Vandaag de laatste dag voor Erik en mijzelf. De vorige bijdragen van Barry en Dirk geven een nauwkeurig beeld wat er de laatste dagen is gebeurd. Ik zal mij daarom vooral beperken over hoe vandaag is verlopen en vooral mijn gevoel van de laatste dagen.
De dag van vandaag is eigenlijk gisteren begonnen. Na dagen van kwakkelen met mijn ademhaling heb ik, op advies van Erik, een korte training ingelast. Trouwens mocht u nog trainingsadvies willen dan kunt u bij Erik een consult aanvragen. Na deze korte training snel douchen en de mannen tegemoet rijden met de auto om foto’s te maken. Daarna snel terug om een paar uur extra slaap te krijgen. De rest van de dag is normaal verlopen, rond 23.00 uur naar bed. Helaas kon ik de slaap niet goed vatten omdat voor mij de aankomende dag, eigenlijk de dag van de waarheid zou worden. Waarom dat zo is kom ik later op terug. 12 uur en 1 uur nog gehoord via de kerktoren die bij ons hotel in de buurt staat. Ik krijg steeds meer sympathie met de actievoerders van het carillon uit s’nachts. Voor de niet Weespers, er is een actie comité opgericht die s’nachts het Weesper carillon uit wil hebben. Daarna om 5 uur weer wakker en niet meer kunnen slapen. Komt dit door de vele uren slaap die ik al gehad heb of ben toch enigszins gespannen voor de dag die gaat komen. Kortom ik was ruim op tijd voor het ontbijt.
Na het ontbijt, fiets poetsen en klaar maken voor de rit van vandaag. De reden waarom dit de dag van de waarheid is dat ik nog geen echte deuk in een berg heb getrapt, met mijn fiets dan. De planning is dan ook om een test te doen van 5 a 6 uur. Samen met Erik ga ik rond 10 uur op pad. Erik rijdt nog een keer Alpe d’Huez en ik ga beginnen met de Col d’Ornon. Dit betekent dat we gezamenlijk de eerste 8 kilometers samen kunnen op fietsen omdat de afslag naar de Ornon op de weg naar Bourg d’Oisan is. Na een minuut of 20 neem ik afscheid van Erik en ga de Ornon op. Vanaf de eerste meters loopt het goed, mooie berg en niet al te steil. Na zo’n 44 min ben ik op de top en alles in zone 2 (tot 155 hartslagen per min.) In de klim ben ik nog gebeld en mijn nieuwsgierigheid kon ik niet bedwingen en heb op de top teruggebeld. Het bleek mijn moeder te zijn. Ik denk dat mijn enthousiaste in mijn stem haar niet ontgaan is. Wat was ik blij daar in mijn eentje op 1380 meter. Ik kon toch klimmen. Ik zal nooit een Rasmussen worden. Gelukkig niet want dan moet ik altijd mijn where abouts invullen. Maar dit ging redelijk voor mijn doen. Jasje aan, omkeren en afdalen. Zaterdag dacht ik nog wat heeft het voor zin om een berg op te rijden als je er toch weer afmoet. Nu dacht ik heerlijk om er tegen op te rijden. Het was wel ijzig koud in de afdaling waardoor mijn spieren enigszins verkrampt aanvoelden. Gelukkig had ik nog een stukje vlak van 4 kilometer zodat ik weer wat kon opwarmen.
De beklimming van Alpe d’Huez was de volgende test. Zaterdag ging dat in 1 uur 31 min. Dat zou vandaag sneller moeten. Aan de voet kwam ik Erik terug die vandaag de Alp in 1 uur 6 minuten had afgeroffeld. Zoals bekend zijn de eerste 3 bochten het zwaarst maar ik kreeg mentale hulp, niet van God maar er kwam een bekende blauwe auto naast mij rijden met Dirk en Barry. Maar je moet het toch zelf doen. Het gaat goed, ik kan redelijk druk op mijn pedalen houden en mijn hartslag gaat naar 160. Weer die twijfel, hou ik dat vol tot boven. Dirk en Barry staan bij La Garde, het gaat nu iets makkelijker doordat het wat minder steil wordt. Hartslag blijft in de buurt van 160. De volgende plek waar de heren staan is bij het kerkhof. Is dat een hint of gewoon een subtiele aanmoediging. Ik kies voor het laatste. Vanaf Huez, nog 6 bochten te gaan, wordt het echt zwaar. Ik voel dat al 45 minuten heb geklommen naar de Ornon. Uiteindelijk kom ik uit op 1 uur 20 min. Ik denk wel dat het sneller kan/moet. Van de zomer nogmaals proberen. Voor vandaag ben ik tevreden. Snel even wat eten en drinken en dan afdalen naar La Garde voor de laatste beklimming van vandaag. De weg richting Auris. Nou weg, meer een richel tegen een berg. Links de berg en rechts, ja niets eigenlijk. Een klim van 35 minuten en daarna is het alleen nog afdalen en een stukje vlakke weg, ja ja er bestaan ook vlakke wegen in de alpen. In de afdaling denk ik, wat ben ik blij met vandaag. Eindelijk, eindelijk naar 4 dagen heb ik lekker gereden. Hatseflats, die zit in de tas en geeft mijn moed om nog harder door te trainen de aankomende 2 maanden. Natuurlijk moet er nog wel e.e.a. gebeuren, zoals nog enkele kilo’s verliezen maar nogmaals dit geeft moed.
Bij deze wens ik Dirk en Barry nog 3 dagen prettige trainingsdagen en voor vrijdag succes met jullie aanval op jullie Alpe d’Huez pr.
