaat het ineens naar beneden. Wat krijgen we nu dan? Arrghhhh….
Ik daal tot 1520 meter en moet er dus weer 100 omhoog klimmen. Dat gaat redelijk geleidelijk en na bijna 2 uur klimmen bereik ik na 4 uur en 57 minuten La Bérarde. Even een SMS naar huis, een foto en Dirk bellen dat ik terug ga. Dirk weet me te vertellen dat hij toch de vijf uur heeft vol gemaakt. Grote klasse!
De afdaling is lang en mooi (het slechte wegdek daargelaten). Op de heenweg kwam ik langs Hotel Au Bon Accuil, ja Erik, daar ligt de Col de La Nostalgie!!!!!! Die moet je natuurlijk nemen. Dat doe ik dus ook, ik breek bijna in tweeën van die 50meter klim, maar goed, hij hoort er gewoon bij! Dus Erik…. Je hebt nog wat in te halen.De verdere afdaling is natuurlijk wat saai, langs de ‘grote weg’ via Bourg D’Oissons terug naar Allemont. Ik sla af en zie 6 uur en 10 minuten op de klok. Nee toch? Dan moet ik alsnog breien!!
Ik rijd na de eerste brug naar rechts en pak nog een stuk van de beklimming naar Villard Reculas. Op 6 uur en 25 minuten vind ik het mooi! Ik zie dat ik 3515 hoogtemeters, wauw! Dat is gaaf! Nog vijf minuten afdalen en ik zit op 6 uur en 30 minuten, 145km, 22,3km gem. en hoogtemeters zoals vermeld. Dat geeft echt goede moed voor La Marmotte!
Nu snel een cola en aan de pasta. Morgen nog één dag om het PR op de Alpe aan te scherpen en dan terug naar huis!
Barry
Ik rijd na de eerste brug naar rechts en pak nog een stuk van de beklimming naar Villard Reculas. Op 6 uur en 25 minuten vind ik het mooi! Ik zie dat ik 3515 hoogtemeters, wauw! Dat is gaaf! Nog vijf minuten afdalen en ik zit op 6 uur en 30 minuten, 145km, 22,3km gem. en hoogtemeters zoals vermeld. Dat geeft echt goede moed voor La Marmotte!
Nu snel een cola en aan de pasta. Morgen nog één dag om het PR op de Alpe aan te scherpen en dan terug naar huis!
Barry
woensdag 30 april 2008
Koud!
Vandaag is de dag van het vertrek van Marc en Erik. Jammer natuurlijk, maar het geeft Dirk en mij wel de kans om het verschil te maken ;-).
Eerst samen nog even ontbeten en dan uitzwaaien. Snik, snik! Gelukkig is het heerlijk weer (NOT!) dus stellen Dirk en ik de training nog even uit. Om 09:30 besluiten we toch maar te gaan want echt veel beter zal het weer niet worden. Het is 7 graden en het regent! Hadden we dat in Nederland ook al niet genoeg gehad? Zijn we daarom naar Frankrijk gegaan? We balen er stevig van, maar ja, er moet toch gefietst worden. Warm aankleden dan maar weer. De overschoenen gaan zelfs aan! Is het weer winter?
Eerst samen nog even ontbeten en dan uitzwaaien. Snik, snik! Gelukkig is het heerlijk weer (NOT!) dus stellen Dirk en ik de training nog even uit. Om 09:30 besluiten we toch maar te gaan want echt veel beter zal het weer niet worden. Het is 7 graden en het regent! Hadden we dat in Nederland ook al niet genoeg gehad? Zijn we daarom naar Frankrijk gegaan? We balen er stevig van, maar ja, er moet toch gefietst worden. Warm aankleden dan maar weer. De overschoenen gaan zelfs aan! Is het weer winter?
We hebben besloten vandaag in ieder geval drie beklimmingen te doen. We starten met Oz (Ski Station) gevolgd door Vaujany (Ski Station). Daarna gaan we door naar de Col d’ Ornon. Het begint goed, want we bereiken de top van Oz zonder regen. Bovenop begint het wel te miezeren, maar het mag geen naam hebben. De afdaling is koud, erg koud! Gelukkig is de Col niet te lang (7,5km) dus we zijn zo weer beneden.
Vervolgens beginnen we aan de klim naar Vaujany. Deze is kort (5km), maar komt bijna niet onder de 10%! Hij is echt stijl en hiervoor heb je echt klimkuiten nodig. We komen allebei makkelijk boven en ik zie dat de klim nog doorloopt naar een ander dorpje. Die moet natuurlijk ook even gepakt worden. Trrring! De telefoon gaat. Het is Dirk. Waar ik ben? Ja, gewoon doorklimmen, hij loopt toch nog omhoog?
De afdaling is wederom koud en als we voorbij het Hotel rijden begint het uiteraard te regenen. Nu wel doorzetten want de verleiding om af te slaan naar het Hotel en een lekkere warme douche is groot! Uiteraard doen we dit niet want de Ornon staat nog op het programma.
We weten van Marc dat de Col d’ Ornon niet heel zwaar is, maar we hebben al twee beklimmingen in de benen en het regent steeds harder. Mijn handschoenen zijn drijfnat en volgens mij is mijn craft shirt ook doorweekt. De klim loopt wel erg mooi en ook het uitzicht is schitterend. Wel heel anders dan de andere kant van de beklimming! We hebben afgesproken dat ik niet wacht bovenop in verband met de kou. Na een stukje dalen kom ik Dirk tegen, succes en doe voorzichtig!
Ik rijd nu net drie uur dus moet ik nog wel een uurtje door. Ik besluit de afslag naar Villard Reculas te nemen en van daaruit door te klimmen om de tijd vol te maken. Ik kan nog zo’n 500 meter doorklimmen voordat ik keer. Nu nog 10 minuten afdalen naar het Hotel en dan eindelijk de warme douche!
