Race day!

Uiteraard begon het allemaal vrijdag al, of eigenlijk donderdag. Ach wat, de hele week toch wel wat zenuwen. Het lijkt me ook wel vrij logisch dat je zenuwachtig bent als je een jaar aan het trainen bent voor die ene dag. Toch wel vreemd dat alles afhangt van 1 dag, op die dag moet het gebeuren. Als je ziek bent heb je pech, als het slecht weer is heb je pech, als….. Je moet er ook niet te veel bij nadenken, maar het spookt toch door je hoofd. In ieder geval is weeronline deze dagen meerdere keren per dag geraadpleegd. Ik moet zeggen dat het er eerst niet echt goed uitzag, de verwachting was toch wat regen en ook zelfs onweer. Later die week werd het onweer in de avond en kans op een bui overdag. Nou ja, we zien wel.

Donderdag zijn we naar de top van de Alpe d’ Huez gereden om de startnummers op te halen. Het is een regenachtige dag (toch geen voorbode hoop ik?) maar toch besluiten velen om op de fiets naar boven te rijden. Ik kan me zelf niet voorstellen dat je dat doet, zeker niet met dit slechte weer. Bovenop is het nat en koud en afdalen is ook geen pretje. Blijkbaar willen sommige mensen graag ziek worden twee dagen voor de grote dag.

Het is aardig druk bij de inschrijving, maar we zijn redelijk snel aan de beurt. Nu blijkt dat er drie verschillende startgroepen zijn en dat Marc en Dirk om 07:30 pas starten en Erik en Ik al om 07:00. Wel jammer natuurlijk, maar het is niet anders, kunnen zij wel lekker uitslapen ;-). We kijken nog even rond op een soort markt met allerlei fiets (aanverwante) artikelen. Leuke shirtjes, wielen, helmen, sportvoeding, complete fietsen en ga zo maar door. We besluiten weer naar beneden te gaan voordat we overgaan tot de aanschaf van een nieuw frame twee dagen voor de start.

Aangezien het de verjaardag van Marianne is, hebben we die avond een bbq (lekker uitgekozen met onweer en regen). Marianne is 40(-1) geworden al wil ze het zelf niet echt weten. Het vlees smaakte lekker (ook met toevoeging van regenwater) en de pasta salades mogen er ook wezen. Al met al een bonte avond.

Op vrijdag staat er een uurtje fietsen (zone 0) op het programma en we kiezen er voor om de Col de Ornon op te rijden. Deze is niet erg stijl en we tikken lekker soepel omhoog. Halverwege worden we ingehaald door het Veltec team en we rijden een stukje samen op. Een oude bekende, Michel Snel, rijdt in dit team en we wisselen nog wat laatste tips uit (zij aan ons). Ze besluiten dat er nog even een prikkel gegeven moet worden en ik een paar tikken zijn ze weg. Wij rijden nog door tot 45 minuten en besluiten dan lekker af te dalen en terug naar de camping te fietsen.

De rest van de dag laat zich omschrijven als stilte voor de storm. Iedereen (behalve Marc) is zenuwachtig en we maken ons toch wel wat zorgen over het weer. Er staat nu ook ineens regen voorspeld voor de ochtend en daar hebben we uiteraard weinig zij in. Het is al niet prettig om meteen een nat pak te halen, maar ook de gedachten aan afdalen met natte wegen is niet erg aanlokkelijk. Dan maar naar het zwembad. Het is namelijk heerlijk weer en je kunt je dan ook niet voorstellen dat het de volgende dag slecht weer zal zijn. We zwemmen en spelen de rest van de middag met de kinderen in het bad.

’s Avonds lekker pasta ‘stapelen’ en dan nog even zitten. Vroeg naar bed toe gaan heeft toch geen zin, dus eerst maar alles klaarleggen voor de ochtend. Erik en Ik hebben afgesproken om om 5 uur op te staan (2 uur voor de start eten) en dan ben je natuurlijk nog niet zo wakker. Even kijken of alles in het shirt past, extra bandje mee, hoeveel gelletjes? He, ik kan ook een zakje voeding kwijt op mijn buis. Ja, we rommelen lekker door. Dan om 22:15 toch maar lekker gaan slapen, nou ja lekker. Ik ben geloof ik nog zes keer naar de wc geweest. Lekker veel water gedronken, maar voor de blaas is het niet zo handig.

Het is 04:50 als de wekker gaat, maar ik ben al wakker. Hop eruit, ik voel me prima. He, het ziet er best helder uit buiten, ik kan de sterren zien! Snel kijken op weeronline. Gaaf! Er staat nu overwegend zonnig voor de ochtend en in de middag pas half bewolkt en geen regen. Snel even aan Martine vertellen, maar die is nog erg slaperig. Dan maar aan de witte broodjes met honing en jam. Toch wel veel hoor 8 boterhammen zo vroeg in de ochtend. Ik krijg ze weg met hangen en wurgen.

