De laatste week

De laatste week

Het is inmiddels week 31, de vakantie zit erop en de eerste fietstrainingen in de polder met veel wind en regen is al weer afgewerkt. Tijd om terug te kijken naar de laatste week van ons Marmotte project.

Vrijdag 27 juni eindelijk vakantie en tijd om naar Frankrijk te gaan, na een voorspoedige reis kwamen we op zaterdag aan in Bourg d’Oisans. Gelukkig is het weer goed en iedereen heeft er zin in. Nog een weekje om de laatste puntjes op de i te zetten, goed uit te rusten en tegelijk vakantie te vieren.
We doen in deze week nog 2 maal de Col du Glandon en trappen in rustig tempo wat kleinere klimmetjes in de buurt. De camping staat aan de voet van Alpe d’Huez en dat betekent dat er dagelijks van 8 uur s’morgens tot 9 uur s’avonds wielrenners voorbijrazen. Het is verleidelijk om ook “de Alpe” op te rijden maar het staat niet op het schema dus we blijven beneden, alleen Marc blijkt de verleiding niet te kunnen weerstaan en besluit naar boven te rijden.

In de loop van de week neemt de spanning bij de meeste sterk toe, dagelijks worden de weerberichten besproken, helemaal nadat de donderdag bijna volledig verregend was. Ook verhalen van andere mensen op de camping die de Marmotte wel eens eerder hebben gereden zorgen niet voor ontspanning,

Zaterdag morgen om 5.30 gaat de wekker, eerst even naar buiten kijken, gelukkig het is droog en zonnig. Eerst maar even ontbijten en koffie drinken, Barry loopt ook al nerveus over de camping, hij en Erik starten een half uurtje eerder. (Starttijd is bepaald op volgorde voor inschrijving dom, dom, dom). We zijn beide wel nerveus dit is toch het moment waar we een jaar naartoe geleefd hebben. Na Erik en Barry succes te hebben gewenst is het tijd voor de laatste dingen, het fietsshirt volproppen met eten, banden op spanning brengen etc. Om 7 uur rijd ik met Marc naar de start die om 7.30 uur is.

We starten in een vak met ongeveer 2000 andere fietsers, je kijkt je ogen uit naar het enorme aantal dure fietsen om je heen en waant je bijna in een profpeloton. Dan gaat het van start over de provinciale weg naar de Col du Glandon. Vooral proberen door te rijden zonder te forceren, gelukkig had ik deze klim al 2 keer eerder gereden en rijd ik redelijk gemakkelijk naar de top, na 2.06 ben ik boven, iets langzamer dan gehoopt maar wel nog goed fit.

De bidons bijgevuld, jasje aangetrokken en afdalen maar. Ik ben begonnen aan mijn grootste probleem van fietsen in de bergen, het afdalen. De afdaling van du Glandon is berucht omdat daar in het verleden een aantal ernstige ongelukken zijn gebeurd. Ik daal dan ook heel langzaam en wordt aan alle kanten ingehaald, Marc haalt me halverwege de afdeling in, een korte groet en hij stort zich verder naar beneden, later kom ik hem nog even tegen als hij even is gestopt om zijn jasje uit te trekken maar helaas bleek de afdaling langer te zijn dan we beide dachten en ik verlies hem weer uit het oog.

In het dal kan er gelukkig weer tempo gemaakt worden en het lukt me van groepje tot groepje te rijden zonder dat ik teveel kopwerk hoef te doen. Als stayeren is toegestaan moet je er gebruik van maken. Een paar kilometer voor de Col du Telegraphe haal ik Marc weer bij en we beginnen praktisch gelijk aan de volgende klim.
Het klimmen gaat lekker al voel ik wel al dat ik een tijdje onderweg ben zodra ik iets te hard rijd moet ik dat een paar honderd meter verder weer bekopen. Toch gaat het redelijk, ik haal meer mensen in dan ik word ingehaald. Op te top weer even drinken en dan de korte en overzichtelijke afdaling op weg naar de Galibier.