Dirk staat er al onder en heeft ook de 4 uur vol gemaakt. We kunnen dus beide weer tevreden zijn.
Morgen een belangrijke dag. Dirk mag 5 uur en ik 6 en een half. Het weerbeeld is beter, maar eerst zien. Laten we hopen op wat zon anders wordt het wel erg afzien. Vanavond eerst Steak, Salade en Frites!!!!
Tot morgen.
Barry
dinsdag 29 april 2008
Natte- en rustdag
Ik zal het kort houden aangezien Dirk en Marc al hele verhalen hebben geschreven. Gisteren twee beklimmingen die eenvoudiger zijn dan tot nu toe, maar de afstand mag er zijn. In totaal heb ik 113km gereden en Erik nog meer, want die mocht 6 uur vandaag (ik mocht na 4,5 uur stoppen ;-)).
Het profiel van de Grand Serre kon ik niet vinden op Internet, maar deze blijkt onder Col de la Mort genoteerd te worden. Hier is ie dan:
Het profiel van de Grand Serre kon ik niet vinden op Internet, maar deze blijkt onder Col de la Mort genoteerd te worden. Hier is ie dan:
.jpg)
Al met al was het een natte dag. De voorspelling was een beetje regen, nou dat hebben we geweten. In het begin was het nog droog, maar op de beklimming van de Ornon kregen we de volle laag. Uiteraard is dit niet prettig maar vooral het afdalen wordt er niet makkelijker (wel gevaarlijker) op. Gelukkig is alles goed gegaan en hebben we prima kunnen fietsen. De douche was lekker warm en de soep ook ;-))
Vandaag een relatief rustige dag. Een uur ‘vlak’ fietsen en een uurtje lopen. Daarom hebben we Marc goed kunnen aanmoedigen op zijn tocht naar de Alpe d’Huez (zie het hele verhaal hieronder).
Ook heb ik een nieuw wieleroutfitje gekocht, het is ook altijd raak in de fietswinkel in Bourg d’ Oisans ;-).
Morgen weer een ‘zware’dag van 4 uur fietsen. Het wordt een dagje ‘op en neer’. Eerst naar Oz (skistation), op verzoek van Dirk want er zit een stukje van 15,4% in, dan Collet de Vaujany (ook lekker steil) en als laatste gaan we ook de Col d’ Ornon doen. Al met al wat kortere klimmentjes, maar toch zo’n 80km met 25km klimmen.
Vandaag hebben we ook een groepsfoto gemaakt. We kregen bericht dat het Weespernieuws een item wil besteden aan onze actie en wilden graag een groepsfoto. Aangezien de kleding voor de wedstrijd nog niet klaar is lijkt het nog geen geheel, maar we staan er toch leuk op ;-)
Groetjes,
Barry
Eindelijk!!!!!!!!!!!!!!!!!! (door Marc)
Vandaag de laatste dag voor Erik en mijzelf. De vorige bijdragen van Barry en Dirk geven een nauwkeurig beeld wat er de laatste dagen is gebeurd. Ik zal mij daarom vooral beperken over hoe vandaag is verlopen en vooral mijn gevoel van de laatste dagen.
De dag van vandaag is eigenlijk gisteren begonnen. Na dagen van kwakkelen met mijn ademhaling heb ik, op advies van Erik, een korte training ingelast. Trouwens mocht u nog trainingsadvies willen dan kunt u bij Erik een consult aanvragen. Na deze korte training snel douchen en de mannen tegemoet rijden met de auto om foto’s te maken. Daarna snel terug om een paar uur extra slaap te krijgen. De rest van de dag is normaal verlopen, rond 23.00 uur naar bed. Helaas kon ik de slaap niet goed vatten omdat voor mij de aankomende dag, eigenlijk de dag van de waarheid zou worden. Waarom dat zo is kom ik later op terug. 12 uur en 1 uur nog gehoord via de kerktoren die bij ons hotel in de buurt staat. Ik krijg steeds meer sympathie met de actievoerders van het carillon uit s’nachts. Voor de niet Weespers, er is een actie comité opgericht die s’nachts het Weesper carillon uit wil hebben. Daarna om 5 uur weer wakker en niet meer kunnen slapen. Komt dit door de vele uren slaap die ik al gehad heb of ben toch enigszins gespannen voor de dag die gaat komen. Kortom ik was ruim op tijd voor het ontbijt.
Na het ontbijt, fiets poetsen en klaar maken voor de rit van vandaag. De reden waarom dit de dag van de waarheid is dat ik nog geen echte deuk in een berg heb getrapt, met mijn fiets dan. De planning is dan ook om een test te doen van 5 a 6 uur. Samen met Erik ga ik rond 10 uur op pad. Erik rijdt nog een keer Alpe d’Huez en ik ga beginnen met de Col d’Ornon. Dit betekent dat we gezamenlijk de eerste 8 kilometers samen kunnen op fietsen omdat de afslag naar de Ornon op de weg naar Bourg d’Oisan is. Na een minuut of 20 neem ik afscheid van Erik en ga de Ornon op. Vanaf de eerste meters loopt het goed, mooie berg en niet al te steil. Na zo’n 44 min ben ik op de top en alles in zone 2 (tot 155 hartslagen per min.) In de klim ben ik nog gebeld en mijn nieuwsgierigheid kon ik niet bedwingen en heb op de top teruggebeld. Het bleek mijn moeder te zijn. Ik denk dat mijn enthousiaste in mijn stem haar niet ontgaan is. Wat was ik blij daar in mijn eentje op 1380 meter. Ik kon toch klimmen. Ik zal nooit een Rasmussen worden. Gelukkig niet want dan moet ik altijd mijn where abouts invullen. Maar dit ging redelijk voor mijn doen. Jasje aan, omkeren en afdalen. Zaterdag dacht ik nog wat heeft het voor zin om een berg op te rijden als je er toch weer afmoet. Nu dacht ik heerlijk om er tegen op te rijden. Het was wel ijzig koud in de afdaling waardoor mijn spieren enigszins verkrampt aanvoelden. Gelukkig had ik nog een stukje vlak van 4 kilometer zodat ik weer wat kon opwarmen.
