Balen? Of toch niet?

Op 27-6 was het dan zover. Na een drukke week met werk en een last-minute-fiets-reparatie vertrokken we (Ingeborg, Joep, Gijs en ik) met de families Van Hoek, Dooper en Schouten naar de Alpen voor hetgeen waar pappa zo hard voor getraind had. Na een voorspoedige reis kwamen we aan in ons luxueuze chalet voor de komende week. Meteen de loopschoenen aangetrokken voor een zone-0-wandeling van tweeënhalf uur. Dat ging erg lekker. De volgende dag een fietsrit van vier uur. We kozen voor het eerste deel van de Marmotte, te weten de Glandon. Om dan gelijk de Croix de Fer mee te pikken. Dat scheelt drie kilometer en we waren er toch. Ik rijd als een pannenkoek en maak me toch een beetje zorgen. De eerste klim is bij mij nooit briljant, maar toch….

Na een rustdag besluit ik op dinsdag het ritje van zondag nog een keer te doen en met Dirk rijd ik fluitend naar boven. Ik krijg er spontaan weer zin in. Na een looptraining die geen naam mag hebben en een tweetal fietsritjes de Ornon op in zondagmorgen-koffie-met-appelgebak-tempo, poets ik vrijdag mijn fiets en zet mijn spullen klaar.

Zaterdag is het dan eindelijk zover. Om zeven uur mogen Barry en ik aan de bak. Met een nogal hoge hartslag van de spanning kus ik Ingeborg gedag en rijd met Barry naar het dorp. Daar staan we een half uurtje en onder de tonen van de Chapel Maison Bleu (de plaatselijke Blauhuster Dakkapel) rijden we richting de Glandon. Het eerste stukje Glandon gaat aardig, maar na de eerste helft loopt mijn hartslag erg op. Als je dan nog heel hard fietst is dat nog tot daar aan toe, maar ook dat is niet het geval. Ik houd mezelf voor dat mijn eerste klim altijd pet is en duik de afdaling in. Die gaat lekker, maar in het stuk tussen de Glandon en Telegraph kan ik de groepen gewoonweg niet volgen. Op de Telegraph zelf gaat het licht uit en dat is echt te vroeg. Gezien mijn hoeveelheid training is dit ook niet te verklaren. Ik baal als een stekker en bel Ingeborg dat ik ermee kap. Hier heb ik niet voor getraind en besluit het voor gezien te houden.

Maar wat doe je dan? Je staat in het verkeerde dal en moet naar huis. Je kunt wachten op de bus van de organisatie en die zet je dan einde van de dag af bij de start. Of je worstelt nog de Galibier over, in de wetenschap dat je de vijftig kilometer afdaling van daarna ook wel zal overleven en je het snelst weer op de camping bent. Ik kies voor de optie Galibier en blijf daarmee op het parcours. De beklimming van de Galibier is echt een drama als je al gesloopt bent en dat ben ik op dat moment. Dirk haalt me aan het eind van de klim in (Hij is een half uur later gestart, dus goed bezig). Ik begin aan de afdaling en aangezien het een afdaling betreft, beginnen mijn hersenen te malen in plaats van mijn benen.

Allerlei gedachten gaan door mijn hoofd:

- Ik heb mezelf een jaar lang rotgetraind
- Ik kan niet volgende de week nog een poging doen
- Ik ben er nu toch, dus dan wil ik ook finishen.
- Ik vergeef het mezelf nooit als ik er 15 km voor de finish mee stop
- En al die mensen dan die mij gesponsord hebben…
- En iedereen die zo heeft meegeleefd

En al weet ik inmiddels dat het geen briljante tijd gaat worden, besluit ik dat opgeven geen optie is. Ik bel Ingeborg nog een keer, dat ze me maar een bidonnetje aan de voet van de Alp d’Huez mee moet geven. Verrot ben ik al, dus die laatste vijftien kilometer op mijn tanden bijten kunnen er wel bij. Ik daal beter dan Dirk en motiveer mezelf door hem zolang mogelijk achter me te houden (slaat nergens op, want Dirk reed door zijn late start eigenlijk een half uur voor me, maar je moet wat). Dat lukt tot drie bochten voor het einde. Door iedere keer vijf tot zes honderd meter te klimmen en dan een krap half minuutje stil te staan om te herstellen, bereik ik volledig gesloopt de finish in 9.56.
Ik bel Ingeborg en merk dat ik blij ben dat ik heb doorgezet. Samen met Dirk haal ik mijn diploma op en dat blijkt ook nog eens zilver te zijn. Weer een meevaller.

Waar het nu aan gelegen heeft blijft natuurlijk de vraag. Waren het zenuwen? Ik was wel nerveus, maar dat ben ik altijd voor een wedstrijd en ik ga daar alleen maar harder door. Heb ik toch iets onder de leden? Virusje? Of gewoon een totale off-day op het verkeerde moment. Ik weet het niet en eerlijk gezegd: je doet er ook niks meer aan.

Dus baal ik er nou echt van? Tuurlijk, ik heb het gevoel dat ik ergens in een dikke negen uur had moeten kunnen finishen en dat is niet gelukt.

Maar gefinished ben ik wel en ik ben nog altijd vier uur sneller dan de laatste. En, ik heb een jaar lang met drie vrienden naar hetzelfde doel toegewerkt. Ik heb LBL gereden, twee prachtige Ardense weekenden ge-atbt, Egmond-combi gedaan en een mooie Alpenweek gehad. Niet te vergeten, de dinsdagavonden rammend op de ATB in het donker rond de Gaasperplas, donderdagavonden lopend (weer die Gaasperplas) en de zaterdagochtend (meer nacht) om zes uur met Dirk voor de ochtendwandeling van dik twee uur. En een mooie gouden generale in de Trois Ballons.

Ik heb genoten van de support en sponsoring van iedereen in mijn omgeving. Daar wil ik ook iedereen enorm voor bedanken. Het was een mooi project en uit ervaring weet ik dat de mooiste projecten aan het einde wat uitdagingen kennen, maar toch een mooi resultaat opleveren. Zie hier een mooi voorbeeld. Het resultaat van dit project was een sportjaar dat er wezen mocht. Dat het sluitstuk iets minder was, ik maal er niet meer om.

Dit was mijn laatste post op deze blog, dus deze keer niet tot blogs,

Vakantiegroets, Erik.