De Galibier is toch wel de “angstgegner” van de tocht van maar liefst 2642 meter hoog, ruim boven de boomgrens, je vraagt je af wat een mens daar doet. Meteen het lichtste verzet geschakeld en dan maar naar boven tokkelen, ik kreeg gezelschap van een andere fietser die vergeten had zijn ketting te smeren waardoor ik de hele klim het gepiep van zijn ketting kon horen. Ongeveer 4 km voor de top op het zwaarste gedeelte, besluit ik kort te stoppen, toevallig is er net een waterpunt, het is hier rustiger dan op de top en even de spanning van mijn benen kan geen kwaad. De pauze helpt en na enige minuten ga ik met verse moed verder omhoog vol ontzag voor het enorme lint van fietsers dat zich naar boven werkt, iedere keer als je opkijkt zie je fietsers en je denkt; dat kan niet dat we met nog zo weinig kilometers te gaan nog zoveel meer omhoog moeten.
In de laatste kilometer voor de top zie ik Erik ineens voor me, hij baalt enorm, slechte benen en denkt zelfs aan opgeven, ik moedig hem aan, maar tempo inhouden is niet mogelijk, het is zo steil dat ik dan zal omvallen. We zijn bijna boven dus Erik haalt me zowel weer in, hij daalt veel sneller dan ik.

Op de top me kan ik me geestelijk voorbereiden op de laatste afdaling. Barry en Erik hadden verteld dat deze afdaling een stuk makkelijker was dan de Glandon omdat alles overzichtelijker is. Inderdaad is de weg een stuk overzichtelijker helaas geldt hetzelfde voor de afgronden waar je langs rijdt, het wordt tijd voor een pil tegen hoogtevrees.

In de afdaling begin ik voor het eerst serieus over mijn eindtijd na te denken, 8 uur en 45 minuten is de limiet voor goud dat kan ik vergeten, 9 uur 20 minuten is dacht ik op dat moment de limiet voor zilver. Als ik rond 7 uur 40 minuten bij de voet van de Alpe d’Huez kan zijn, is zilver mogelijk, inderdaad precies om 7.40 uur ben ik bij de voet van de laatste klim. Ik pak vlug een verse bidon aan van Marianne die daar met de kids en de andere vrouwen staan aan te moedigen en ik probeer volle bak naar boven te rijden.
Na een paar bochten kom ik Barry tegen, hij is op de weg terug zat ruim binnen de limiet voor goud, grote klasse. Hij roept me dat Erik een paar bochten voor me zit, dat is goed nieuws want dat betekent dat hij niet is afgestapt. Hoewel het conditioneel nog goed gaat beginnen er toch wel kleine kwaaltjes te ontstaan, de doorbloeding van mijn voeten is zo slecht door de druk op de pedalen dat ik even moet stoppen om weer gevoel in mijn tenen te krijgen, en ik heb wat last mijn kramp in mijn bovenbenen.
Halverwege reken ik uit dat ik ongeveer 6 minuten heb per kilometer om de tijd van 9.20 te halen. In de laatste kilometers haal ik Erik weer bij, die zie ik waarschijnlijk snel bij de finish. Het laatste stuk gaat door het dorp, daar is de weg niet meer zo steil, ik finish in 9.17 uur. Al gauw kom ik er achter dat de limiet voor zilver geen 9.20 maar 10.20 uur is.
Tevreden bel ik Marianne om mijn tijd te vertellen, het doel is bereikt. Erik komt kort achter me ook over de streep, samen halen we ons diploma ZILVER op en dalen we terug naar de camping.

Nu 3 weken later kijk ik tevreden terug. Had ik sneller kunnen rijden? Misschien wel, waarschijnlijk niet snel genoeg voor goud, en ondanks dat ik nergens in het rood heb hoeven rijden heb ik toch wel wat herstel nodig gehad. Buiten de tocht zelf die je door hele mooie plekken van Frankrijk brengt heb ik een fantastisch jaar achter de rug. 2 weekenden ATB-en in de Ardennen (waar de plassen water op de bospaden heel diep kunnen zijn) een trainingsweek in de Alpen waar de eerste Alpencols werden bedwongen. Heel veel samen sporten waarbij we elkaar als groep steeds hebben kunnen stimuleren om zowel in goede als slechte omstandigheden het beste boven te kunnen halen.
Ik wil dan ook iedereen in mijn omgeving bedanken die dit project heeft gesteund in welke vorm dan ook, en vooral mijn vrouw die iedere keer toch weer begrip had als ik weer moest trainen.
Nu maar eens heel lang nadenken over een nieuwe uitdaging.

Groetjes,

Dirk