De beklimming van Alpe d’Huez was de volgende test. Zaterdag ging dat in 1 uur 31 min. Dat zou vandaag sneller moeten. Aan de voet kwam ik Erik terug die vandaag de Alp in 1 uur 6 minuten had afgeroffeld. Zoals bekend zijn de eerste 3 bochten het zwaarst maar ik kreeg mentale hulp, niet van God maar er kwam een bekende blauwe auto naast mij rijden met Dirk en Barry. Maar je moet het toch zelf doen. Het gaat goed, ik kan redelijk druk op mijn pedalen houden en mijn hartslag gaat naar 160. Weer die twijfel, hou ik dat vol tot boven. Dirk en Barry staan bij La Garde, het gaat nu iets makkelijker doordat het wat minder steil wordt. Hartslag blijft in de buurt van 160. De volgende plek waar de heren staan is bij het kerkhof. Is dat een hint of gewoon een subtiele aanmoediging. Ik kies voor het laatste. Vanaf Huez, nog 6 bochten te gaan, wordt het echt zwaar. Ik voel dat al 45 minuten heb geklommen naar de Ornon. Uiteindelijk kom ik uit op 1 uur 20 min. Ik denk wel dat het sneller kan/moet. Van de zomer nogmaals proberen. Voor vandaag ben ik tevreden. Snel even wat eten en drinken en dan afdalen naar La Garde voor de laatste beklimming van vandaag. De weg richting Auris. Nou weg, meer een richel tegen een berg. Links de berg en rechts, ja niets eigenlijk. Een klim van 35 minuten en daarna is het alleen nog afdalen en een stukje vlakke weg, ja ja er bestaan ook vlakke wegen in de alpen. In de afdaling denk ik, wat ben ik blij met vandaag. Eindelijk, eindelijk naar 4 dagen heb ik lekker gereden. Hatseflats, die zit in de tas en geeft mijn moed om nog harder door te trainen de aankomende 2 maanden. Natuurlijk moet er nog wel e.e.a. gebeuren, zoals nog enkele kilo’s verliezen maar nogmaals dit geeft moed.
Bij deze wens ik Dirk en Barry nog 3 dagen prettige trainingsdagen en voor vrijdag succes met jullie aanval op jullie Alpe d’Huez pr.
Marc
De dag van vandaag is eigenlijk gisteren begonnen. Na dagen van kwakkelen met mijn ademhaling heb ik, op advies van Erik, een korte training ingelast. Trouwens mocht u nog trainingsadvies willen dan kunt u bij Erik een consult aanvragen. Na deze korte training snel douchen en de mannen tegemoet rijden met de auto om foto’s te maken. Daarna snel terug om een paar uur extra slaap te krijgen. De rest van de dag is normaal verlopen, rond 23.00 uur naar bed. Helaas kon ik de slaap niet goed vatten omdat voor mij de aankomende dag, eigenlijk de dag van de waarheid zou worden. Waarom dat zo is kom ik later op terug. 12 uur en 1 uur nog gehoord via de kerktoren die bij ons hotel in de buurt staat. Ik krijg steeds meer sympathie met de actievoerders van het carillon uit s’nachts. Voor de niet Weespers, er is een actie comité opgericht die s’nachts het Weesper carillon uit wil hebben. Daarna om 5 uur weer wakker en niet meer kunnen slapen. Komt dit door de vele uren slaap die ik al gehad heb of ben toch enigszins gespannen voor de dag die gaat komen. Kortom ik was ruim op tijd voor het ontbijt.
Na het ontbijt, fiets poetsen en klaar maken voor de rit van vandaag. De reden waarom dit de dag van de waarheid is dat ik nog geen echte deuk in een berg heb getrapt, met mijn fiets dan. De planning is dan ook om een test te doen van 5 a 6 uur. Samen met Erik ga ik rond 10 uur op pad. Erik rijdt nog een keer Alpe d’Huez en ik ga beginnen met de Col d’Ornon. Dit betekent dat we gezamenlijk de eerste 8 kilometers samen kunnen op fietsen omdat de afslag naar de Ornon op de weg naar Bourg d’Oisan is. Na een minuut of 20 neem ik afscheid van Erik en ga de Ornon op. Vanaf de eerste meters loopt het goed, mooie berg en niet al te steil. Na zo’n 44 min ben ik op de top en alles in zone 2 (tot 155 hartslagen per min.) In de klim ben ik nog gebeld en mijn nieuwsgierigheid kon ik niet bedwingen en heb op de top teruggebeld. Het bleek mijn moeder te zijn. Ik denk dat mijn enthousiaste in mijn stem haar niet ontgaan is. Wat was ik blij daar in mijn eentje op 1380 meter. Ik kon toch klimmen. Ik zal nooit een Rasmussen worden. Gelukkig niet want dan moet ik altijd mijn where abouts invullen. Maar dit ging redelijk voor mijn doen. Jasje aan, omkeren en afdalen. Zaterdag dacht ik nog wat heeft het voor zin om een berg op te rijden als je er toch weer afmoet. Nu dacht ik heerlijk om er tegen op te rijden. Het was wel ijzig koud in de afdaling waardoor mijn spieren enigszins verkrampt aanvoelden. Gelukkig had ik nog een stukje vlak van 4 kilometer zodat ik weer wat kon opwarmen.