Ik zie licht bij Erik en ga hem het goede nieuws over het weer vertellen. Hij is er ook erg blij mee. Langzaam wordt iedereen wakker en nu ook worden de eerste foto’s gemaakt. Best leuk, maar met al die drukte ga je ook dingen vergeten. Heb je je wel ingesmeerd Barry? Oh shit, helemaal vergeten! Snel nog even doen. Kunnen we dan nu weg? Ja, we hebben alles! He Barry, moet jij geen chip om roept Dirk! Oh, nee! Ik vergeet alles ineens, dit gaat niet goed komen. Gelukkig zijn er nog mensen die nadenken, dus nu kunnen we echt vertrekken.

Richting het dorp zien we pas echt hoe druk het eigenlijk is. Wat een mensen en wat een fietsen uiteraard. We worden gewezen naar ons startvak en daar is het al een drukte van jewelste. We staan ergens middenin het vak (zien we uiteraard later) en je merkt dat iedereen gespannen is. Tevens vragen wij ons af waarom er toch altijd weer mensen zijn die overal tussendoor naar voren willen. Kijk, als je echt goed was, dan stond je bij de eerste 400 in een apart startvak. Als je dan toch zo nodig helemaal vooraan wilt staan dan moet je om 3 uur opstaan of in je slaapzak bij de start gaan liggen. Maar goed, het zal mij een zorg zijn en je zult zien dat deze mannen of vrouwen er op de eerste col al af moeten.

Dan horen we een geluid wat voor een startschot moet doorgaan en het peloton komt in beweging. Daar gaan we dan, nog even een laatste aanmoediging voor Erik en we zijn weg. Zoals besproken rijden we het eerste stuk samen op en het tempo zit er goed in. De weg loopt iets naar beneden en dat is te merken, de teller loopt op naar 40 a 50 km per uur. Uiteraard zijn er weer mannen die nog harder moeten, maar het is nog lang dus niet te gek doen lijkt mij. Toch raken we elkaar kwijt al voor Allemont, maar we moeten toch alleen dus wat maakt het ook uit.

De eerste beklimming is de Glandon en wat loopt ie heerlijk zeg! Ik zit meteen in een lekker tempo en de hartslag is goed. Zoals besproken met Chris bovenin zone 2 of onderin zone 3. Anders dan in de Trois Ballons haal ik veel minder mensen in. Uiteraard passeer ik wel het een en ander en ook wordt ik zelf wel eens ingehaald, maar het is met veel minder. Het rijdt lekker. Goede groepjes en het gekke is achteraf dat je ze telkens weer terugziet, tot op de Alpe d’ Huez aan toe. In 1 uur en 48 minuten sta ik boven. Dat is best rap vind ik zelf want in de laatste serieuze training deed ik er nog 2 uur over. Snel water bijtanken (het is nog niet zo druk) en de afdaling in. De Glandon is een vervelende afdaling, hier zijn ook al vaker ongelukken gebeurd, dus goed opletten! Het gaat prima en ik doe voorzichtig aan. Op de helft besluit ik even te stoppen voor een plaspauze, wel lekker die peptiplus, maar je moet er wel veel van plassen (twee bidons in twee uur leeg!). Ik wacht even op een goede groep en besluit hier achteraan te dalen zodat ik lekker in die groep meekan richting de Telegraphe.

Het is een lang stuk (vlak met wind tegen) daar naartoe dus was het advies (van meerdere mensen) om daar lekker in een groep te gaan zitten, dat lukte dus prima. Af en toe even de kop overgenomen en dan weer lekker naar achteren. Onderaan de Telegraphe staat een watertap waar ik mijn bidons weer aanvul. Dan de tweede col van de dag.

Dit is de minst steile klim en dat is ook te merken, ik kan makkelijk omhoog op de 23 en het kost nauwelijks moeite. Op ongeveer de helft staat men spontaan flessen uit te delen wat ook goed uitkomt, want dan hoef ik bovenop niet te wachten. Na ongeveer 4 uur rijden sta ik op de top. Meteen daal ik verder en maak ik me op voor het ‘hoofdgerecht’, De Galibier! Ik zie hem al opdoemen en o, wat is dat ding toch hoog. Snel nog even goed eten en drinken en daar gaat het alweer omhoog. Het eerste stuk is echt steil. Je merkt het niet echt, maar op een soort van terrassen loopt het verschrikkelijk omhoog. Ineens merk ik een soort rilling in mijn lichaam. He, wat is dat? Vreemd, maar ik voel dat er iets niet helemaal goed gaat. Ik besluit me er niet te veel aan te storen en ik klim door.

