Dat geeft de burger moed.......

Dit oubollige spreekwoord is wel van toepassing op de Elzas-expeditie die Barry en ik gisteren en vandaag ondernomen hebben. Gisteren om 11.00 vertrokken Barry en ik naar de Franse Elzas om de Trois Ballons te fietsen. Omdat 3 weken voor de Marmotte 200 km wel erg overdreven is, kozen we voor de 104 km over een drietal cols. Na een autorit van ruim 7 uur startnummers even opgehaald en meteen door naar het Bonsai-hotel in Belfort. Bonsai=kleine boompjes, Bonsai-hotel=kleine bedjes. Maar goed, na een snelle spaghetti in de stad konden we op de kamer voetbal kijken, dus meer hadden we niet nodig.

Om 5.15 ging de wekker en vertrokken we naar de start. Het is een graadje of negen dus tamelijk koud. Na wat wikken en wegen hadden we de juiste outfit gekozen. We zagen er in ieder geval gelikt uit in onze speciale Warchild-shirts en broeken die door Wouter van der Linden beschikbaar zijn gesteld. Daar gaat het niet meer aan liggen. Wouter bedankt!

De start was om 7.15 en aangezien we toch echt in Frankrijk waren en alles dus met de Franse slag gaat, begon de meute om 7.25 een keer te bewegen. Veel renners knallen met 40 per uur naar de eerste klim, Barry en ik peddelen de eerstr 10 km even rustig warm. Ik laat Barry gaan (het is ook druk) en begin aan de eerste klim (Ballon de Servance). Ik rijd het eerste stuk wel aardig maar na een paar kilometer rij ik als een pannekoek. Ik had nog de gedachte goud te halen (als ik goede benen had) maar die laat ik maar varen. In de wetenschap dat de volgende klim beter loopt, fiets ik een beetje balend naar boven en besluit er het beste van te maken.

Na een wat linke afdeling, begin ik aan de Ballon d'Alsace. Dat is een klim naar mijn hart. Redelijk lang, niet te steil, en mooi regelmatig. Ik merk dat ik herstel en rijd soepel (85 omwentelingen per minuut) naar boven. Daarna een mooie afdeling, gevolgd door een tussenstuk waar ik in een goede groep zit waar ik lekker in mee kan. Met een man of 15 gaan we richting de laatste klim.

De laatste klim naar La Planche de Belles Filles is een op papier een moordenaar. Een dikke vijf kilometer van gemiddeld dik 10 procent met een stuk 20 procent. En dat na 100 kilometer fietsen! Ik begin aan de klim en het groepje dunt gelijk lekker uit. De meeste heren schieten acuut in de parkeerstand. Ik kijk op mijn horloge en realiseer me dat goud nog kan dus ik trek nog even door. Ik moet er flink voor werken maar merk dat nog flink kracht in zit. Ik zie een renner van links naar recht slingerend rijden om minder steil te hoeven rijden en rij er naar toe. Erop en erover, volgende patient graag. De laatste twee kilometer tot de finish heeft de organisatie voor een gezellig muziekje gezorgd en op het ritme sprint ik over de finish. Ik blijk er 4.26 over gedaan te hebben en heb dus makkelijk goud (half uur over). Dat had ik niet meer verwacht maar het voelt wel lekker.

Aan de finish zie ik Barry. Die heeft op de eerste klim gruwelijk huisgehouden en is daarna stevig doorgeknald. Hij kon mee in een goed groepje en blijkt 3.57 te hebben gereden! Een wereldprestatie.

Het feit dat ik fris over finish kwam, na een beroerde eerste klim goed kon herstellen en de laatste klim lekker door kon gaan, geeft een goed gevoel voor de Marmotte. Ook Barry ging met goed gevoel terug naar Nederland.

Kortom, de Golden Boys hebben vandaag weer wat moed opgedaan.........

Tot blogs, Erik.