De beklimming van Alpe d’Huez was de volgende test. Zaterdag ging dat in 1 uur 31 min. Dat zou vandaag sneller moeten. Aan de voet kwam ik Erik terug die vandaag de Alp in 1 uur 6 minuten had afgeroffeld. Zoals bekend zijn de eerste 3 bochten het zwaarst maar ik kreeg mentale hulp, niet van God maar er kwam een bekende blauwe auto naast mij rijden met Dirk en Barry. Maar je moet het toch zelf doen. Het gaat goed, ik kan redelijk druk op mijn pedalen houden en mijn hartslag gaat naar 160. Weer die twijfel, hou ik dat vol tot boven. Dirk en Barry staan bij La Garde, het gaat nu iets makkelijker doordat het wat minder steil wordt. Hartslag blijft in de buurt van 160. De volgende plek waar de heren staan is bij het kerkhof. Is dat een hint of gewoon een subtiele aanmoediging. Ik kies voor het laatste. Vanaf Huez, nog 6 bochten te gaan, wordt het echt zwaar. Ik voel dat al 45 minuten heb geklommen naar de Ornon. Uiteindelijk kom ik uit op 1 uur 20 min. Ik denk wel dat het sneller kan/moet. Van de zomer nogmaals proberen. Voor vandaag ben ik tevreden. Snel even wat eten en drinken en dan afdalen naar La Garde voor de laatste beklimming van vandaag. De weg richting Auris. Nou weg, meer een richel tegen een berg. Links de berg en rechts, ja niets eigenlijk. Een klim van 35 minuten en daarna is het alleen nog afdalen en een stukje vlakke weg, ja ja er bestaan ook vlakke wegen in de alpen. In de afdaling denk ik, wat ben ik blij met vandaag. Eindelijk, eindelijk naar 4 dagen heb ik lekker gereden. Hatseflats, die zit in de tas en geeft mijn moed om nog harder door te trainen de aankomende 2 maanden. Natuurlijk moet er nog wel e.e.a. gebeuren, zoals nog enkele kilo’s verliezen maar nogmaals dit geeft moed.Bij deze wens ik Dirk en Barry nog 3 dagen prettige trainingsdagen en voor vrijdag succes met jullie aanval op jullie Alpe d’Huez pr.
Marc
maandag 28 april 2008
Trainingsweek in de Alpen (door Dirk)
Vrijdag 25 april vertrokken naar de Franse Alpen, hoe ik precies akkoord ben gegaan met het plan om de Marmotte te gaan fietsen is mij nog steeds een raadsel. Mijn daalcapaciteiten in het Limburgse heuvelland zijn inmiddels legendarisch.(ik klim sneller dan ik daal)
Vlug nog even extra remblokken en banden gekocht fiets gecontroleerd en op pad voor de eerste kennismaking met de echte cols. Hoe dichter we bij het hotel kwamen des te stiller ik werd, die berglandschappen zijn enorm imposant. Bij aankomst lekker gegeten daarna niet te laat naar bed want zaterdag wacht Alpe du Huez.
Zaterdag is 1e rit Barry en Erik voelen zich in hun element want de omgeving is voor hun bekend, Marc en ik fietsen ietwat gespannen achter hun aan naar de Alpe. We krijgen de laatste tips van onze ervaringsdeskundigen en draaien de col op. Het eerste stuk van de 21 bochten is het zwaarst dus meteen het lichtste verzet geschakeld en dan maar trappen. Barry is al snel uit het zicht maar Erik kan ik nog een tijdje voor me zien fietsen. Maar na een tijdje zit ik alleen een volg ik het advies van Erik fietsen, fietsen, fietsen en dan kom je vanzelf boven. Leuk onderweg zijn de herkenningspunten bekend van de Tour etappes en de genummerde bochten die zijn genoemd naar etappe winnaars. Ik probeer niet te hard van stapel te lopen en merk dat klimmen niet veel anders is als tegen de wind in trappen in de polder.
Na een 1 uur en 12 minuten ben ik boven een kleine kwartier na Barry en vijf minuten na Erik, Marc toont karakter en komt na anderhalf uur ook boven, daarna komt de echte vuurproef, naar beneden. Voorzichtig daal ik af en kom via de toeristische route enige tijd na de rest beneden.
De kop is eraf en het viel zeker niet tegen.
Dag 2 gaan we wat verder rijden we besluiten 1 van de routes die het hotel te gaan rijden in combinatie met wat extra klimmetjes. We beklimmen vanaf de zijkant wederom Alpe du Huez het scenario lijkt op de 1e dag Barry rijdt op de beklimming spelenderwijs weg en ik probeer bij Erik in de buurt te blijven, hetgeen inderdaad een beetje lukt. Het doortrainen van de winter op de schema’s Chris heeft duidelijk nut gehad. We dalen na Alpe du Huez naar La Garde en klimmen verder over een smal pad naar Le Freney. Heel leuk als je hoogtevrees hebt, het pad net breed genoeg voor 1 auto, een richeltje van 20 cm hoog en dan de afgrond. Ik rijd er naar boven in combinatie van ontzag, bewondering en angst. Daarna dalen we naar het begin van de beklimming van Les Deux Alpes, na een uurtje afzien zijn we boven vlug een fotootje maken en weer naar beneden. Via de doorgaande route terug naar het hotel met onderweg nog 2 tunneltjes die niet echt leuk waren en onderweg nog wat Italiaanse Hells Angels de weg gewezen. (Hoe ingewikkeld kan een gesprek worden 3 Nederlanders leggen aan 3 Italianen de weg uit in Frankrijk)
Na 2 dagen begin ik een beetje vertrouwen te krijgen dat ik de Marmotte kan uit rijden.
