Het echte werk

Gisteren zijn we aangekomen in de Alpen om te trainen. De reis was prima, geen drukte op de weg, dus in 12 uurtjes op bestemming. Bij aankomst in ons Hotel (La Douce Montagne) stonden onze gastheer en vrouw ons al op te wachten. We zijn de eerste ‘zomergasten’, maar vanaf dinsdag zitten ze al helemaal vol met fietsers.

Onderweg zagen we al dat de Croix de Fer en de Glandon nog ‘Ferme’ zijn helaas. Gelukkig is de Alpe d’Huez wel open en uiteraard nog voldoende andere Cols. De Galibier is het hoogst en (dus) ook nog dicht. Wellicht dat de Glandon deze week wel open gaat. Dat is nog even afwachten.

Nadat we de koffers op de kamer hebben gezet staat het eten al klaar. Een heerlijke Geitenkaas salade vooraf en als hoofdgerecht een Saltimboca. Met ijs als toetje sluiten we de dag goed af, want ja, we zijn wel gaar van de reis dus maar vroeg onder de wol. We besluiten om 09:00 te gaan ontbijten want we hoeven ‘maar’ 2 uur en 30 minuten te fietsen dus erg vroeg hoeven we niet weg.

De volgende morgen dan ook na het ontbijt de fietsen klaar gemaakt en om 10:45 vertrokken voor een rit naar de Alpe d’Huez. Het wordt vandaag prachtig weer met genoeg zon, dus de zonnebrand kan uit de koffer. Aangezien ik de enige ben die het verstand had dit mee te nemen deel ik het maar met de mannen, anders hebben we straks roodhuiden in het Hotel.

We rijden eerst ‘onderlangs’ naar Bourg d’Oissons om vervolgens aan de magische klim te beginnen. Erik en Ik rijden voorop en achter ons is het angstig stil. Zijn de heren zo stil van angst of zo onder de indruk van het geweld van de Alpen? Erik kan in ieder geval niet nalaten om te zingen: “Het is stil aan de achterkant…..”.

Aangezien we alleen ‘mogen’ klimmen in zone 2 proberen we rustig aan de klim te beginnen. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. De Alpe d’ Huez begint namelijk meteen met 11% en al snel schiet de hartslag omhoog. Proberen toch zo laag mogelijk te houden en gewoon doorklimmen. Na de eerste bocht zie ik Erik vlak achter me, Marc en Dirk zijn niet meer te zien. Even doorzetten naar La Garde en daarna vlakt de klim iets af. Ik merk dat het erg moeilijk is om in zone 2 (HFR 157) te blijven en ook de trapfrequentie van 100rpm is niet mogelijk, maar ik merk wel dat ik erg makkelijk klim. Dat voelt erg goed.

Een aantal bochten verder merk ik dat het verschil met Erik wat groter is geworden, ik kan hem in de verte nog zien. Ik ben wel erg benieuwd hoe het met Dirk en Marc gaat. Het is toch de eerste keer dat ze hier klimmen en dat is toch spannend. Erg druk is het in ieder geval nog niet, onderweg haal ik één fietser in en als ik zo naar beneden kijk zie ik ook niet veel meer dan Erik.

Nog 5 bochten te gaan. Ik kan de hartslag steeds beter onder de 160 slagen houden en ik zie op mijn klok dat de tijd rond het uur gaat worden. Dat is niet gek aangezien we zeker niet vol rijden. Het begint ook wat kouder te worden aangezien door de hoogte, maar het zonnetje brandt stevig dus het is prima te doen. Uiteindelijk kom ik boven in 59 minuten, twee minuten boven mijn PR!!! Hier ben ik erg blij mee, het geeft aan dat de trainingen de gewenste uitwerking hebben. Snel terug naar de laatste bocht zodat ik de andere mannen op de foto kan zetten.

Erik komt vlak achter mij boven in 1 uur en 7 minuten, Dirk in 1 uur en 12 minuten (wat een supertijd voor de eerste keer!!) en Marc klokt 1 uur en 31 minuten.

We dalen af tot in Huez en daarna slaan we af richting Villard Reculas. Dit is een mooie rustige afdaling terug naar Allemont. Bij het stuwmeer aangekomen rijden we nog een stuk richting de Croix de Fer om de 2 uur 30 vol te maken. Het was een mooie rit. We zijn de eerste gasten die de beklimming hebben gedaan en we voeren dus de ranglijst van het Hotel aan ;-).

Snel even onder de douche en dan naar Bourg D’ Oissons. Lekker even een broodje eten en een korte broek gescoord, want op dit weer hadden we echt niet gerekend. Ook even de camping gekeken waar we met de Marmotte staan, we krijgen spontaan een rondleiding van de eigenares. Bij terugkomst mag ik nog een half uurtje lopen en de andere heren planten zich in de tuin voor het Hotel. ’s Avonds is er een overheerlijke BBQ met ook een grote pasta salade dus genoeg koolhydraten voor morgen.

Morgen staat 4 uur op het programma. We gaan vanuit het Hotel via Villard Reculas (de weg terug van vandaag) richting Huez. We klimmen dan de laatste vijf bochten van de Alpe d’Huez. Daarna rijden we terug naar La Garde om daarna door te klimmen naar Le Ferney. Van daaruit klimmen we door naar Les Deux Alpes om vervolgens ‘onderlangs’ terug te rijden. De afstand zou 85km moeten zijn.

Nu lekker slapen.

Barry