Marc
De dag van vandaag is eigenlijk gisteren begonnen. Na dagen van kwakkelen met mijn ademhaling heb ik, op advies van Erik, een korte training ingelast. Trouwens mocht u nog trainingsadvies willen dan kunt u bij Erik een consult aanvragen. Na deze korte training snel douchen en de mannen tegemoet rijden met de auto om foto’s te maken. Daarna snel terug om een paar uur extra slaap te krijgen. De rest van de dag is normaal verlopen, rond 23.00 uur naar bed. Helaas kon ik de slaap niet goed vatten omdat voor mij de aankomende dag, eigenlijk de dag van de waarheid zou worden. Waarom dat zo is kom ik later op terug. 12 uur en 1 uur nog gehoord via de kerktoren die bij ons hotel in de buurt staat. Ik krijg steeds meer sympathie met de actievoerders van het carillon uit s’nachts. Voor de niet Weespers, er is een actie comité opgericht die s’nachts het Weesper carillon uit wil hebben. Daarna om 5 uur weer wakker en niet meer kunnen slapen. Komt dit door de vele uren slaap die ik al gehad heb of ben toch enigszins gespannen voor de dag die gaat komen. Kortom ik was ruim op tijd voor het ontbijt.
Na het ontbijt, fiets poetsen en klaar maken voor de rit van vandaag. De reden waarom dit de dag van de waarheid is dat ik nog geen echte deuk in een berg heb getrapt, met mijn fiets dan. De planning is dan ook om een test te doen van 5 a 6 uur. Samen met Erik ga ik rond 10 uur op pad. Erik rijdt nog een keer Alpe d’Huez en ik ga beginnen met de Col d’Ornon. Dit betekent dat we gezamenlijk de eerste 8 kilometers samen kunnen op fietsen omdat de afslag naar de Ornon op de weg naar Bourg d’Oisan is. Na een minuut of 20 neem ik afscheid van Erik en ga de Ornon op. Vanaf de eerste meters loopt het goed, mooie berg en niet al te steil. Na zo’n 44 min ben ik op de top en alles in zone 2 (tot 155 hartslagen per min.) In de klim ben ik nog gebeld en mijn nieuwsgierigheid kon ik niet bedwingen en heb op de top teruggebeld. Het bleek mijn moeder te zijn. Ik denk dat mijn enthousiaste in mijn stem haar niet ontgaan is. Wat was ik blij daar in mijn eentje op 1380 meter. Ik kon toch klimmen. Ik zal nooit een Rasmussen worden. Gelukkig niet want dan moet ik altijd mijn where abouts invullen. Maar dit ging redelijk voor mijn doen. Jasje aan, omkeren en afdalen. Zaterdag dacht ik nog wat heeft het voor zin om een berg op te rijden als je er toch weer afmoet. Nu dacht ik heerlijk om er tegen op te rijden. Het was wel ijzig koud in de afdaling waardoor mijn spieren enigszins verkrampt aanvoelden. Gelukkig had ik nog een stukje vlak van 4 kilometer zodat ik weer wat kon opwarmen.
De beklimming van Alpe d’Huez was de volgende test. Zaterdag ging dat in 1 uur 31 min. Dat zou vandaag sneller moeten. Aan de voet kwam ik Erik terug die vandaag de Alp in 1 uur 6 minuten had afgeroffeld. Zoals bekend zijn de eerste 3 bochten het zwaarst maar ik kreeg mentale hulp, niet van God maar er kwam een bekende blauwe auto naast mij rijden met Dirk en Barry. Maar je moet het toch zelf doen. Het gaat goed, ik kan redelijk druk op mijn pedalen houden en mijn hartslag gaat naar 160. Weer die twijfel, hou ik dat vol tot boven. Dirk en Barry staan bij La Garde, het gaat nu iets makkelijker doordat het wat minder steil wordt. Hartslag blijft in de buurt van 160. De volgende plek waar de heren staan is bij het kerkhof. Is dat een hint of gewoon een subtiele aanmoediging. Ik kies voor het laatste. Vanaf Huez, nog 6 bochten te gaan, wordt het echt zwaar. Ik voel dat al 45 minuten heb geklommen naar de Ornon. Uiteindelijk kom ik uit op 1 uur 20 min. Ik denk wel dat het sneller kan/moet. Van de zomer nogmaals proberen. Voor vandaag ben ik tevreden. Snel even wat eten en drinken en dan afdalen naar La Garde voor de laatste beklimming van vandaag. De weg richting Auris. Nou weg, meer een richel tegen een berg. Links de berg en rechts, ja niets eigenlijk. Een klim van 35 minuten en daarna is het alleen nog afdalen en een stukje vlakke weg, ja ja er bestaan ook vlakke wegen in de alpen. In de afdaling denk ik, wat ben ik blij met vandaag. Eindelijk, eindelijk naar 4 dagen heb ik lekker gereden. Hatseflats, die zit in de tas en geeft mijn moed om nog harder door te trainen de aankomende 2 maanden. Natuurlijk moet er nog wel e.e.a. gebeuren, zoals nog enkele kilo’s verliezen maar nogmaals dit geeft moed.Bij deze wens ik Dirk en Barry nog 3 dagen prettige trainingsdagen en voor vrijdag succes met jullie aanval op jullie Alpe d’Huez pr.
Marc
1 opmerking:
Ach man, we hadden heus wel vertrouwen in je; je moest het zelf nog een beetje gewaar worden. Tja, en met wonderconsultant Erik die je eigen krachten naar boven tovert, zeggen we niet: eindelijk !!!!, maar volmondig: zie je wel !!!!. Jullie hebben in ieder geval iets om onderweg naar huis over te babbelen. Bon courage en eh...chapeau !!
Een reactie posten