Dag 3 brengt regen, gelukkig wordt het al snel weer droog 4,5 uur in de regen fietsen is geen pretje. Marc rijdt met ons mee naar de voet van de col, hij voelt zich niet 100% een heeft vandaag een herstel dag gepland, Erik moet vandaag 6 uur fietsen rijdt daarom rustig naar boven en ik hou hem op de eerste col gezelschap. Als we op 1345 meter hoogte zijn dalen we weer een stuk af de vallei helaas staat de wind pal op kop en is er weinig mogelijkheid tot herstel, na een lang stuk over glooiend terrein beginnen we aan de Col de Onnon. De klim valt erg tegen je hebt het idee dat je in de polder fietst maar de weg gaat intussen wel steeds verder omhoog. Marc is ons met de auto tegemoet gereden en maakt foto’s van de klim. Vlak voor de top begint het hard te regenen, en de temperatuur daalt tot onder de 10 graden, we stoppen op de top even kort om wat eten van Marc aan te pakken en beginnen aan de afdaling, Barry en Erik zijn al snel uit het zicht en ik daal heel voorzichtig in de stromende regen. Er ligt nieuw asfalt in de afdaling en er vormt zich al gauw een gladde schuimlaag op de weg, na zo’n 10 km naar beneden geef ik het op, ik ben door de regen zo koud geworden dat ik bij Marc in de auto stap. Klappertandend kom ik beneden waar Barry en Erik stug doorfietsen. Na een kwartier onder de douche ben ik weer een beetje warm, en wacht op de terugkomst van de anderen.
Zowel Barry als Erik komen later verkleumd binnen.(Erik zit zelfs na het douchen nog bibberend zijn koffie te drinken.)
Gelukkig is voor morgen beter weer voorspeld en staat er een herstel dag in de planning.
Vlug nog even extra remblokken en banden gekocht fiets gecontroleerd en op pad voor de eerste kennismaking met de echte cols. Hoe dichter we bij het hotel kwamen des te stiller ik werd, die berglandschappen zijn enorm imposant. Bij aankomst lekker gegeten daarna niet te laat naar bed want zaterdag wacht Alpe du Huez.
Zaterdag is 1e rit Barry en Erik voelen zich in hun element want de omgeving is voor hun bekend, Marc en ik fietsen ietwat gespannen achter hun aan naar de Alpe. We krijgen de laatste tips van onze ervaringsdeskundigen en draaien de col op. Het eerste stuk van de 21 bochten is het zwaarst dus meteen het lichtste verzet geschakeld en dan maar trappen. Barry is al snel uit het zicht maar Erik kan ik nog een tijdje voor me zien fietsen. Maar na een tijdje zit ik alleen een volg ik het advies van Erik fietsen, fietsen, fietsen en dan kom je vanzelf boven. Leuk onderweg zijn de herkenningspunten bekend van de Tour etappes en de genummerde bochten die zijn genoemd naar etappe winnaars. Ik probeer niet te hard van stapel te lopen en merk dat klimmen niet veel anders is als tegen de wind in trappen in de polder.
Na een 1 uur en 12 minuten ben ik boven een kleine kwartier na Barry en vijf minuten na Erik, Marc toont karakter en komt na anderhalf uur ook boven, daarna komt de echte vuurproef, naar beneden. Voorzichtig daal ik af en kom via de toeristische route enige tijd na de rest beneden.
De kop is eraf en het viel zeker niet tegen.
Dag 2 gaan we wat verder rijden we besluiten 1 van de routes die het hotel te gaan rijden in combinatie met wat extra klimmetjes. We beklimmen vanaf de zijkant wederom Alpe du Huez het scenario lijkt op de 1e dag Barry rijdt op de beklimming spelenderwijs weg en ik probeer bij Erik in de buurt te blijven, hetgeen inderdaad een beetje lukt. Het doortrainen van de winter op de schema’s Chris heeft duidelijk nut gehad. We dalen na Alpe du Huez naar La Garde en klimmen verder over een smal pad naar Le Freney. Heel leuk als je hoogtevrees hebt, het pad net breed genoeg voor 1 auto, een richeltje van 20 cm hoog en dan de afgrond. Ik rijd er naar boven in combinatie van ontzag, bewondering en angst. Daarna dalen we naar het begin van de beklimming van Les Deux Alpes, na een uurtje afzien zijn we boven vlug een fotootje maken en weer naar beneden. Via de doorgaande route terug naar het hotel met onderweg nog 2 tunneltjes die niet echt leuk waren en onderweg nog wat Italiaanse Hells Angels de weg gewezen. (Hoe ingewikkeld kan een gesprek worden 3 Nederlanders leggen aan 3 Italianen de weg uit in Frankrijk)
Na 2 dagen begin ik een beetje vertrouwen te krijgen dat ik de Marmotte kan uit rijden.
Dag 3 brengt regen, gelukkig wordt het al snel weer droog 4,5 uur in de regen fietsen is geen pretje. Marc rijdt met ons mee naar de voet van de col, hij voelt zich niet 100% een heeft vandaag een herstel dag gepland, Erik moet vandaag 6 uur fietsen rijdt daarom rustig naar boven en ik hou hem op de eerste col gezelschap. Als we op 1345 meter hoogte zijn dalen we weer een stuk af de vallei helaas staat de wind pal op kop en is er weinig mogelijkheid tot herstel, na een lang stuk over glooiend terrein beginnen we aan de Col de Onnon. De klim valt erg tegen je hebt het idee dat je in de polder fietst maar de weg gaat intussen wel steeds verder omhoog. Marc is ons met de auto tegemoet gereden en maakt foto’s van de klim. Vlak voor de top begint het hard te regenen, en de temperatuur daalt tot onder de 10 graden, we stoppen op de top even kort om wat eten van Marc aan te pakken en beginnen aan de afdaling, Barry en Erik zijn al snel uit het zicht en ik daal heel voorzichtig in de stromende regen. Er ligt nieuw asfalt in de afdaling en er vormt zich al gauw een gladde schuimlaag op de weg, na zo’n 10 km naar beneden geef ik het op, ik ben door de regen zo koud geworden dat ik bij Marc in de auto stap. Klappertandend kom ik beneden waar Barry en Erik stug doorfietsen. Na een kwartier onder de douche ben ik weer een beetje warm, en wacht op de terugkomst van de anderen.Zowel Barry als Erik komen later verkleumd binnen.(Erik zit zelfs na het douchen nog bibberend zijn koffie te drinken.)
