Trois Ballons; de laatste test

Vrijdag reed ik met Erik naar Frankrijk voor de laatste echte test. We wilden graag voor de Marmotte nog een keer een Cyclo rijden met wat lekkere hoogtemeters. De Trois Ballons leek ons hiervoor zeer geschikt. Je kon de 205 of 105 km rijden. Maar zo'n drie weken voor het echte werk leek ons 105 wel genoeg. Er zitten drie cols in en in totaal 2300 hoogtemeters. Zeg maar ongeveer de helft van de Marmotte.

Afgelopen vrijdag was natuurlijk ook de wedstrijd Frankrijk - Nederland en het is best grappig om dat mee te maken in het land waartegen Oranje op dat moment speelt. We zijn eerst even een pastaatje gaan eten en onderweg terug naar het Hotel hoorde we de radio galmen: "Butt, butt, buuuuuutt!!!" Shit, 1-0 voor de fransen dachten wij, wat een enthousiasme. Tot we de stadionspeaker "die Niederlande" hoorde zeggen. Huh, waarom was die commentator dan zo aan het schreeuwen? Op de hotelkamer kwam de bevestiging: 1-0 voor Nederland inderdaad.

Erik wilde nog een kopje koffie en ging dat halen bij de Kebab shop aan de overkant. Hij bleef erg lang weg dus ik dacht dat ie was afgeslacht door boze Franse supporters. Niets bleek minder waar. Hij kon zijn koffie niet meenemen (geen bekertjes) en kreeg van een Turks feest aan de overkant taart aangeboden.

Het werd billen knijpen, maar de counter was superieur en de rest is geschiedenis! Om 23:00 gingen we slapen. Dat ging wonderbaarlijk goed op die Bonzai bedjes (zie bericht Erik).

Om 05:15 ging de wekker, maar ik was al wakker. Ik voel me erg goed ondanks een kleine verkoudheid en de benen zijn soepel. We pakken de spullen en rijden om 06:00 weg. Het is wel koud zeg. De auto geeft 8 graden aan. Onderweg eten we onze broodjes met jam en stroop en om 06:30 arriveren we in Champagney. De auto zijn we snel kwijt en de fietsen worden geprepareerd. Nu de kledingkeuze: Hoe warm/koud wordt het straks? We kiezen voor armstukken en Erik neemt er nog kniestukken bij. Daaroverheen doen we ons lange fietsshirt. Deze kan makkelijk in de achterzak en voor nu is het lekker warm.

We staan lekker vooraan in ons vak (achter de 205km), maar aangezien we aansluiten staan we ergens middenin. Dat is prima want we willen toch niet te hard van start. Uiteraard vertrekken we 10 minuten later (Franse slag) en we worden aan alle kanten voorbij gereden. De mannen (en vrouwen) vliegen er werkelijk in en rijden zeker meteen 35 a 40 in het uur. Wij peddelen lekker naar de eerste klim, maar toch raak ik Erik al snel kwijt. Ik kijk nog even achterom maar ik zie hem echt niet.

Dan begint het echte klimmen. Alle mannen en vrouwen die mij net zeer voortvarend zijn voorbij gereden (zo lijkt het tenminste) staan ongeveer stil. Ik kan dus echt klimmen gaat er door mij heen. Ik haal echt alleen maar mensen in en het tempo ligt erg hoog. Aangezien het erg smal is en nog flink druk vergt het wel wat stuur- en roepwerk, maar het gaat prima. Dan speelt er toch wel door je hoofd: "Ga ik niet te snel". De hartslag zegt van niet dus fiets ik gewoon door. Naar mate ik boven kom haal ik steeds minder mensen in en beginnen er ook mannen aan te sluiten. Ik kom in een "groepje" en bovenop gekomen wordt het echt minder druk. Ik moet echt even plassen (veel gedronken) en daarna daal ik af...

Vrij snel na de eerste klim splitst het parcours zich. Nu merk ik dat we wel in de minderheid zijn met onze 105km. De meesten gaan rechtdoor voor de 205km. Gelukkig zit ik in een groep van een man of 15 en gezamenlijk rijden we naar de 2e klim (Ballon d' Alsace). Het klimmen gaat ook hier zeer voortvarend. Ik rijd weg bij de groep en halverwege de klim sluit er weer drie man aan. Samen komen we boven. Na de afdaling geeft de teller een gemiddelde aan van 27km, dus dat gaat prima. Voor goud moet je ongeveer 21km rijden dus geen vuiltje aan de lucht. Na de afdaling zitten we al op ruim 70km en ik vraag me af of het nog echt zwaar gaat worden.

De groep blijft/komt weer bij elkaar, maar ik moet nog even goed in de beugels omdat ik weer moet plassen. Grrrr! Gelukkig kan ik tijdens een korte afdaling weer aansluiten en het is nog 15km tot de laatste klim. Ik wordt gewaarschuwd dat dat een echte kuitenbijter is (stuk van 20% en gemiddeld meer dan 10%). Na ruim 100km is het dan zover, nog vijf te gaan en we staan onderaan La planche des Belles Files.

Meteen begint het strak omhoog te lopen en ik fiets samen met de drie sterkste klimmers omhoog. Bij het 20% stuk moet ik ze helaas laten gaan. De motor raakt nu toch wel wat leger en ik zie ze daarna langzaam weglopen. Het gaat maar door, elke km geeft 11,5% - 10,7% - 10,5%, etc. Gelukkig is het laatste stuk 7,5% en hier kom ik weer goed op gang. Ik haal de finish in 3 uur en 57 minuten!!! Meer dan een uur onder de limiet voor goud! Wauw!!!

Ook Erik rijdt goud (4 uur en 26 minuten). Beiden zijn we meer dan tevreden en we zien de Marmotte dan ook met goed vertrouwen tegemoet!

Barry