Vrijdag 25 april vertrokken naar de Franse Alpen, hoe ik precies akkoord ben gegaan met het plan om de Marmotte te gaan fietsen is mij nog steeds een raadsel. Mijn daalcapaciteiten in het Limburgse heuvelland zijn inmiddels legendarisch.(ik klim sneller dan ik daal)
Vlug nog even extra remblokken en banden gekocht fiets gecontroleerd en op pad voor de eerste kennismaking met de echte cols. Hoe dichter we bij het hotel kwamen des te stiller ik werd, die berglandschappen zijn enorm imposant. Bij aankomst lekker gegeten daarna niet te laat naar bed want zaterdag wacht Alpe du Huez.
Zaterdag is 1e rit Barry en Erik voelen zich in hun element want de omgeving is voor hun bekend, Marc en ik fietsen ietwat gespannen achter hun aan naar de Alpe. We krijgen de laatste tips van onze ervaringsdeskundigen en draaien de col op. Het eerste stuk van de 21 bochten is het zwaarst dus meteen het lichtste verzet geschakeld en dan maar trappen. Barry is al snel uit het zicht maar Erik kan ik nog een tijdje voor me zien fietsen. Maar na een tijdje zit ik alleen een volg ik het advies van Erik fietsen, fietsen, fietsen en dan kom je vanzelf boven. Leuk onderweg zijn de herkenningspunten bekend van de Tour etappes en de genummerde bochten die zijn genoemd naar etappe winnaars. Ik probeer niet te hard van stapel te lopen en merk dat klimmen niet veel anders is als tegen de wind in trappen in de polder.
Na een 1 uur en 12 minuten ben ik boven een kleine kwartier na Barry en vijf minuten na Erik, Marc toont karakter en komt na anderhalf uur ook boven, daarna komt de echte vuurproef, naar beneden. Voorzichtig daal ik af en kom via de toeristische route enige tijd na de rest beneden.
De kop is eraf en het viel zeker niet tegen.
Dag 2 gaan we wat verder rijden we besluiten 1 van de routes die het hotel te gaan rijden in combinatie met wat extra klimmetjes. We beklimmen vanaf de zijkant wederom Alpe du Huez het scenario lijkt op de 1e dag Barry rijdt op de beklimming spelenderwijs weg en ik probeer bij Erik in de buurt te blijven, hetgeen inderdaad een beetje lukt. Het doortrainen van de winter op de schema’s Chris heeft duidelijk nut gehad. We dalen na Alpe du Huez naar La Garde en klimmen verder over een smal pad naar Le Freney. Heel leuk als je hoogtevrees hebt, het pad net breed genoeg voor 1 auto, een richeltje van 20 cm hoog en dan de afgrond. Ik rijd er naar boven in combinatie van ontzag, bewondering en angst. Daarna dalen we naar het begin van de beklimming van Les Deux Alpes, na een uurtje afzien zijn we boven vlug een fotootje maken en weer naar beneden. Via de doorgaande route terug naar het hotel met onderweg nog 2 tunneltjes die niet echt leuk waren en onderweg nog wat Italiaanse Hells Angels de weg gewezen. (Hoe ingewikkeld kan een gesprek worden 3 Nederlanders leggen aan 3 Italianen de weg uit in Frankrijk)
Na 2 dagen begin ik een beetje vertrouwen te krijgen dat ik de Marmotte kan uit rijden.
Dag 3 brengt regen, gelukkig wordt het al snel weer droog 4,5 uur in de regen fietsen is geen pretje. Marc rijdt met ons mee naar de voet van de col, hij voelt zich niet 100% een heeft vandaag een herstel dag gepland, Erik moet vandaag 6 uur fietsen rijdt daarom rustig naar boven en ik hou hem op de eerste col gezelschap. Als we op 1345 meter hoogte zijn dalen we weer een stuk af de vallei helaas staat de wind pal op kop en is er weinig mogelijkheid tot herstel, na een lang stuk over glooiend terrein beginnen we aan de Col de Onnon. De klim valt erg tegen je hebt het idee dat je in de polder fietst maar de weg gaat intussen wel steeds verder omhoog. Marc is ons met de auto tegemoet gereden en maakt foto’s van de klim. Vlak voor de top begint het hard te regenen, en de temperatuur daalt tot onder de 10 graden, we stoppen op de top even kort om wat eten van Marc aan te pakken en beginnen aan de afdaling, Barry en Erik zijn al snel uit het zicht en ik daal heel voorzichtig in de stromende regen. Er ligt nieuw asfalt in de afdaling en er vormt zich al gauw een gladde schuimlaag op de weg, na zo’n 10 km naar beneden geef ik het op, ik ben door de regen zo koud geworden dat ik bij Marc in de auto stap. Klappertandend kom ik beneden waar Barry en Erik stug doorfietsen. Na een kwartier onder de douche ben ik weer een beetje warm, en wacht op de terugkomst van de anderen.
Zowel Barry als Erik komen later verkleumd binnen.(Erik zit zelfs na het douchen nog bibberend zijn koffie te drinken.)
Gelukkig is voor morgen beter weer voorspeld en staat er een herstel dag in de planning.