Gelukkig is voor morgen beter weer voorspeld en staat er een herstel dag in de planning.
Groet,
Dirk
zondag 27 april 2008
2e dag in de Alpen; Allemont - Huez - Alpe d’Huez - Le Freney - Les Deux Alpes
Vandaag gaat de rit over 3 cols, waarvan 2 behoorlijke. De rit is veel langer dan gisteren (90km) en de bedoeling is 4 uur te rijden. Iedereen heeft goed geslapen en het ontbijt is ook weer goed te noemen. Dirk heeft lekkere fruithagel mee en daar zit genoeg suiker in om het lang vol te houden ;-).
Het is weer een schitterende dag (22 graden) en het zonnetje schijnt goed. De rit begint meteen goed (meteen klimmen) en als je nog lekker koud bent hakt dat er natuurlijk goed in. Gelukkig is de klim via Villard Reculas veel minder stijl dan de klim naar Huez vanuit Bourg d’Oisans. Het is een goed lopende klim met hier en daar een wat vlakker stuk. We hebben de opdracht gekregen om 5x 2 minuten staand te klimmen. Dat dat behoorlijk zwaar is merk ik meteen. De hartslag schiet behoorlijk omhoog en ik kan hem niet in zone 2 houden.
In Huez draaien we naar links om de laatste vijf bochten van de Alp te beklimmen. Dat gaat nog lekker soepel en boven wachten we weer op elkaar. Dan afdalen naar La Garde om daar aan de volgende klim te beginnen richting Le Freney. Dit is echt een supermooie klim. Geen (bijna geen) auto’s en de klim loopt erg mooi omhoog zonder haarspeldbochten. Rechts is wel een behoorlijk ravijn, maar daar moet je gewoon niet naar kijken Dirk ;-).
Nu volgt een mooie afdaling die eindigt in Le Freney. Marc geeft aan het hier bij te laten en slaat rechtsaf terug naar het Hotel. Wij (Dirk, Erik en Ik) klimmen door naar Les Deux Alpes. In het begin loopt de klim erg goed, maar na mate ik hoger kom wordt de klim toch wat steiler. Ook begint de vermoeidheid natuurlijk mee te spelen. We rijden nu bijna 3 uur en hebben al twee klimmetjes in de benen.
Het is niet de meest mooie klim die ik ooit gereden heb, maar dat mag de pret niet drukken. Het gaat om het bovenkomen en dat gaat makkelijk lukken. Onderweg nog een paar fietsers ingehaald dus langzaam gaat het zeker niet. Het valt mij op dat ik steeds makkelijk in zone 2 kan rijden, zelfs het staand klimmen gaat maar net boven zone 2.
Boven wachten we weer op elkaar en hebben we een mooie foto laten maken (zie bericht hierboven).
Nu is het alleen nog maar naar beneden richting Bourg d’Oisans en dan naar het Hotel. Even aan het gemiddelde werken ;-). Onderweg terug komen we door twee tunnels, waarvan met name de tweede niet erg prettig is. Hij is erg donker en met auto’s die op zijn ‘frans’ rijden (een fransman rijdt hard en lomp) is het erg vervelend. Gelukkig komt iedereen er goed door en kunnen we het laatste stuk zelfs op een soort fietsstrook rijden!!!
Als we langs het Hotel komen zit ik nog niet op 4 uur (netto) dus moet ik nog even door trekken. Ik rijd rechtdoor naar het stuwmeer (ook een lekker klimmetje) en draai dan nog even naar rechts richting Villard Reculas. Als snel rijd ik tegen de vier uur aan en keer ik terug. Moe maar voldaan gaan we lekker in het zonnetje zitten. Het was weer een superdag.
Morgen hebben Dirk en Ik 4 uur en 30 minuten op het programma staan. Erik mag er 6! dus die kan zijn lol op. Er is wat regen voorspeld helaas en ook wordt het wat kouder. Maar goed, we hebben ook voldoende warme kleding dus dat komt best goed. Het plan is over de l’ Alpe du Grand Serre en de Col d’ Ornon over een afstand van 102,5km.
Tot morgen!
Barry
Het is weer een schitterende dag (22 graden) en het zonnetje schijnt goed. De rit begint meteen goed (meteen klimmen) en als je nog lekker koud bent hakt dat er natuurlijk goed in. Gelukkig is de klim via Villard Reculas veel minder stijl dan de klim naar Huez vanuit Bourg d’Oisans. Het is een goed lopende klim met hier en daar een wat vlakker stuk. We hebben de opdracht gekregen om 5x 2 minuten staand te klimmen. Dat dat behoorlijk zwaar is merk ik meteen. De hartslag schiet behoorlijk omhoog en ik kan hem niet in zone 2 houden.In Huez draaien we naar links om de laatste vijf bochten van de Alp te beklimmen. Dat gaat nog lekker soepel en boven wachten we weer op elkaar. Dan afdalen naar La Garde om daar aan de volgende klim te beginnen richting Le Freney. Dit is echt een supermooie klim. Geen (bijna geen) auto’s en de klim loopt erg mooi omhoog zonder haarspeldbochten. Rechts is wel een behoorlijk ravijn, maar daar moet je gewoon niet naar kijken Dirk ;-).