Al snel merk ik dat ik de soepele tred van eerder kwijt ben. Het wordt meer werken en hoe hoger je komt hoe heter de zon brandt (eerst zeuren over regen nu is het weer niet goed), maar ook merk je dat er minder zuurstof in de lucht zit. Nog 8 kilometer, een minder stijl stuk, ik kom wat bij, maar wat moet ik nog ver. Nog 5 kilometer, een heel stijl stuk, ik rijd nu 8,5 km/u en ik weet nu zeker dat ik suiker te kort heb, maar wat kan ik doen? Ik heb geen cola hier, wel een mars, maar die kan ik nu niet eten, dan moet ik stoppen en dat wil ik niet want dan ben ik het ritme (welk) kwijt!

Nog 2 km, 2450 meter hoog, ik trek het bijna niet meer, ik begin naar beneden te kijken of Erik zie, hij moet me gaan inhalen ik ga nu echt langzaam. Hij is niet te zien, wel gaan ze me aan alle kanten voorbij, ik haal zelf niemand meer in. Nog 1km, een Nederlander haalt me in en roept: ‘Wat kan een kilometer lang zijn he?’. Ik beaam het en slak verder. Ik kijk omhoog en ik zie mensen staan, ik ben er dus bijna! Kom op, nog even en dan kun je even stoppen. 115km, 5 uur en 34 minuten, 2600+ meter en helemaal kapot. Ik ben boven!

Ze hebben hier alleen water dus dat vul ik snel bij. Geen cola, wel andere zoetigheid, maar dat vertrouw ik niet, dus neem ik mijn eigen mars. Dat werkt een beetje, ik stond echt te trillen en zag dingen dubbel, maar het trekt enigszins weg. Dan maar afdalen naar de Lauteret en daar een cola halen. Het afdalen gaat niet echt lekker, ik moet echt oppassen nu, want de concentratie is moeilijk te houden. Gelukkig is de Lauteret een soort satelliet berg van de Galibier en ben ik al snel op de ‘top’. Ik loop een willekeurig café binnen en bestel een cola. A emporter? Nee, gewoon snel en niet te koud! Gelukkig krijgen ze hier meer fietsers over de vloer en ze snappen het. Ik ga even zitten en doe mijn schoenen uit. Ik merk dat ik een soort kramp heb onder met name mijn linkervoet. Het lijkt wel of daar geen bloed stroomt en als ik mijn schoen losmaak gaat het weer een stuk beter. De cola werkt trouwens erg goed want ik voel mijn lichaam helemaal bijtrekken.

Op stappen dan maar weer! Ik heb geen idee hoe ik er op dat moment voor sta (kan ik nog goud halen of haal ik de finish niet eens). Gelukkig heb ik nu ruim 50 kilometer die met name afdaalt tot aan de Alpe d’ Huez. Ik rijdt niet hard voor mijn gevoel, af en toe haal ik eens iemand in, soms komen er een paar voorbij, niemand kijkt 100% fris, dus dat geeft mij ook wel weer moed. Vlak voor het meer bij de afslag naar Les Deux Alpes pik ik weer aan bij een groepje, mijn lichaam herstelt zich, na wat extra gels en behoorlijk wat water. Als het iets bergop gaat moet ik ze wel laten gaan, maar dat vind ik niet erg, ik heb toch wind mee en deze weg ken ik goed en daalt toch het grootste gedeelte nog door.

Na de zoveelste tunnel kom ik bij de afslag. Zoals besproken stop ik hier om te bellen naar Martine, het is dan nog ongeveer een half uur rijden naar de camping (en dus de voet van de laatste col). Ik ben dan 6 uur en 26 minuten onderweg. Ik merk dat ik erg emotioneel ben want de tranen komen op zetten. Ik ben dus toch nog behoorlijk leeg. Ik meld dat alles goed gaat en dat ik eraan kom, zet maar cola klaar (Martine heeft een tasje met water tot binnenbandjes). Ik sluit weer aan bij een groep en kan deze nu goed houden, ook in de wetenschap dat het laatste stuk weer vlak is en je een groep goed kan gebruiken.


Na 6 uur en 48 minuten sta ik voor de camping. Ik besef meteen dat ik nog 2 uur heb om goud te rijden en krijg hier enorm vertrouwen van. De kinderen staan echt geweldig te roepen: ‘ Hup papa, hup papa, hup papa!!!’. Ik drink mijn cola, neem twee marsen mee en wissel de laatste bidon. Nu hoor ik dat Erik het heel zwaar heeft, hij heeft twee keer overgegeven en wilde eigenlijk stoppen, Ingeborg heeft op hem in zitten praten en nu is hij toch weer onderweg. Ik vind het lullig, maar moet nu wel door, van Dirk en Marc hebben ze nog niets gehoord. De kinderen allebei een dikke kus en daar ga ik dan, nog een krappe twee uur voor de Alpe, dat moet toch lukken?