Vlug nog even extra remblokken en banden gekocht fiets gecontroleerd en op pad voor de eerste kennismaking met de echte cols. Hoe dichter we bij het hotel kwamen des te stiller ik werd, die berglandschappen zijn enorm imposant. Bij aankomst lekker gegeten daarna niet te laat naar bed want zaterdag wacht Alpe du Huez.
Zaterdag is 1e rit Barry en Erik voelen zich in hun element want de omgeving is voor hun bekend, Marc en ik fietsen ietwat gespannen achter hun aan naar de Alpe. We krijgen de laatste tips van onze ervaringsdeskundigen en draaien de col op. Het eerste stuk van de 21 bochten is het zwaarst dus meteen het lichtste verzet geschakeld en dan maar trappen. Barry is al snel uit het zicht maar Erik kan ik nog een tijdje voor me zien fietsen. Maar na een tijdje zit ik alleen een volg ik het advies van Erik fietsen, fietsen, fietsen en dan kom je vanzelf boven. Leuk onderweg zijn de herkenningspunten bekend van de Tour etappes en de genummerde bochten die zijn genoemd naar etappe winnaars. Ik probeer niet te hard van stapel te lopen en merk dat klimmen niet veel anders is als tegen de wind in trappen in de polder.
Na een 1 uur en 12 minuten ben ik boven een kleine kwartier na Barry en vijf minuten na Erik, Marc toont karakter en komt na anderhalf uur ook boven, daarna komt de echte vuurproef, naar beneden. Voorzichtig daal ik af en kom via de toeristische route enige tijd na de rest beneden.
De kop is eraf en het viel zeker niet tegen.
Dag 2 gaan we wat verder rijden we besluiten 1 van de routes die het hotel te gaan rijden in combinatie met wat extra klimmetjes. We beklimmen vanaf de zijkant wederom Alpe du Huez het scenario lijkt op de 1e dag Barry rijdt op de beklimming spelenderwijs weg en ik probeer bij Erik in de buurt te blijven, hetgeen inderdaad een beetje lukt. Het doortrainen van de winter op de schema’s Chris heeft duidelijk nut gehad. We dalen na Alpe du Huez naar La Garde en klimmen verder over een smal pad naar Le Freney. Heel leuk als je hoogtevrees hebt, het pad net breed genoeg voor 1 auto, een richeltje van 20 cm hoog en dan de afgrond. Ik rijd er naar boven in combinatie van ontzag, bewondering en angst. Daarna dalen we naar het begin van de beklimming van Les Deux Alpes, na een uurtje afzien zijn we boven vlug een fotootje maken en weer naar beneden. Via de doorgaande route terug naar het hotel met onderweg nog 2 tunneltjes die niet echt leuk waren en onderweg nog wat Italiaanse Hells Angels de weg gewezen. (Hoe ingewikkeld kan een gesprek worden 3 Nederlanders leggen aan 3 Italianen de weg uit in Frankrijk)
Na 2 dagen begin ik een beetje vertrouwen te krijgen dat ik de Marmotte kan uit rijden.
Dag 3 brengt regen, gelukkig wordt het al snel weer droog 4,5 uur in de regen fietsen is geen pretje. Marc rijdt met ons mee naar de voet van de col, hij voelt zich niet 100% een heeft vandaag een herstel dag gepland, Erik moet vandaag 6 uur fietsen rijdt daarom rustig naar boven en ik hou hem op de eerste col gezelschap. Als we op 1345 meter hoogte zijn dalen we weer een stuk af de vallei helaas staat de wind pal op kop en is er weinig mogelijkheid tot herstel, na een lang stuk over glooiend terrein beginnen we aan de Col de Onnon. De klim valt erg tegen je hebt het idee dat je in de polder fietst maar de weg gaat intussen wel steeds verder omhoog. Marc is ons met de auto tegemoet gereden en maakt foto’s van de klim. Vlak voor de top begint het hard te regenen, en de temperatuur daalt tot onder de 10 graden, we stoppen op de top even kort om wat eten van Marc aan te pakken en beginnen aan de afdaling, Barry en Erik zijn al snel uit het zicht en ik daal heel voorzichtig in de stromende regen. Er ligt nieuw asfalt in de afdaling en er vormt zich al gauw een gladde schuimlaag op de weg, na zo’n 10 km naar beneden geef ik het op, ik ben door de regen zo koud geworden dat ik bij Marc in de auto stap. Klappertandend kom ik beneden waar Barry en Erik stug doorfietsen. Na een kwartier onder de douche ben ik weer een beetje warm, en wacht op de terugkomst van de anderen.Zowel Barry als Erik komen later verkleumd binnen.(Erik zit zelfs na het douchen nog bibberend zijn koffie te drinken.)
Gelukkig is voor morgen beter weer voorspeld en staat er een herstel dag in de planning.
Groet,
Dirk
2 opmerkingen:
Tjeempie, wat wordt het een spannend verhaal van jullie. Van mijn part kunnen ze de Tour wel afschaffen: ik vind dit veel leuker. Of jullie moeten nog eens zo gek worden om de Tour te rijden. Het wordt vast nog wel eens wat met jullie, Bon courage !!
Wat een ontzettend leuk en spannend verhaal heb je geschreven. Een geweldige prestatie zeker omdat je hoogtevrees hebt.
We wensen je nog veel trainingsplezier. We blijven je volgen.
Succes!
Een reactie posten