Nu volgt een mooie afdaling die eindigt in Le Freney. Marc geeft aan het hier bij te laten en slaat rechtsaf terug naar het Hotel. Wij (Dirk, Erik en Ik) klimmen door naar Les Deux Alpes. In het begin loopt de klim erg goed, maar na mate ik hoger kom wordt de klim toch wat steiler. Ook begint de vermoeidheid natuurlijk mee te spelen. We rijden nu bijna 3 uur en hebben al twee klimmetjes in de benen.
Profiel van vandaag
Het is niet de meest mooie klim die ik ooit gereden heb, maar dat mag de pret niet drukken. Het gaat om het bovenkomen en dat gaat makkelijk lukken. Onderweg nog een paar fietsers ingehaald dus langzaam gaat het zeker niet. Het valt mij op dat ik steeds makkelijk in zone 2 kan rijden, zelfs het staand klimmen gaat maar net boven zone 2.
Boven wachten we weer op elkaar en hebben we een mooie foto laten maken (zie bericht hierboven).
Nu is het alleen nog maar naar beneden richting Bourg d’Oisans en dan naar het Hotel. Even aan het gemiddelde werken ;-). Onderweg terug komen we door twee tunnels, waarvan met name de tweede niet erg prettig is. Hij is erg donker en met auto’s die op zijn ‘frans’ rijden (een fransman rijdt hard en lomp) is het erg vervelend. Gelukkig komt iedereen er goed door en kunnen we het laatste stuk zelfs op een soort fietsstrook rijden!!!
Als we langs het Hotel komen zit ik nog niet op 4 uur (netto) dus moet ik nog even door trekken. Ik rijd rechtdoor naar het stuwmeer (ook een lekker klimmetje) en draai dan nog even naar rechts richting Villard Reculas. Als snel rijd ik tegen de vier uur aan en keer ik terug. Moe maar voldaan gaan we lekker in het zonnetje zitten. Het was weer een superdag.
Morgen hebben Dirk en Ik 4 uur en 30 minuten op het programma staan. Erik mag er 6! dus die kan zijn lol op. Er is wat regen voorspeld helaas en ook wordt het wat kouder. Maar goed, we hebben ook voldoende warme kleding dus dat komt best goed. Het plan is over de l’ Alpe du Grand Serre en de Col d’ Ornon over een afstand van 102,5km.
Tot morgen!
Barry
zaterdag 26 april 2008
Het echte werk
Gisteren zijn we aangekomen in de Alpen om te trainen. De reis was prima, geen drukte op de weg, dus in 12 uurtjes op bestemming. Bij aankomst in ons Hotel (La Douce Montagne) stonden onze gastheer en vrouw ons al op te wachten. We zijn de eerste ‘zomergasten’, maar vanaf dinsdag zitten ze al helemaal vol met fietsers.
Onderweg zagen we al dat de Croix de Fer en de Glandon nog ‘Ferme’ zijn helaas. Gelukkig is de Alpe d’Huez wel open en uiteraard nog voldoende andere Cols. De Galibier is het hoogst en (dus) ook nog dicht. Wellicht dat de Glandon deze week wel open gaat. Dat is nog even afwachten.
Nadat we de koffers op de kamer hebben gezet staat het eten al klaar. Een heerlijke Geitenkaas salade vooraf en als hoofdgerecht een Saltimboca. Met ijs als toetje sluiten we de dag goed af, want ja, we zijn wel gaar van de reis dus maar vroeg onder de wol. We besluiten om 09:00 te gaan ontbijten want we hoeven ‘maar’ 2 uur en 30 minuten te fietsen dus erg vroeg hoeven we niet weg.
De volgende morgen dan ook na het ontbijt de fietsen klaar gemaakt en om 10:45 vertrokken voor een rit naar de Alpe d’Huez. Het wordt vandaag prachtig weer met genoeg zon, dus de zonnebrand kan uit de koffer. Aangezien ik de enige ben die het verstand had dit mee te nemen deel ik het maar met de mannen, anders hebben we straks roodhuiden in het Hotel.
We rijden eerst ‘onderlangs’ naar Bourg d’Oissons om vervolgens aan de magische klim te beginnen. Erik en Ik rijden voorop en achter ons is het angstig stil. Zijn de heren zo stil van angst of zo onder de indruk van het geweld van de Alpen? Erik kan in ieder geval niet nalaten om te zingen: “Het is stil aan de achterkant…..”.
Aangezien we alleen ‘mogen’ klimmen in zone 2 proberen we rustig aan de klim te beginnen. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. De Alpe d’ Huez begint namelijk meteen met 11% en al snel schiet de hartslag omhoog. Proberen toch zo laag mogelijk te houden en gewoon doorklimmen. Na de eerste bocht zie ik Erik vlak achter me, Marc en Dirk zijn niet meer te zien. Even doorzetten naar La Garde en daarna vlakt de klim iets af. Ik merk dat het erg moeilijk is om in zone 2 (HFR 157) te blijven en ook de trapfrequentie van 100rpm is niet mogelijk, maar ik merk wel dat ik erg makkelijk klim. Dat voelt erg goed.
Een aantal bochten verder merk ik dat het verschil met Erik wat groter is geworden, ik kan hem in de verte nog zien. Ik ben wel erg benieuwd hoe het met Dirk en Marc gaat. Het is toch de eerste keer dat ze hier klimmen en dat is toch spannend. Erg druk is het in ieder geval nog niet, onderweg haal ik één fietser in en als ik zo naar beneden kijk zie ik ook niet veel meer dan Erik.