Het tempo is niet erg hoog, ik rijd ongeveer 9 km/u omhoog. Uiteraard is het eerste stuk het steilst. Als ik maar in La Garde ben, dan heb ik het ergste gehad. Op de weg staat van alles geschreven, na bocht 18 staat: ‘ De triple maar…?’, nou die stond al een tijdje. De 27 zit erop en ik maal lekker rustig door. Ik haal een bekende in die ik ook al op de Glandon, de Telegraphe en de Galibier heb gezien en we wisselen wat woorden. Ik hoor hem later roepen: ‘He mister War Child, ook een slokje cola?’. Hij heeft een blikje gekregen, maar ik houd het nu even bij water.

Bij bocht 11 besluit ik weer even te stoppen, ik rijd nu 39 minuten en ik ben ongeveer op de helft, de ‘kramp’ onder mijn linkervoet is niet te harden. Ik doe mijn schoen nog even uit en het lost weer op, hup weer verder dan maar. Nog 10 bochten en dan 2km naar de finish. Het lukt niet meer om het tempo te verhogen, dat hoeft ook niet want ik weet het nu zeker, goud ga ik halen! Ik moet nog 8km en ik heb nog meer dan een uur, ik moet nog 7km en ik heb nog meer dan uur, ik moet nog 6, nog 5 en nu zit ik zit op 7 uur en 44 minuten. Ik kan nu ook gaan lopen (als ik 5 per uur haal ;-)). De laatste bochten, ze staan weer foto’s te nemen. Ze stonden op elke col en ik denk dat als ik ze terug zie, dat ik zal schrikken van de aftakeling. ‘Even lachen…’ roepen ze maar weer, ik doe mijn best. Nog twee bochten en dan ben ik boven. Er staat behoorlijk wat publiek en dat helpt natuurlijk enorm, de mensen zijn allemaal erg enthousiast en klappen en roepen je naar boven. Nog 1 bocht, hoe vaak heb ik dit al gereden? Ik weet dat ik door moet, onder de tunnel door, dan naar rechts, nog een klein stukje klimmen, de rotonde over en dan……

Ik zie de finish! Ik ben er! Ik ben zo blij, moe, trots, op, gaar en weet ik veel wat! Ik trek mijn shirt recht (alsof ik de winnaar ben) en kom over de streep. Wauw! Ik heb het gehaald en wat een tijd! 8 uur 13 minuten en 57 seconden. Ik heb de Alpe d’ Huez beklommen in 1 uur en 23 minuten, dat is nog best aardig. Wat zal het! Ik bel meteen naar beneden, ik ben er! Ik moet weer huilen, ik ben zo blij! Als tweede bel ik Chris, ik zie dat hij nog geen 2 minuten geleden een SMS heeft gestuurd, het lijkt wel of hij het wist! Hij is ook erg trots en ik ben allemaal maar blij!

Ik hoor van Martine dat Erik wel is begonnen aan de laatste klim, hij is dus toch doorgegaan en dat vind ik grote klasse. Wat een karakter. Dirk is ook net voorbij en Marc is onderweg naar de laatste col. Gelukkig is iedereen dus nog in de race en zonder brokken onderweg. Ik zeg dat ik ga afdalen en Erik nog wat zal aanmoedigen, ik daal voorzichtig af en net na bocht 11 kom ik hem tegen, hij fietst, maar dat is ook wel zo’n beetje alles. Ik roep nog van alles, maar ik merk dat het niet echt aankomt. Een bocht later zie ik Dirk, hij is een half uur later gestart dus heeft Erik behoorlijk ingehaald. Ik roep dat Erik vlak voor hem zit en hij zit er redelijk fris uit. Kom op Dirk!

Ik weet niet dat Marc dan aan de beklimming is begonnen dus die mis ik net voor de eerste bocht, jammer! Nu is het afwachten en hopen dat het goed gaat, zeg de laatste twee uur.

Het weerzien met Martine, Noa en Luca is emotioneel en de rest is ook erg blij, maar wel nog zenuwachtig voor de eigen mannen natuurlijk. Uit eindelijk bereikt iedereen de finish en kan de champagne open! Wat een belevenis. Doen we het nog een keer? Wie zal het zeggen, maar dit neemt niemand ons meer af!

De tijden en klassering (voor zover bekend):

Barry 8:13:57 1008ste 387ste (categorie)
Dirk 9:17:03 2234ste 780ste
Erik 9:56:07 2472ste 845ste
Marc 10:38:00 3916ste 1371ste


Barry