Nog 5 bochten te gaan. Ik kan de hartslag steeds beter onder de 160 slagen houden en ik zie op mijn klok dat de tijd rond het uur gaat worden. Dat is niet gek aangezien we zeker niet vol rijden. Het begint ook wat kouder te worden aangezien door de hoogte, maar het zonnetje brandt stevig dus het is prima te doen. Uiteindelijk kom ik boven in 59 minuten, twee minuten boven mijn PR!!! Hier ben ik erg blij mee, het geeft aan dat de trainingen de gewenste uitwerking hebben. Snel terug naar de laatste bocht zodat ik de andere mannen op de foto kan zetten.
Erik komt vlak achter mij boven in 1 uur en 7 minuten, Dirk in 1 uur en 12 minuten (wat een supertijd voor de eerste keer!!) en Marc klokt 1 uur en 31 minuten.
Onderweg zagen we al dat de Croix de Fer en de Glandon nog ‘Ferme’ zijn helaas. Gelukkig is de Alpe d’Huez wel open en uiteraard nog voldoende andere Cols. De Galibier is het hoogst en (dus) ook nog dicht. Wellicht dat de Glandon deze week wel open gaat. Dat is nog even afwachten.
Nadat we de koffers op de kamer hebben gezet staat het eten al klaar. Een heerlijke Geitenkaas salade vooraf en als hoofdgerecht een Saltimboca. Met ijs als toetje sluiten we de dag goed af, want ja, we zijn wel gaar van de reis dus maar vroeg onder de wol. We besluiten om 09:00 te gaan ontbijten want we hoeven ‘maar’ 2 uur en 30 minuten te fietsen dus erg vroeg hoeven we niet weg.
De volgende morgen dan ook na het ontbijt de fietsen klaar gemaakt en om 10:45 vertrokken voor een rit naar de Alpe d’Huez. Het wordt vandaag prachtig weer met genoeg zon, dus de zonnebrand kan uit de koffer. Aangezien ik de enige ben die het verstand had dit mee te nemen deel ik het maar met de mannen, anders hebben we straks roodhuiden in het Hotel.We rijden eerst ‘onderlangs’ naar Bourg d’Oissons om vervolgens aan de magische klim te beginnen. Erik en Ik rijden voorop en achter ons is het angstig stil. Zijn de heren zo stil van angst of zo onder de indruk van het geweld van de Alpen? Erik kan in ieder geval niet nalaten om te zingen: “Het is stil aan de achterkant…..”.
Aangezien we alleen ‘mogen’ klimmen in zone 2 proberen we rustig aan de klim te beginnen. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. De Alpe d’ Huez begint namelijk meteen met 11% en al snel schiet de hartslag omhoog. Proberen toch zo laag mogelijk te houden en gewoon doorklimmen. Na de eerste bocht zie ik Erik vlak achter me, Marc en Dirk zijn niet meer te zien. Even doorzetten naar La Garde en daarna vlakt de klim iets af. Ik merk dat het erg moeilijk is om in zone 2 (HFR 157) te blijven en ook de trapfrequentie van 100rpm is niet mogelijk, maar ik merk wel dat ik erg makkelijk klim. Dat voelt erg goed.
Een aantal bochten verder merk ik dat het verschil met Erik wat groter is geworden, ik kan hem in de verte nog zien. Ik ben wel erg benieuwd hoe het met Dirk en Marc gaat. Het is toch de eerste keer dat ze hier klimmen en dat is toch spannend. Erg druk is het in ieder geval nog niet, onderweg haal ik één fietser in en als ik zo naar beneden kijk zie ik ook niet veel meer dan Erik.
Nog 5 bochten te gaan. Ik kan de hartslag steeds beter onder de 160 slagen houden en ik zie op mijn klok dat de tijd rond het uur gaat worden. Dat is niet gek aangezien we zeker niet vol rijden. Het begint ook wat kouder te worden aangezien door de hoogte, maar het zonnetje brandt stevig dus het is prima te doen. Uiteindelijk kom ik boven in 59 minuten, twee minuten boven mijn PR!!! Hier ben ik erg blij mee, het geeft aan dat de trainingen de gewenste uitwerking hebben. Snel terug naar de laatste bocht zodat ik de andere mannen op de foto kan zetten.
Erik komt vlak achter mij boven in 1 uur en 7 minuten, Dirk in 1 uur en 12 minuten (wat een supertijd voor de eerste keer!!) en Marc klokt 1 uur en 31 minuten.
We dalen af tot in Huez en daarna slaan we af richting Villard Reculas. Dit is een mooie rustige afdaling terug naar Allemont. Bij het stuwmeer aangekomen rijden we nog een stuk richting de Croix de Fer om de 2 uur 30 vol te maken. Het was een mooie rit. We zijn de eerste gasten die de beklimming hebben gedaan en we voeren dus de ranglijst van het Hotel aan ;-).
Snel even onder de douche en dan naar Bourg D’ Oissons. Lekker even een broodje eten en een korte broek gescoord, want op dit weer hadden we echt niet gerekend. Ook even de camping gekeken waar we met de Marmotte staan, we krijgen spontaan een rondleiding van de eigenares. Bij terugkomst mag ik nog een half uurtje lopen en de andere heren planten zich in de tuin voor het Hotel. ’s Avonds is er een overheerlijke BBQ met ook een grote pasta salade dus genoeg koolhydraten voor morgen.
Morgen staat 4 uur op het programma. We gaan vanuit het Hotel via Villard Reculas (de weg terug van vandaag) richting Huez. We klimmen dan de laatste vijf bochten van de Alpe d’Huez. Daarna rijden we terug naar La Garde om daarna door te klimmen naar Le Ferney. Van daaruit klimmen we door naar Les Deux Alpes om vervolgens ‘onderlangs’ terug te rijden. De afstand zou 85km moeten zijn.
Nu lekker slapen.
Barry
Abonneren op:
Posts (Atom)
